รีวิว: แม่ที่ไม่ได้(คลอด)มา💕
#รีวิวคนสำคัญ เป็นหัวข้อที่อยากรีวิวหลายๆโพสเลย แค่ไม่มีรูปขึ้น เพราะคนสำคัญในชีวิตเราส่วนใหญ่คือคนเบื้องหลังเราจริงๆ
รีวิวครั้งนี้อาจจะยาวหน่ิยนะคะ แต่พยายามเรียบเรียงให้สั้นที่สุดแล้วค่ะ ถ้าเล่าหมดมันคงต้องแยกEpไปอีก 5555
ครั้งนี้ขอรีวิวแม่อีกคนนึงนะคะ ถ้าในนามคงเรียกง่ายๆคือป้าสะใภ้ แกคือคนที่เลี้ยงเราตั้งแต่ ป.3-ม.6 ลุงเราก็เรียกว่าพ่อ เค้า2คนรับเรามาเลี้ยงเพราะว่าเค้าอยากมีลูกสาวค่ะ แกมีลูกชาย2คนที่โตกว่าเราประมาณไม่เกิน10ปีนี่แหละ อยู่ๆเราก็มีพี่ชาย 5555
แม่คนนี้เป็นครูประถมวัย ร.ร.เล็กๆค่ะ แกก็จะสอนเป็น พูดกับเด็กเป็น ดุด่าว่ากล่าวก็มีนะ เพราะช่วงวัยที่อยู่กับแกคือต้องปากเปียกปากแฉะเลยแหละ
แกคือคนที่สร้างวินัยให้เราได้ดี เพราะเราถูกเอาใจจากยายมาโดยตลอด พ่อกับแม่จะกำหนดเลยว่า ต้องตื่นเช้านะ มีงานบ้านทำนะ มีหน้าทีตรงนั้นตรงนี้ และมีหน้าที่เรียน และควรอยู่ในโอวาท แต่ก็ไม่ได้บังคับทุกอย่างแต่ต้องรู้หน้าที่ เป็นระเบียบแค่นั้นเลย มีเวลาดูทีวี นอนทั้งวันยังได้เลยไม่ว่า ขอแค่หน้าที่ทำจบแล้วก็พอ
ตอนเด็กๆเราเป็นเด็กขี้อาย พูดเบาๆพูดน้อยๆ ไม่กล้าแสดงออกเลย!! แม่จัดการระบบใ ห้ใหม่คือ ถ้ามีกิจกรรม ร.ร. ครูจะให้ทำอะไรให้เสนอตัวเลยทุกกิจกรรม เช่น ถือพาน ให้ยกมือเลยเดี๋ยวแม่ทำให้ มีงานอะไรเราก็จะได้แสดงออกกับเพื่อนกับงาน ร.ร.เป็นประจำ มันเลยทำให้เราเป็นที่ที่มีความมั่นใจมากขึ้น ติดตัวมาจนโตเลยแหละ กล้าแสดง กล้าพูดไมค์ กล้าที่จะโชว์ความสามารถ
แม่เคยรับเด็กบ้านยากจนแต่เรียนดีมาดูแลที่บ้านแบบกินอยู่ร่วมกันด้วย และสอนว่ามันคือความเท่าเทียมของความเป็นมนุษย์ อยู่ด้วยกันไม่เคยแยกกิน แยกอยู่ ให้เด็กได้อยู่ร่วมแบบเป็นหนึ่งในสมาชิกในครอบครัว ไม่แบ่งชนชั้นค่ะ แม่บอกว่าถ้าเรามีแรงเหลืองเพียงพอที่จะแบ่งปัน แบ่งได้แบบไหนมาน้อยยังไงก็ทำเถอะ💕
สอนการเข้ากับสังคมผู้ใหญ่ คือพ่อแกทำงานตัวแทนประกันชีวิตระดับสูง แกก็จะมีสังคมที่หลากหลาย พวกเค้าก็จะพาเราออกไปเจอสังคมไปด้วยทุกที่ เพื่อจะได้สอนการอยู่ร่วมสังคมผู้ใหญ่ การวางตัวกับผู้ใหญ่ และจะได้หัดพูดกับผู้ใหญ่ อันนี้ดีมากเลยนะ มันทำให้การวางตัวของเราทำให้เวลาเราเรียนระดับที่โตขึ้น เราจะได้รับเลือกที่จะเป็นนักเรีย/นักศึกษา ที่เป็นคนต้อนรับคนใหญ่คนโตอะไรประมาณนั้น
พ่อกับแม่คู่นี้สอนทุกอย่างที่ไม่ได้รับจาก ร.ร. สอนรู้ให้แจ้ง เห็นให้จริง แต่เสียดายที่พ่อจะเป็นคนพูดน้อยต่อยหนัก ค่อนข้างหัวโบราณ จะไม่ชมลูก ชื่นชมลูก เชียร์ลูกซักเท่าไหร่ เพราะสมั้ยนั้นมันจะมีคำว่า “เดี๋ยวเด็กมันเหลิง” จนเราเข้ามหาลัย เราก็กลับบ้านปกติเหมือนเด็กๆทั่วไปเพราะยายก็อยู่ที่นั่น เทศกาลก็รวมตัวกันที่นั่น แต่ก็ได้รับข่าวร้ายค่ะว่า…“พ่อเสียแล้ว”
