ไกลโคเจน = ถังน้ำมันของนักวิ่ง

เมื่อพูดถึงการวิ่งระยะไกล ไกลโคเจนเปรียบเสมือนแหล่งพลังงานหลักที่ร่างกายเก็บไว้เพื่อใช้ในช่วงที่ออกแรงอย่างหนัก ไกลโคเจนเป็นรูปแบบหนึ่งของคาร์โบไฮเดรตที่ถูกเก็บไว้ในกล้ามเนื้อและตับ เมื่อเราเริ่มวิ่ง ร่างกายจะดึงไกลโคเจนมาใช้เป็นแหล่งพลังงานสำคัญก่อนเพราะเผาผลาญได้เร็วและให้พลังงานสูง แต่ปริมาณไกลโคเจนในร่างกายมีจำกัด และเมื่อหมดลง เราจะรู้สึกว่า "ถึงกำแพง" หรือ "ชนกำแพง" เพราะพลังงานที่เหลือจากไขมันจะถูกเผาผลาญช้ากว่า ส่งผลให้ความเร็วตก ขาช้า และความรู้สึกมึนงงเกิดขึ้นได้ คำว่า "ถังไกลโคเจนหมด" จึงหมายถึงสถานการณ์ที่ร่างกายขาดแคลนแหล่งพลังงานนี้ ส่งผลให้นักวิ่งไม่สามารถรักษาการวิ่งต่อได้ตามแผนที่ตั้งใจไว้ วิธีป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์นี้คือการเติม "ถังน้ำมัน" หรือเพิ่มไกลโคเจนสำรองในร่างกายให้เต็ม โดยเริ่มจากการวางแผนการกินก่อนลงสนามประมาณ 2-3 วัน ด้วยอาหารคาร์โบไฮเดรตสูง เช่น ข้าว พาสต้า มันฝรั่ง เพื่อสะสมไกลโคเจนไว้ในกล้ามเนื้อและตับให้มากที่สุด นอกจากนี้ในวันแข่งขัน หากต้องวิ่งเกินชั่วโมงครึ่ง ควรพกเจลหรือเครื่องดื่มที่มีคาร์โบไฮเดรตไว้เติมระหว่างทาง เพื่อเติมไกลโคเจนอย่างต่อเนื่อง เปรียบเสมือนเติมน้ำมันเข้าเครื่องยนต์ขณะกำลังขับเคลื่อน ทำให้ร่างกายไม่ต้องพึ่งพาการเผาผลาญไขมันซึ่งทำงานช้าและไม่ทันใจนักวิ่ง หลังจากวิ่งเสร็จ สิ่งสำคัญไม่แพ้กันคือการรีบเติมคาร์โบไฮเดรตและโปรตีนภายใน 30 นาทีแรก เพราะเป็นช่วงเวลาที่ร่างกายดูดซึมและฟื้นฟูไกลโคเจนได้ดี ร่วมกับการเสริมโปรตีนช่วยซ่อมแซมกล้ามเนื้อ ทำให้พร้อมสำหรับการวิ่งครั้งต่อไปอย่างเต็มประสิทธิภาพ สุดท้าย อย่ารอให้ร่างกายมีสัญญาณ "ไฟเตือน" ก่อนจะเติมพลังงาน เพราะการเตรียมตัวที่ดีและการเติมไกลโคเจนอย่างสม่ำเสมอจะช่วยให้คุณสนุกกับการวิ่งได้อย่างเต็มที่และมีประสิทธิภาพมากขึ้น