ประสบการณ์ส่วนตัวที่ผมได้ฟังและเห็นการทำงานของพยาบาล ทำให้เข้าใจดีว่าความรู้สึกผิดหวังของคุณพ่อที่อยากให้ลูกสาวได้เลือกเส้นทางอื่น ไม่ใช่เพียงเรื่องเงินทองเท่านั้น แต่เป็นเรื่องความเครียดและความท้าทายในงานที่มักไม่ได้รับการยอมรับเท่าที่ควร ในฐานะคนที่เคยร่วมงานกับพยาบาล ผมได้เห็นถึงความอดทน อดกลั้น และความเสียสละที่เขาต้องแบกรับในแต่ละวัน ไม่ว่าจะเป็นการต้องทำงานกับความกดดันสูง การทำงานล่วงเวลา และบางครั้งต้องเจอกับคำสั่งที่มาจากระดับสูงกว่าอย่างแพทย์ ซึ่งอาจทำให้รู้สึกด้อยค่าในการตัดสินใจของตัวเอง อย่างไรก็ตาม การได้เห็นลูกพยาบาลที่รักในการดูแลคนไข้อย่างแท้จริง ก็ทำให้ผมเปลี่ยนมุมมองได้บ้าง เพราะบางทีความสุขในการทำงาน อาจมาจากความรู้สึกว่าตนเองช่วยเหลือและเห็นผลกระทบในทางบวกกับผู้ป่วยมากกว่าเงินเดือนหรือเกียรติยศในสายงาน ผมคิดว่าสิ่งสำคัญคือการเข้าใจและเปิดใจรับฟังกัน ทั้งผู้ปกครองและลูกหลาน ควรสนับสนุนให้เลือกประกอบอาชีพที่ตัวเองรัก แต่ก็ควรเตรียมพร้อมที่จะเผชิญกับความจริงของงานนั้นๆ ด้วย อาชีพพยาบาลอาจจะเป็นแรงงานระดับล่างตามโครงสร้างองค์กร แต่ด้วยความมุ่งมั่นและความทุ่มเทก็สามารถสร้างคุณค่าและศักดิ์ศรีของตัวเองได้ ในส่วนของระบบสาธารณสุขไทยเอง ก็จำเป็นต้องมีการพัฒนาเรื่องสิทธิ์และสภาพแวดล้อมการทำงานให้ดีขึ้น เพื่อให้พยาบาลได้รับการยอมรับและมีอำนาจในการตัดสินใจเพิ่มขึ้น ซึ่งจะช่วยลดปัญหาช่องว่างทางชนชั้นในโรงพยาบาลและสร้างความยุติธรรมในอาชีพนี้