悲しい

จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ผมได้ผ่านการเป็นพ่อแม่มามากปี พบว่าความรู้สึกน้อยใจที่เกิดขึ้นนั้นมักไม่ได้มาจากเรื่องเงินเป็นหลัก แต่เป็นเรื่องของความรู้สึกว่าเราไม่ได้รับความร่วมมือหรือความเข้าใจในเชิงของงานบ้านและหน้าที่เล็กๆ น้อยๆ ที่พ่อแม่อยากให้ลูกช่วย บางครั้งลูกอาจจะไม่ได้ตั้งใจไม่ช่วยเพราะความเหนื่อย แต่เพราะมองไม่เห็นความสำคัญของการช่วยกันในครอบครัว ผมลองเปลี่ยนวิธีสื่อสารจากการบังคับเป็นการพูดคุย เปิดใจเล่าให้ลูกฟังว่าการช่วยงานบ้านจะทำให้ทุกคนในบ้านมีความสุขและรู้สึกว่าได้รับการดูแลร่วมกันมากขึ้น และตั้งกติกาง่ายๆ เช่น ให้ช่วยงานบ้านวันละเล็กน้อยในช่วงเวลาที่เหมาะสม เมื่อผมทำอย่างนี้เห็นว่าลูกเริ่มเข้าใจและอาสาช่วยงานบ้านมากขึ้นโดยไม่ต้องขอซ้ำๆ อีกข้อที่ผมพบคือความคิดแบบวัยรุ่นที่อยากมีอิสระและไม่ถูกบังคับจะทำให้รู้สึกต่อต้านได้ เมื่อเข้าใจจุดนี้ก็ควรหาจังหวะพูดคุยในเวลาที่ลูกสบายใจและรับฟังความคิดเห็นของเขาไปด้วย สุดท้าย การแสดงความรักและยอมรับความเหนื่อยของลูกในเรื่องอื่นๆ ควบคู่ไปกับการขอความช่วยเหลือ ก็เป็นอีกแนวทางที่ช่วยลดความน้อยใจลงได้ เพราะทุกคนต่างมีความรู้สึกและภาระใจของตัวเอง ยิ่งถ้าลูกเห็นว่าเราเข้าใจกัน พวกเขาจะยิ่งมีใจช่วยบ้านเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน