ณ จังหวัดแห่งหนึ่งในประเทศไทย เมืองที่เต็มไปด้วยความสวยงามของธรรมชาติและวัฒนธรรม แต่ก็แฝงไว้ด้วยเรื่องราวของ "กรรม" ที่แต่ละคนต้องแบกรับ  "พ่อใหญ่สมาน" ชายแก่เจ้าของร้านขายาแผนโบราณในตลาดวโรรส เขาเชื่อว่า "กรรม" คือผลของการกระทำในอดีต ทุกวันนี้ เขาช่วยเหลือคนป่วยโดยไม่คิ

ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องเล็กๆ ของ "น้ำใส" หญิงสาววัยยี่สิบห้าที่เพิ่งสูญเสียแม่ไปอย่างกะทันหัน เธอนั่งจ้องมองกรอบรูปเก่าๆ ที่แขวนไว้บนผนัง รอยยิ้มของแม่ในภาพดูอบอุ่น แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวด  "แม่สัญญาว่าจะอยู่ดูหนูจนวันสุดท้าย..." น้ำใส

ใต้ร่มโพธิ์ใหญ่ในวัดเก่าแก่แห่งหนึ่ง "พระอาจารย์มั่น" ผู้เคร่งครัดในพระธรรมวินัยเดินจงกรมอยู่ด้วยใบหน้าที่สงบนิ่ง ท่านเป็นพระที่เคารพของชาวบ้านทั้งหมู่บ้านด้วยความศรัทธาในข้อวัตรปฏิบัติอันเคร่งครัด แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้คือ ท่านมีนิสัยหนึ่งที่ซ่อนเร้น ความรังเกียจสัตว์เร่ร่อน เช้าวันหนึ่

ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งในชนบท แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างบ้านไม้หลังเล็ก "ปั้นสิบ" ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น กลิ่นหอมของข้าวสวยใหม่ลอยมาจากครัว แม่กำลังตักข้าวใส่จาน พ่อนั่งรินน้ำชาร้อนๆ ดื่มอย่างมีความสุข  "วันนี้แม่ทำกับข้าวง่ายๆ นะปั้นสิบ" แม่ยิ้มกว้าง  "ดีแล้วค่ะ แค่ปลา

เช้าวันหนึ่งที่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง อากาศสดชื่นด้วยสายลมเย็น พร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องผ่านยอดไม้ หลวงพ่อสมชายเดินออกจากกุฏิด้วยใบหน้าที่สงบนิ่ง ท่านถือบาตรออกบิณฑบาตตามปกติ ทว่าวันนี้รู้สึกมีอะไรบางอย่างแตกต่างไป  ขณะที่ท่านเดินผ่านทางแคบๆ ในหมู่บ้าน ท่านเห็นเด็กชายคนหนึ่งนามว่า "น้

ณ หมูบ้านแห่งหนึ่ง อากาศเย็นสบายของวันหยุดเช้า แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านใบไม้ใหญ่ริมทางเดิน คุณยายสมศรีถือถุงผ้าใบเก่าเดินอย่างช้าๆ ผ่านตลาดสด เธอหยุดยืนมองเด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังนั่งขายพวงมาลัยอยู่ริมทาง  "ลูกเอ๊ย พวงมาลัยกี่บาทจ๊ะ?" คุณยายถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน  "ยี่สิบบาทครับยาย&

"วัดพรหมวิหาร" เป็นวัดใหญ่ที่ผู้คนนับถือกันมาก เสียงสวดมนต์เจือกับกลิ่นธูปหอมกรุ่นตลอดทั้งวัน แต่ลึกเข้าไปในกุฏิหลังเล็ก เจ้าอาวาสรูปหนึ่งกำลังนั่งนับเงินที่ได้จากการรับบริจาค ซึ่งมาจากศรัทธาจากญาติโยม ด้วยใบหน้าที่อิ่มเอม  "วันนี้ก็ได้มาเยอะพอสมควร" ท่านพลางยิ้มพลางหยิบแบงก์พัน

ณ หมู่บ้านในชนบทแห่งหนึ่ง แสงสุดท้ายของวันค่อยๆ ลับขอบฟ้า เหลือเพียงเสียงจักจั่นที่ร้องระงมในป่าช้าเล็กๆ ริมหมู่บ้าน “พ่อเฒ่าชัย” นั่งอยู่ใต้ต้นมะขามใหญ่ ใบไม้ร่วงหล่นลงบนบ่า ที่เคยอ่อนล้าจากสนามรบ เสื้อเก่าที่เต็มไปด้วยเหรียญตราเปื้อนฝุ่น ส่องประกายจางๆ ใต้แสงตะเกียงที่คนผ่านไปมาแทบไม่เหลียวแล

ณ วัดแห่งหนึ่งในชนบท พระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า เสียงกลองยาวตีประโคมขบวนแห่ผ้าป่าดังลั่นทั่วลานวัด ทองหยิบยืนถือถาดเครื่องไทยธรรม เดินตามหลังชาวบ้านที่ทยอยนำสิ่งของมาถวายพระ เธอเหนื่อยกายแต่ใจเบิกบาน นี่เป็นปีแรกที่เธออาสาช่วยงานวัดเต็มตัว  "ป้า! ช่วยถือตะเกียงด้วยนะครับ" เด็กน้อยวิ่งมาส่

อากาศเย็นสบายในวัดเล็กๆ แห่งหนึ่งในชนบท ใบไม้ร่วงหล่นแผ่วเบาบนพื้นดิน เจ้าอาวาสนั่งสงบใต้ร่มโพธิ์ หน้าต่างิ่มสงบเหมือนท้องฟ้ายามเช้า  ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในวัดด้วยใบหน้าบึ้งตึง เขาคลางแคลงใจในคำสอนของพุทธศาสนา มานานแล้วที่เขาถามตัวเองว่า "พระเจ้า" หรือ "ศาสดา" อยู่ที่ไหน? ทำไมไม