Ama Akong really loves us????Ep.2
Original from Ep.1
I graduated from sixth grade.
I thought, well, free life has begun...
We chose to study Bangkok (to be near my mother)
At that time I asked why I didn't study around the house.
Why go far from home? Confirm to want us to study at a neighborhood university.
But the heart loves freedom. Good decision.
It's good. College life in Bangkok. Sound light.
Wow very much. I love bank cock.
But there will be some calls back to Ma Kong.
And going home is just a long festival.
And just that semester. Going home to have a fight with Mama as before. Teenagers?
Until the fourth year didn't come home. Didn't see the need.
(This kid is 😠) At that time, doing research too. Intern too.
So I didn't come home. It was Songkran's first year I didn't come home.
And after that, he never returned home on Songkran...
Until graduating from university..
We work where it rarely stops the festival like everyone else.
But there will be some long holidays coming home.
If you count it, it's only once a year.
At that time, I called Mama and Kong for a long time. After a few fights, every time I called, I would say, miss you. New Year, go home? Songkran, go home? Free to find some time to come to Mama.
I always said the same sentence and said that Kong is not good. Come back to him at the time, we just thought that I want to work, save a lot of money and go home.
Until '67, our mother said that Kong was sick.
Lying in the hospital at the age of 84.
We understand, because Kong is very old, heart disease too.
But I'm talking weird. I want us to find it.
Was it good for two minds?
Decide to take a one-day leave of absence tomorrow to Gong at the hospital.
At the time, Kong wasn't very conscious. We only visited Kong for one day.
The next day is to work, wake up at three in the morning, drive back to Bangkok.
And in 10 days, I said Kong was gone.
I was working, crying, worse, I couldn't go home, I was working!!!!!
Well, for seven days and seven nights, we went last five nights.
That was the first time I'd been home in Songkran since I graduated.
And for the first time, I'm back with my mom, Ama Ai Agua.
I really like that atmosphere at the same time.
Ask if you're sorry, of course, but more regrettable.
Too bad you don't come home often, even after driving from Bangkok to home for three to four hours. Why don't you go back to Kong and Ma often?
The peak is that before Kong lost a year, she said it was getting older.
Get married. We put a plan on getting married.
But it's too late for Kong to be at our wedding.
At this event, we just noticed the people around us, whether it was Mama, Mom, Ey Goo.
He gets very old. As we get older and older, the people around us get older. For the first time, we felt that the teenage years we thought were terrible at that time and wanted to run away from Kong. It was because we were very stubborn. Ma to scold (P.S. Kong is kind, indulgent to us, but there was some scolding when we were very stubborn, but as teenagers, like ears went out, blind, everything looked bad).
I'm sorry why I was so stubborn at that time. Now that I look kind, not because I grow up, I'm not stubborn, then I look better immediately. 😂😂😂
These days may not come home as often as they should, but call Mama more often. Call your family more often.
In conclusion, Ama and Akong love us very much, but in the way of raising us, may not like us at that time, then think. If I don't scold us that much, now I don't know where my life is. Love, I miss you. 🥰
P.S. We are so stubborn that we ran away from home to follow men. 😅
เมื่อลองย้อนกลับไปในช่วงวัยรุ่นของเรา เรามักจะมีความคิดอยากมีอิสระ อยากปลีกตัวออกจากครอบครัว แม้ว่าจะมีเสียงเรียกจากอาม่าและอากงที่คอยเป็นห่วงอยู่ใกล้ๆแต่เรากลับมุ่งหน้าไปสู่ชีวิตในเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสีและความท้าทาย แม้ในตอนนั้นเราจะเห็นข้อจำกัดและเงื่อนไขหลายๆอย่างจากฝ่ายผู้ใหญ่ที่ต้องการให้เราอยู่ใกล้บ้าน แต่เพราะความเป็นวัยรุ่นที่อยากลองโลกกว้างมันจึงเลือกเดินทางของตัวเอง อย่างไรก็ตาม เวลาและสถานการณ์ได้สอนให้เราเห็นคุณค่าของความสัมพันธ์ในครอบครัวมากขึ้น เมื่ออากงเริ่มไม่สบาย อาม่าและแม่ก็หวังให้เราได้กลับไปหาและอยู่กับคนที่รักเรา แม้จะมีความลังเลด้วยภาระหน้าที่และงานที่ต้องทำ สุดท้ายเมื่อเวลาล่วงเลยและความสูญเสียเข้ามาใกล้ เราถึงได้ตระหนักว่า ช่วงเวลาที่เราลังเลหรือห่างเหินนั้นคือสิ่งที่ทำให้เราเสียดายมากที่สุด จากประสบการณ์นี้ เราเรียนรู้ว่าความรักของอาม่าอากงอาจไม่ได้แสดงออกมาในแบบที่เราคาดหวังหรือเข้าใจตอนช่วงวัยรุ่น เพราะบางครั้งวิธีเลี้ยงดูและความเอาใจใส่อาจถูกมองข้ามหรือเข้าใจผิดไป แต่เมื่อลองถอยออกมามอง สิ่งเหล่านั้นคือความรักที่แฝงอยู่ในทุกคำว่า "คิดถึง" และทุกการเรียกร้องให้เรากลับบ้าน สิ่งสำคัญที่เราอยากแบ่งปันคือ ให้พยายามรักษาความสัมพันธ์กับครอบครัว แม้ในวันที่เรารู้สึกว่ามีความขัดแย้งหรือต่างความคิด เพราะเวลาที่ผ่านไป ไม่เพียงแต่เราจะเติบโต แต่คนรอบข้างเราก็ก้าวเข้าสู่วัยสูงอายุ เราควรใช้เวลาที่เรามีอยู่ให้เต็มที่ กับคนที่รักและหวังดีต่อเรา ชีวิตวัยรุ่นที่ดื้อรั้นและเลือกทางเดินของตัวเองนั้นเป็นเรื่องธรรมดา แต่เมื่อย้อนมองกลับ เราจะเห็นคุณค่าของความสัมพันธ์ในครอบครัวที่ถ่ายทอดผ่านความรักและความเป็นห่วงในทุกช่วงวัยที่แตกต่างกัน
