อาม่า อากง รักเราจริงหรอออ???? Ep.2

ความเดิมจากEp.1

ตอนนั้น เรียนจบ ม.6 แล้ว

ในใจคิดว่า เอาละ ชีวิตอิสระได้เริ่มขึ้นแล้ว...

เราเลือกที่จะขึ้นมาเรียน กทม (มาอยู่ใกล้ๆแม่)

ตอนนั้นม่าถามว่า ทำไมไม่เรียนแถวๆบ้านละ

ไปทำไมไกลบ้าน ยืนยันอยากให้เราเรียน มหาลัยแถวบ้าน

แต่ใจมันรักอิสระะ ตัดสินใจดีละ

ก็ดีนะ ชีวิตมหาลัยใน กทม แสงสีเสียง

ว้าวมากกกกก ไอเลิฟแบงค์ค๊อกอ่าา

แต่ก็จะมีโทรกลับไปหาม่าบ้าง อากงบ้าง

แล้วก็จะกลับบ้านก็แค่เทศกาลยาวๆ

แล้วก็ปิดเทอมแค่นั่น กลับบ้านไปก็มีทะเลาะกับม่าเหมือนเดิมจ้าาาาาาา วัยรุ่นอะเนอะ

จนช่วงปี 4 ไม่ค่อยกลับบ้านละ ไม่เห็นความจำเป็น

(ไอเด็กนี้มัน😠) ตอนนั้นทำวิจัยด้วย ฝึกงานด้วย

ก็เลยไม่กลับบ้าน เป็นสงกรานต์ปีแรกเลยที่ไม่ได้กลับบ้าน

และหลังจากนั้นก็ไม่ได้กลับบ้านวันสงกรานต์อีกเลย...

จนเรียนจบมหาลัย..

เราทำงานที่มันไม่ค่อยได้หยุดเทศกาลเหมือนคนอื่นๆ

แต่ก็จะมีวันหยุดยาวๆ จะกลับมาบ้านบ้าง

ถ้าให้นับจริงๆ ก็แค่ปีละ 1 ครั้ง

ตอนนั้นก็โทรหาม่ากับกงนานๆที หลังๆไม่ค่อยทะเลาะกันแล้ว ทุกๆครั้ง ที่โทรมา ม่าจะบอกว่า คิดถึงนะ ปีใหม่กลับบ้านมั๊ย สงกรานต์กลับบ้านมั๊ย ว่างๆหาเวลามาหาม่าบ้างนะ

ม่าพูดประโยคเดิมๆ ตลอดเลย และบอกว่า กงก็ไม่ค่อยดีแล้วนะ กลับมาหาเขาบ้างนะ ตอนนั้นเราก็แค่คิดว่า อยากทำงาน เก็บเงินเยอะๆ ละค่อยกลับบ้าน

จนปี 67 แม่เรา บอกว่า กงไม่ค่อยสบายนะ

นอนอยู่โรงพยาบาล ตอนนั้น อายุ 84 ละ

เราก็พอเข้าใจนะ เพราะกง แก่มากแล้วอะ เป็นโรคหัวใจด้วย

แต่แม่พูดแปลกๆ อยากให้เราหามาก๋งหน่อย

ตอนนั้น สองจิตสองใจ กลับดีมั๊ยนะ

ตัดสินใจพรุ่งนี้ลางาน 1 วัน ไปหากงที่โรงพยาบาล

ตอนนั้นกงไม่ค่อยรู้สึกตัวละ เราไปเยี่ยมกงแค่ 1 วัน

วันรุ่งขึ้นคือ ต้องทำงาน ตื่นตีสาม ขับรถกลับ กทม

และอีก 10 วัน แม่ก็บอกว่า กงเสียแล้วนะ

ตอนนั้นทำงานอยู่ ร้องไห้เลย ที่แย่กว่านั้น คือยังกลับบ้านไม่ได้ ติดงาน!!!!!

ดีที่สวด 7 วัน 7 คืน เราไป 5 คืนสุดท้ายแล้ว

นั้นเป็นครั้งแรกที่ได้กลับบ้านช่วงสงกรานต์ตั้งแต่เรียนจบมา

และเป็นครั้งแรกที่กลับพร้อมหน้ากับ แม่ อาม่า อาอี๊ อากู๋

ชอบบรรยากาศแบบนั้นมากเลยที่อยู่พร้อมหน้ากัน

ถามว่าเสียใจมั๊ย แน่นอน แต่เสียดายมากกว่า

เสียดายที่ไม่ได้กลับบ้านบ้านบ่อยๆ ทั้งๆที่ขับรถจาก กทม ไปบ้าน แค่ 3-4 ชั่วโมงเอง ทำไมไม่กลับไปหากงกับม่าบ่อยๆนะ

ซึ่งที่พีคคือ ก่อนกงเสียเป็นปี ม่าบอกว่า อายุเริ่มเยอะแล้ว

แต่งงานได้แล้ว เราวางแพลน หาฤกษ์แต่งงานแล้ว

แต่ไม่ทันแล้ว กงเสียก่อน จะได้อยู่ถึงงานแต่งเรา

ซึ่งเหตุการณ์นี้ เราพึ่งสังเกต คนรอบข้างเรา ไม่ว่าจะม่า แม่ อี๊ กู๋

เขาแก่ลงมากๆเลยอะ ขณะที่เราโตขึ้นเรื่อยๆ คนรอบข้างก็แก่ขึ้นเรื่อยๆเหมือนกัน เป็นครั้งแรกที่เรารู้สึกว่า ช่วงเวลาวัยรุ่นที่เราคิดว่าแย่มากตอนนั้นแล้ว อยากจะหนีม่าหนีกง มันเป็นเพราะเราดื้อมากๆๆ ม่าถึงดุ (ปล.กงใจดี ตามใจกับเราก็จริง แต่มีดุบ้างเวลาเราดื้อมากๆแต่ด้วยช่วงวัยรุ่น เหมือนหูดับ ตาบอด ทุกอย่างดูแย่ไปหมด)

แอบเสียใจที่ทำไมตอนนั้นดื้อขนาดนั้นนะ ตอนนี้ที่ม่าดูใจดีไม่ใช่เพราะอะไร เพราะเราโตขึ้นเราไม่ค่อยดื้อแล้ว ม่าก็ดูใจดีขึ้นมาเลยทันทีอะ 😂😂😂

ทุกวันนี้อาจจยังกลับบ้านไม่บ่อยเท่าที่ควร แต่โทรหาม่าบ่อยมากขึ้น โทรหาครอบครัวบ่อยขึ้น

สรุปแล้วอาม่ากับอากง ก็รักเรามากๆเลยแหละ แต่ด้วยวิธีเลี้ยงเรา อาจจะไม่ถูกใจเราตอนนั้น ก็นึกอยู่นะ ถ้าม่าไม่ดุเราขนาดนั้น ตอนนี้ไม่รู้ชีวิตจะอยู่ตรงไหนแล้ว รักนะม่า คิดถึงนะกง 🥰

ปล.เราดื้อขนาดที่ว่าหนีออกจากบ้านไปตามผู้ชายอะ😅

#สตอรี่ครอบครัว #ติดเทรนด์ #ครอบครัว