จบแล้วโว้ยยยย
ใบปริญญา ที่ไม่ใช่ แค่กระดาษใบเดียว
.
แต่มันคือ Marginal Product ของความพยายามหนึ่งพันกว่าวัน (ผลผลิตของความพยายาม)
.
ทุกสิ่งที่เราได้มาล้วนมีต้นทุนที่ต้องจ่าย (trade-off)
.
ปริญญาใบนี้ก็เช่นเดียวกัน มันเป็นผลจากการลงทุนของ เวลา หยาดเหงื่อ แรงกาย ความท้อแท้ การตื่นเช้า การอดหลับอดนอน ความกดดันในช่วงสอบ
.
กระดาษใบนี้มันเป็นหลักฐานชิ้นสำค ัญที่ยืนยันว่าเราได้เรียนรู้และต่อสู้กับอะไรมาบ้าง
.
มันได้สอนอะไรให้กับเราหลายอย่าง ไม่ใช่แค่ศาสตร์ที่ในตำรา แต่มันเป็นทั้งเรื่องสังคม เราได้เจอผู้คนมากมายที่อยู่รอบๆ ตัว ที่มาให้เห็นในหลากหลายรูปแบบ
.
มันสอนให้รู้ว่า เราไม่มีทางที่จะเข้าใจคนอื่นได้จริงๆ ถึงแม้ว่าเราจะพยายามที่จะทำความเข้าใจแล้วก็ตาม ทั้งบริบทที่เขาเจอ ทั้งความรู้สึก หรือแม้กระทั่งความคิดเขาในตอนนั้น เราไม่สามารถที่จะรับรู้และเข้าใจเขาได้เลยจริงๆ
.
ชีวิตในมหาลัยผมมองว่ามันเป็นเหมือนห้องทดลองเล็กๆ ที่ให้เราได้ลองทำโน่นทำนี่ ก่อนที่เราจะออกไปเจอกับโลกแห่งความเป็นจริง เป็นทั้งการเรียนรู้ที่จะได้อยู่กับคนอื่น
.
ได้ลองทำงานเล็กๆ น้อยๆ ช่วยอาจารย์ ถึงผิดพลาดก็โดนบ่นหน่อย ถือเป็นความล้มเหลวที่ปลอดภัยในมหาลัย 555+
.
ได ้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ผ่อนคลายหลังจากการสอบ หรือทะเลาะกันระหว่างการเที่ยว นึกถึงแล้วก็ขำตัวเอง
.
ได้ไปฝึกงานเจอพี่ๆ สถานที่เรียนรู้ใหม่ๆ เจอเพื่อนใหม่ งานแรกที่กดดัน อยู่ที่ทำงานยันดึก จนหัวหน้าสั่งไก่ทอดมาปลอบ (จะร้องงง 555+) แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่ได้ลิ้มลองรสชาติชีวิตจริงๆ
.
ได้ลองไปทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อนๆ คณะอื่นๆ เป็นการไปคนเดียวและเราก็เป็นผู้ชายเพียงคนเดียว แต่เสียดายที่ตอนนั้นความกล้าของผมยังไม่มากพอที่จะเข้าไปทำความรู้จักกับคนอื่นๆ แต่ทุกคนก็ใจดี คอยเข้าหาเราตลอด มันก็ไม่ได้แย่ไปซะทีเดียว สนุกไปอีกแบบ
.
ได้ลองไปค่ายอาสาทั้งกับเพื่อนในมหาลัย และพี่ๆ จากนอกมหาลัย เป็นระยะเวลา 1 ปี ก่อนเรียนจบ (ไปเกือบทุก 2 เดือน) การได้พบเจอได้พูดคุยกับผู้คนหลายแบบและได้รวมกันมาทำแบบนี้ มันทำให้รู้สึกว่าท ำไม ระยะเวลาสั้นๆ ถึงทำให้คนเราสนิทกันได้เร็วขนาดนี้ เช้าที่ต้องนั่งรถเมล์กลับจากสถานีบางซื่อ หลังจากที่ค่ายจบ มันเป็นบรรยากาศที่เย็นสบายและเสียงผู้คนมากมายที่กำลังยืนรอรถไปทำงาน แต่ในใจกลับรู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก
.
