ข้าวเกรียบว่าว… รสชาติของวัยเด็ก

ใครที่เคยกิน “ข้าวเกรียบว่าว” จะเข้าใจเลยว่าทำไมแค่ได้กลิ่นควันเตาถ่านก็เหมือนเปิดโหมดความทรงจำทันที สำหรับเรา ข้าวเกรียบว่าวคือขนมโบราณที่เจอทีไรต้องหยิบ—โดยเฉพาะตามงานวัด หรือตลาดที่มีคนปิ้งขายสด ๆ แผ่นจะค่อย ๆ พองขึ้น สีออกน้ำตาลทอง แล้วส่งกลิ่นหอมไหม้นิด ๆ แบบพอดี ๆ ข้าวเกรียบว่าวกับ “ข้าวเกรียบปิ้ง” หลายคนเรียกแทนกันค่ะ จุดเด่นคือเป็นแผ่นแห้ง ๆ ก่อนปิ้ง พอโดนไฟจะพองกรอบทันที เคี้ยวแล้วฟูเบา ไม่หนักท้อง กินเพลินมาก บางร้านขายเป็นถุงแขวน ๆ เห็นบ่อยสุดคือถุงละประมาณ 25 บาท (แล้วแต่พื้นที่) ซื้อกลับไปปิ้งเองก็ได้ หรือจะให้ร้านปิ้งให้เลยก็สะดวก ถ้าจะปิ้งเองให้ได้ฟีลข้าวเกรียบภาคเหนือแบบดั้งเดิม แนะนำเตาถ่านค่ะ เพราะความหอมมันคนละแบบจริง ๆ วิธีที่เราใช้คือคีบแผ่นข้าวเกรียบไว้สูงจากถ่านนิดหน่อย แล้ว “หมุนมือ” ตลอดเวลา อย่าแช่จุดเดิมนาน เพราะไหม้เร็วมาก พอเห็นเริ่มพองให้รีบกลับด้าน จะพองสวยและกรอบทั่วแผ่น ถ้าใช้เตาแก๊สก็ทำได้เหมือนกัน แต่ต้องลดไฟและระวังควัน/ไหม้เป็นพิเศษ รสชาติจะออกเค็มอ่อน ๆ หอมข้าว หอมควันถ่าน กินเปล่า ๆ ก็อร่อย หรือบางคนชอบจิ้มน้ำพริกหนุ่ม/น้ำพริกอ่องเพิ่มความเหนือก็เข้ากันดีค่ะ อีกทริคคือปิ้งเสร็จแล้วพักให้คลายร้อนสักแป๊บ ความกรอบจะเซ็ตตัว กินแล้วไม่เหนียวฟัน ส่วนพิกัดหาซื้อ ถ้าอยู่กรุงเทพฯ เรามักเจอตามตลาดนัดของกิน งานวัด หรือโซนของฝากภาคเหนือในซูเปอร์/ร้านของฝาก บางทีมีแบบเป็นแผ่นดิบใส่แพ็กไว้ เหมาะมากสำหรับคนอยากตุนไว้ปิ้งตอนดูซีรีส์ที่บ้าน ได้ทั้งความอร่อยและความรู้สึกย้อนวัยไปพร้อมกันเลยค่ะ