ในชีวิตของทุกคนย่อมต้องเจอกับวันที่รู้สึกท้อแท้หรือหมดแรงใจครับ สำหรับผมเองก็เคยมีช่วงเวลาที่ "ใจฉัน..ตอนที่มันไม่เอาอะไรแล้ว" ซึ่งเป็นความรู้สึกที่น่ากลัวมากที่สุด เพราะมันเหมือนกับว่าจิตใจของเราหยุดนิ่งและไม่อยากขยับไปไหนเลย สิ่งที่ผมค้นพบคือ การยอมรับความรู้สึกเหล่านั้นเป็นก้าวแรกที่สำคัญมากครับ ถ้าเราพยายามฝืนหรือปฏิเสธมัน ความรู้สึกเหล่านั้นอาจยิ่งถาโถมจนเราไม่สามารถฟื้นฟูตัวเองได้ การพูดคุยกับคนที่เรารู้สึกไว้ใจ หรือแม้กระทั่งการหาเวลาทำกิจกรรมที่เราชอบ เช่น ตัดต่อคลิปเล็ก ๆ ด้วยแอปฯ อย่าง CapCut ก็ช่วยให้ใจเรามีโฟกัสใหม่ ๆ และเติมไฟเล็ก ๆ ให้กลับมาอีกครั้ง ผมเองก็เคยลองฟังเพลงที่ช่วยปลอบประโลมใจ หรือเขียนความรู้สึกลงในสมุดบันทึก ซึ่งทำให้รู้สึกเหมือนปลดปล่อยความทุกข์ออกมาได้บ้าง แม้ว่าความกลัวบางครั้งจะไม่ได้หายไปหมด แต่การไม่ปล่อยให้ตัวเองต้องเจอกับความรู้สึกนั้นโดยลำพัง เป็นสิ่งที่ช่วยให้ผ่านพ้นช่วงเวลายากลำบากได้ดี สุดท้าย สิ่งสำคัญคือการไม่ปล่อยให้ใจตัวเอง "ไม่เอาอะไรแล้ว" ครับ ต้องคอยเติมพลังใจเล็ก ๆ ทุกวัน และดูแลตัวเองเหมือนเพื่อนคนหนึ่งที่เรารักมาก ๆ เพื่อไม่ให้ถึงวันที่เรากลัวที่สุดจริง ๆ