Share experiences. 500,000 debts at 36.
"The day without money to eat... is the day life changes."
We are the one
With four credit card debts.
A total of 250,000 baht.
And another 250,000 baht in personal loans.
A total of half a million...
It didn't happen one day.
But it gradually accumulates.
From living like "I'll pay."
From the words "swipe first. I'll say it."
Until one day... it was "no longer possible."
Remember the worst days well.
In the account, less than 50 baht remains.
Open the bag... There is not even money to buy rice to eat.
It wasn't just stressful then.
But it's "ton."
Don't know how to go on
Don't dare answer the phone.
Do not dare to open the bank app
And the heaviest is...
"Don't dare tell anyone."
Every month is a debt spin.
Minimum pay to day.
More interest
Peak never reduced
From thinking, "Stay."
It became "none of it."
Until one day... we asked ourselves
How many more years will you live like this?
It's no miracle.
No one came to help.
Besides "ourselves."
We start with small things.
Stop using every card
Write down all debts without escaping the truth.
Call to talk to the bank (both very scared)
Start a serious pay plan.
Some days eat very normal food.
Some days have to starve.
Some days cry
But still "continue to clench."
Maybe not rich today.
But we "got out of the darkest spot."
From people who don't have money to eat
Become the one who started "taking control of his life again."
Want to tell anyone who is like us...
You're not bad.
You just "missed."
And it solves it.
If you "agree to start"
If you're in debt,
Try telling us.
We may not have helped you pay the debt.
But we really understand you. 🤍
เมื่อมีหนี้จำนวนมากอย่างที่เล่ามาในบทความ ครึ่งล้านบาทไม่ใช่เรื่องเล็กเลยสำหรับใครหลายๆ คน รวมถึงตัวผมเองที่เคยมีประสบการณ์ในวัยทำงานกลางที่มีภาระหนี้สินหลายแสน แม้ว่าจะไม่มีหนี้สินมากถึงขนาดนี้ แต่ความรู้สึกที่เคยผ่านจุดที่แทบไม่มีเงินซื้อข้าวกิน ความเครียดทางการเงินนั้นหนักหนาไม่แพ้กัน สิ่งที่สำคัญที่สุดที่ผมได้เรียนรู้จากการจัดการหนี้คือต้องมีความซื่อสัตย์ต่อตัวเอง มียอมรับว่าปัญหาหนี้สินมีอยู่จริง ไม่ต้องปิดบังหรือหนีปัญหา รวมถึงตั้งใจวางแผนการเงินอย่างจริงจัง การหยุดใช้บัตรเครดิตชั่วคราวเป็นก้าวแรกที่สำคัญเพื่อลดการสะสมหนี้เพิ่ม นอกจากนี้ การติดต่อกับธนาคารหรือเจ้าหนี้นั้นเป็นอีกเรื่องที่น่ากลัวในตอนแรก ผมเองก็เคยกลัวเสียงโทรศัพท์แต่พอได้พูดคุย บางทีเจ้าหนี้ก็พร้อมให้คำแนะนำหรือเจรจาข้อตกลงได้ อาจลองขอปรับโครงสร้างหนี้หรือผ่อนชำระขั้นต่ำที่เหมาะสมขึ้น สำหรับใครที่รู้สึกท้อแท้ รู้สึกว่ายอดหนี้ไม่เคยลดจริงๆ อยากให้กำลังใจว่าความอดทนและความขยันในการวางแผนการเงินจะช่วยบรรเทาทุกข์ได้ ลองบันทึกรายรับรายจ่าย เพื่อดูว่าสามารถตัดส่วนใดได้บ้าง เช่น ลดค่าใช้จ่ายฟุ่มเฟือย หรือหาทางเพิ่มรายได้เสริม ในชีวิตประจำวัน บางวันผมเองก็ต้องลดความสุขลง กินข้าวธรรมดา หรืออดบางมื้อ แต่ทุกครั้งที่ผ่านไปได้ สังคมรอบตัวจะเข้าใจและสามารถแบ่งปันประสบการณ์ได้ ผมอยากเชิญชวนให้คนที่กำลังมีปัญหาหนี้สินแบบนี้อย่างกล้าพูดคุย แชร์เรื่องราวของตัวเองและรับฟังกัน เพราะเราไม่ใช่คนเดียวที่ลำบาก และด้วยกันเราสามารถก้าวผ่านมันไปได้ครับ
