สมัยเด็ก ๆ ผมเคยกลัวการทำอะไรคนเดียวมาก ไม่ว่าจะเป็นการไปไหนมาไหนหรือกินข้าวก็ต้องมีเพื่อนหรือคนรู้จักอยู่ด้วยเสมอ การที่ต้องนั่งรอแฟนมารับหลังจากกินข้าวคนเดียวเป็นเวลานานเป็นเรื่องที่เคยรู้สึกไม่สบายใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมกลับพบว่าการได้ใช้เวลากับตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาใคร กลับทำให้รู้สึกชิลและเติมเต็มความสุขได้ไม่น้อย ในบางครั้ง การไปไหนคนเดียว เช่น การทานข้าวคนเดียว หรือการนั่งรอใครสักคน มันคือช่วงเวลาสำคัญที่ทำให้เรามีโอกาสได้คิดทบทวนหรือผ่อนคลายกับชีวิตโดยไม่ต้องเร่งรีบหรือกังวลเรื่องใด ผมเริ่มมองมุมใหม่ว่าการได้อยู่กับตัวเองนั้นไม่ใช่เรื่องที่น่าเบื่อ แต่เป็นโอกาสที่ดีในการพัฒนาความมั่นใจและเรียนรู้การดูแลตัวเองอย่างแท้จริง จากไม่กล้าทำอะไรคนเดียวมาเป็นคนที่มีความสุขกับความชิลในทุกขณะของชีวิต ทำให้ผมรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจเหมือนได้เติมเต็มในทุก ๆ ด้านของชีวิต