それは間違っていますか?小さな声、きしむ声、そして他人に嫌われている!!
ก่อนหน้านี้เราโดนพูดบ่อยว่า “อย่าแหลม” ทั้งที่เราแค่พูดเสียงปกติของตัวเอง เลยไปสังเกตและหาข้อมูลเพิ่มว่าคำนี้ในภาษาวัยรุ่นมันหมายถึงอะไร แล้วทำไมบางคนถึง “เสียงใหญ่” หรือ “เสียงเล็กเสียงแหลม” ต่างกัน ความหมายของ “อย่าแหลม” (ภาษาวัยรุ่น) ส่วนมากไม่ได้แปลว่าให้เราเลิกเป็นตัวเองแบบจริงจัง แต่ใช้ในความหมายว่า “อย่าพูดเสียงสูง/อย่าทำเสียงจี๊ดจนคนฟังรู้สึกบาดหู” หรือบางทีก็ใช้เชิงแซวว่า “อย่าแหลม/อย่าปากแหลม” คืออย่าพูดแซะ ๆ อย่าจี้ประเด็นแรงเกินไป ซึ่งปัญหาคือคำเดียวกันแต่คนใช้คนละเจตนา ทำให้คนเสียงแหลมอย่างเราเผลอรู้สึกผิดไปเลย แล้วผู้หญิงเสียงใหญ่เกิดจากอะไร? เท่าที่อ่านและเจอมาจริง ๆ มักเกี่ยวกับ 3 อย่างนี้ 1) สรีระและกล่องเสียง: ขนาดสายเสียง/กล่องเสียง และโพรงเสียง (คอ ปาก โพรงจมูก) ส่งผลต่อความทุ้ม-แหลม บางคนเกิดมาก็โทนใหญ่กว่าเพื่อน 2) การใช้เสียงและการหายใจ: คนที่ใช้ “เสียงอก” (resonance ต่ำ) และหายใจลึกจากกระบังลม มักฟังดูเสียงใหญ่กว่า ส่วนคนที่ใช้ “เสียงคอ/เสียงจมูก” จะออกแหลมง่าย 3) สภาพร่างกาย/พฤติกรรม: พักผ่อนน้อย เครียด ภูมิแพ้ คัดจมูก กรดไหลย้อน สูบบุหรี่/อยู่ในควัน หรือใช้เสียงดังนาน ๆ ทำให้เสียงเปลี่ยนได้ (บางช่วงเสียงแหบ หนา หรือบีบคอ) ถ้าเราเสียงเล็กเสียงแหลม แล้วอยากให้คนฟังสบายขึ้น (โดยไม่ต้องฝืนเป็นคนอื่น) อันนี้คือสิ่งที่เราลองแล้วช่วยได้: - ลดความเร็วในการพูดนิดนึง และเว้นวรรคให้ชัด เสียงจะฟังนุ่มขึ้นเอง - หายใจเข้าลึกก่อนเริ่มประโยค โดยเฉพาะตอนคุยงาน/พรีเซนต์ จะลดการบีบคอ - ลดระดับเสียงลง “ครึ่งสเต็ป” แทนการพยายามทำเสียงทุ้มมาก ๆ (ฝืนมากจะยิ่งแหลม) - อัดเสียงตัวเองสั้น ๆ แล้วฟังย้อน (ตอนแรกเขิน แต่ช่วยให้รู้ว่าช่วงไหนที่เสียงพุ่ง) - ถ้าคนทักว่าแหลมแบบไม่โอเค เราจะตอบสุภาพ ๆ ว่า “ขอโทษนะ เราจะพยายามพูดเบาลง/ช้าลง แต่โทนเสียงเราเป็นแบบนี้ตั้งแต่เกิด” เพื่อกันไม่ให้โดนกดดันเกินไป สุดท้ายเราอยากบอกว่า “เสียง” เป็นเอกลักษณ์เหมือนหน้าตาเลย บางคนอาจรำคาญโทนเสียงเรา แต่ไม่ได้แปลว่าเราผิด แค่ปรับเทคนิคเล็ก ๆ ให้สื่อสารชัดขึ้นก็พอ โดยเฉพาะเวลาคุยเรื่องงาน—เราไม่ได้ตั้งใจให้แสบแก้วหู แค่เกิดมาเสียงแบบนี้จริง ๆ