นั่งพิมพ์ไปมันยิ่งทำให้คิดถึงช่วงเวลานั้นมาก มันยังอิ่มฟูในหัวใจ น้ำตาจะไหล แงงงงง
.
นี่มันก็เป็นแค่เพียงบางส่วนของช่วงๆ หนึ่งในมหาวิทยาลัย สิ่งที่ได้เรียนรู้ ผู้คนที่ได้พบเจอ ความสัมพันธ์กับผู้คนมากมาย มันคือกำไรที่แท้จริงของการลงทุน
.
คนที่บอกว่าใบปริญญาไม่สำคัญ จะบอกว่ามันก็จริงอยู่ แต่การเรียนในมหาลัยมันเป็นการเข้าไปเอากระบวนการเรียนรู้ มันสอนวิธีการเรียน การคิด การเปลี่ยนแปลงข้อมูลเป็นความรู้ แน่นอนว่าสิ่งนี้ไม่ต้องเรียนในมหาลัยก็ได้ แต่ใช่ว่าทุกคนจะมีวินัยที่จะสา มารถเรียนรู้ด้วยตัวเองได้ ถ้ามีวินัยมากพอมหาลัยก็ไม่จำเป็น
.
เพราะฉนั้น ปริญญาจึงไม่ใช่แค่เพียงกระดาษแผ่นเดียว
.
หรืออยากให้รีวิวอะไรบอกได้นะครับบ
การเรียนจบในมหาวิทยาลัยไม่ได้เป็นเพียงการได้รับใบปริญญาที่เป็นหลักฐานทางการศึกษาเท่านั้น แต่เป็นการเดินทางที่เต็มไปด้วยบทเรียนชีวิตที่หลากหลายและความทรงจำที่ประทับใจที่สุดในวัยเยาว์ การทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อนต่างคณะและการเข้าร่วมค่ายอาสาหลายครั้ง เป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่ช่วยเปิดโลกทัศน์และสร้างความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งแม้ในเวลาสั้นๆ การที่ต้องเป็นผู้ชายคนเดียวในกลุ่มกิจกรรมนั้น ช่วยให้เรียนรู้การสื่อสารและการปรับตัวกับผู้คนหลากหลายรูปแบบ แม้ว่าจะมีความกลัวและความเขินอายในตอนแรก แต่กลับได้รับประสบการณ์ที่สนุกและมีค่าอย่างไม่น่าเชื่อ นอกจากนี้ การฝึกงานและการทำงานจริงที่ทำให้ได้สัมผัสกับแรงกดดันและความรับผิดชอบ ถือเป็นสิ่งที่มหาวิทยาลัยไม่สามารถมอบให้ได้เพียงอย่างเดียว การได้รับการปลอบใจจากหัวหน้างานด้วยความเอ็นดู แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย เช่น การสั่งไก่ทอดมาปลอบ ถือเป็นความทรงจำที่สร้างแรงบันดาลใจและเอาชนะความท้อแท้ในช่วงเวลานั้น ชีวิตมหาวิทยาลัยจึงเหมือนห้องทดลองชีวิตที่ช่วยให้เตรียมพร้อมก่อนเผชิญโลกกว้าง ทั้งเรื่องของการเรียนรู้วิธีคิด การแก้ปัญหา และการเข้าใจความเปราะบางของมนุษย์ที่ไม่อาจเข้าใจใครได้อย่างแท้จริง ทุกความล้มเหลวคือบทเรียน และทุกความสำเร็จคือกำไรที่ได้รับจากการลงทุนในตัวเองอย่างแท้จริง ใบปริญญาไม่ใช่เพียงกระดาษใบเดียวแต่เป็นเครื่องยืนยันความพยายาม ความอดทน และการเติบโตในการเป็นคนที่ดีกว่าเดิม
