ในชีวิตของคนเราที่ก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่และสูงวัย สิ่งที่ผมได้ประสบพบเจอเองคือความรู้สึกว่าเราจะเริ่มแคร์คนรอบข้างน้อยลงอย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด เพราะเวลาของเรามีจำกัดและเราได้เรียนรู้ว่าการให้ความสำคัญกับทุกคนไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นเสมอไป สิ่งที่ผมค้นพบว่าเป็นกุญแจสำคัญของความสุขในวัยนี้ คือการเลือกคบคนที่จริงใจและมีความหมายจริง ๆ มากกว่าที่จะพยายามสร้างความสัมพันธ์กับคนจำนวนมากที่อาจไม่เห็นคุณค่าของเรา ซึ่งในภาพอธิบายได้ดีถึงการวงเพื่อนที่แคบลง แต่กลับทำให้เรามีความสุขมากขึ้น เพราะเรารู้สึกสบายใจและไม่ต้องพยายามแกล้งทำตัว หรือเปลืองพลังกับความสัมพันธ์ที่ไม่ยั่งยืน การเรียนรู้ที่จะตั้งคำถามกับตัวเอง เช่น คนรอบข้างทำให้เรารู้สึกดีขึ้นหรือเหนื่อยมากขึ้น เป็นอีกหนึ่งวิธีที่ผมใช้ประเมินคุณภาพของความสัมพันธ์ และยังช่วยให้เราก้าวออกจากความสัมพันธ์ที่ทำให้รู้สึกอึดอัดหรือรำคาญโดยไม่จำเป็น นอกจากนี้ยังสำคัญมากที่จะต้องยอมรับและรักตัวเองในแบบที่เราเป็น แทนที่จะพยายามทำให้ทุกคนชอบเรา โดยรู้ว่าการมีเพื่อนที่คอยสนับสนุนแบบไม่หวังผลตอบแทน มีความจริงใจและมั่นคง จะทำให้ชีวิตเรามีความสุขมากกว่าการมีคนจำนวนมากที่อาจไม่จริงใจ สุดท้ายนี้ ผมอยากแนะนำให้ทุกคนลองมองชีวิตจากมุมนี้บ้าง เพราะเมื่อเราอายุมากขึ้น เวลาชีวิตที่เหลืออยู่ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเสียไปกับความสัมพันธ์ที่ไม่สร้างสรรค์ แต่ควรใช้กับความสัมพันธ์ที่ให้พลังใจและสนับสนุนเราจริง ๆ การเลือกคุณภาพเหนือปริมาณในความสัมพันธ์เป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขและสงบในใจมากขึ้นจริง ๆ