ประโยคนี้ทำให้ผมนึกถึงประสบการณ์ส่วนตัวว่าการจัดการเวลานั้นไม่ใช่แค่การมีเวลาว่างเท่าไหร่ แต่มันเป็นเรื่องของการให้ความสำคัญกับสิ่งต่างๆ รอบตัวอย่างแท้จริง บางครั้งในชีวิตเรารู้สึกว่าไม่มีเวลาเพียงพอที่จะทำสิ่งที่รักหรือให้เวลากับคนที่สำคัญ แต่เมื่อหันกลับมาดูรายละเอียดจะพบว่า เรามักจะให้เวลากับเรื่องที่สำคัญน้อยกว่าที่ควร เพราะฉะนั้นการตั้งใจและจัดลำดับความสำคัญของกิจกรรมในแต่ละวันที่เราทำจึงสำคัญกว่าการมองแค่จำนวนชั่วโมงว่างๆ ในวันนั้น ๆ วิธีง่ายๆ ที่ช่วยให้ผมปรับเปลี่ยนมุมมองนี้ได้ คือ การจดบันทึกสิ่งที่ต้องทำและตั้งคำถามกับตัวเองว่า เรื่องไหนที่สำคัญและควรได้รับความสนใจที่สุดในวันนั้น การตัดสินใจเลือกและโฟกัสที่เรื่องสำคัญจริงๆ ทำให้สามารถบริหารเวลาที่มีจำกัดได้อย่างมีคุณค่าและรู้สึกว่าชีวิตมีความหมายมากขึ้น คำคมนี้ยังช่วยเตือนใจให้เราไม่ปล่อยเวลาหมดไปกับสิ่งที่ไม่จำเป็น และมุ่งไปที่เรื่องที่จะช่วยพัฒนาชีวิตและความสัมพันธ์กับคนรอบข้างได้ดียิ่งขึ้น การเข้าใจว่าความสำคัญต่างหากที่ทำให้เราว่างหรือไม่ว่างจึงเป็นกุญแจสำคัญในการจัดการชีวิตให้มีประสิทธิภาพและมีความสุขมากขึ้น