สิ่งที่น่าเสียดาย และเสียใจที่สุดคือ เราไม่เคยได้บอกรักกันและชื ่นชมกัน จนกระทั่งวันตาย ได้มารู้จากแขกที่สนิทกับพ่อมางานแล้วแกมาเล่าให้เราฟังว่า พ่อหน่ะภูมิใจในตัวลูกสาวมาก มันเก่ง มันเอาตัวรอด มันเรียนจบจนเข้ามหาลัยแล้ว แกจะพูดถึงเราบ่อยมากในวงเพื่อนๆ แต่พ่อไม่เคยพูดกับเราเลย วันงานแม่ก็บอกกับเราว่าพ่อดีใจที่มีเราเป็นลูกสาว รักมากจริงๆ เป็นห่วงมากด้วย ได้แต่คิดวนจนถึงตอนนี้ว่าทำไมถึงได้ปากหนักขนาดนั้นอะ 😭
เวลาผ่านไปจนเรามีครอบครัวมีลูกแล้ว และเราได้มีโอกาสกลับไปเยี่ยมแม่ที่บ้านเพราะก่อนหน้านี้ฝันถึงพ่อมาตลอดเลย ว่าแกอยู่บ้านแอบมองเรากับลูกไปเยี่ยมบ้านอะไรประมาณนั้น หลังจากเราได้กลับบ้านไปรอบนี้ เลยฝันว่ารวมญาติกัน รอพอกันทั้ง2ฝั่ง แล้วก็เห็นพ่อขับรถคู่ใจไปในเส้นทางที่ราบรื่น ต้นไม้2ข้างทางเขียวชอุ่ม เคยคิดว่าแกคงพอใจแล้วแหละที่ได้เห็นเราและหลานแกคงไปดีแล้วจริงๆ
ประสบการณ์ที่ได้จากการมีแม่ที่ไม่ได้คลอดมาเองแต่เลี้ยงดูเราตั้งแต่เด็กจนโต เป็นสิ่งที่มีคุณค่าและประทับใจอย่างยิ่ง แม้ในวัยเด็กฉันเป็นเด็กขี้อายและไม่กล้าแสดงออก แต่ด้วยความใจดีและความอุตสาหะของแม่เลี้ยง ทำให้ฉันกล้าเข้าร่วมกิจกรรม โรงเรียนและแสดงตัวตนได้มากขึ้น ซึ่งส่งผลดีต่อความมั่นใจในตัวเองอย่างชัดเจน แม่เลี้ยงยังสร้างวินัยที่ดีให้กับฉัน ต้องตื่นเช้า ทำงานบ้าน และมีหน้าที่เรียนแต่ไม่ใช่การบังคับที่เข้มงวดเกินไป เน้นให้รู้จักหน้าที่และความเป็นระเบียบมากกว่า อีกทั้งแม่ยังสอนให้รู้จักความเท่าเทียมและเห็นคุณค่าของทุกคน โดยรับเด็กบ้านยากจนที่เรียนดีมาดูแลในบ้าน เสริมสร้างความรักและความอบอุ่นในครอบครัวโดยไม่มีการแบ่งชนชั้น ทำให้ฉันเรียนรู้ความเมตตาและการแบ่งปันมาตั้งแต่ยังเล็ก ที่สำคัญ แม่เลี้ยงและพ่อเลี้ยงยังเปิดโอกาสให้ฉันได้พบปะสังคมผู้ใหญ่ ฝึกฝนวิธีการวางตัวในการเจอสังคมต่างๆ จนทำให้ฉันได้รับความไว้วางใจในการเป็นตัวแทนต้อนรับแขกสำคัญในโรงเรียน ด้วยประสบการณ์นี้ทำให้ฉันรู้จักวิธีการสื่อสารกับผู้ใหญ่และรู้จักพฤติกรรมที่เหมาะสมในสังคม อีกเรื่องที่ทำให้ฉันรู้สึกซาบซึ้งคือ ความรักของพ่อที่แสดงออกในแบบของเขา ถึงแม้เป็นคนพูดน้อยและเข้มงวด แต่พ่อก็รู้สึกภูมิใจในตัวฉันเสมอโดยไม่แสดงออกตรงๆ สิ่งนี้ทำให้ฉันเข้าใจว่าความรักในครอบครัวอาจแสดงออกในรูปแบบที่หลากหลาย และบางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาดังๆ ก็ได้ เมื่อฉันมีครอบครัวและลูกของตัวเอง ความรักและบทเรียนที่ได้รับจากแม่เลี้ยงยังคงเป็นมรดกที่มีค่าที่สุดในชีวิตฉัน ฉันรักและระลึกถึงท่านเสมอ และหวังว่าจะสามารถส่งต่อตัวอย่างความรัก ความเมตตา และวินัยนี้ไปสู่ลูกๆ ของฉันได้เหมือนที่แม่เลี้ยงทำให้กับฉัน
