9 / 10 ⭐ Wavering, reading on hand

ใครกำลังหารีวิว “ลืม ลวง หลอก (That’s Not My Name)” แบบไม่สปอยล์ เราว่าหนังสือเล่มนี้ให้ฟีลนิยายระทึกขวัญ-ลึกลับที่ “กดดันตั้งแต่ต้น” และยิ่งอ่านยิ่งอยากรู้ความจริงว่าใครโกหก ใครหลงลืม และใครกำลังลวงกันอยู่ จุดเด่นคือการเล่าเรื่องที่ชวนสงสัยตลอดเวลา เหมือนคนเขียนค่อย ๆ วางกับดักให้เราเชื่อบางอย่าง แล้วค่อยเขย่าให้เริ่มไม่มั่นใจอีกที ทำให้มันอ่านเพลินแบบวางไม่ลงจริง ๆ สิ่งที่เราชอบมากคือ “บรรยากาศ” ของเรื่อง มันมีความเงียบ ๆ น่ากลัวแบบไม่ต้องพึ่งฉากหวือหวา บางซีนเป็นแค่รายละเอียดเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวัน เช่น บทสนทนาที่ทำให้เราฉุกคิดว่า ‘ทำไมคนใกล้ตัวถึงไม่รู้เรื่องพื้นฐานของเรา’ (ในเล่มมีจุดที่พูดถึงอาการแพ้สตรอว์เบอร์รีด้วย) รายละเอียดทำนองนี้ช่วยเพิ่มความระแวงและความไม่แน่ใจว่า คนที่อยู่ข้าง ๆ “รู้จักเรา” จริงไหม พาร์ตความระทึกทำได้ดีในเชิง “ตึงมือ” มีฉากที่อ่านแล้วใจตก เช่น บรรยากาศตอนกลางดึกที่ตัวละครรู้สึกว่ามีคนเข้ามาใกล้จนเกินไป ความน่ากลัวของเล่มนี้เลยไม่ใช่ผีหรืออะไรเหนือธรรมชาติ แต่เป็นความรู้สึกว่าความปลอดภัยถูกละเมิด และความจริงถูกบิดให้เราสับสน ซึ่งเป็นความสยองที่สมจริงมาก สำหรับความยาวประมาณ 340 หน้า เราว่าจังหวะเล่าค่อนข้างกระชับ มีช่วงให้หยุดคิดและช่วงเร่งให้ลุ้นสลับกันดี ถ้าคุณชอบแนว Thriller/Mystery ที่มีปมให้เดาเรื่อย ๆ และชอบความรู้สึก “อ่านไปตั้งคำถามไป” เล่มนี้น่าจะถูกจริต แนะนำสำหรับคนที่: - ชอบนิยายสืบปม/ทริลเลอร์ที่เน้นความสงสัยและหักมุม - ชอบบรรยากาศกดดันแบบค่อย ๆ ไต่ระดับ - อยากได้เล่มที่อ่านเพลิน อ่านติดมือ ไม่ต้องใช้เวลาวอร์มอารมณ์นาน ข้อควรเช็กก่อนอ่าน: - ในเล่มมีการกล่าวถึงฆาตกรรมและความรุนแรง และมีคำเตือนว่าไม่เหมาะสำหรับผู้อายุต่ำกว่า 18 ปี ถ้าไม่ถนัดธีมหนัก ๆ อาจต้องเตรียมใจนิดนึง โดยรวมให้ 9/10 เพราะสนุกและชวนลุ้นจริง จุดที่ทำให้เราชอบคือการวางปมและการคุมโทนให้ระแวงตลอดทาง ใครอ่านแล้วมาคุยกันได้เลยว่าคุณเดาทันไหม หรือโดนหลอกเหมือนเรารอบไหนบ้าง