ภาวนา..

คำว่า “สัมปติจฉามิ” เป็นคำบาลีที่หลายคนเจอในบทสวดหรือคำกล่าวรับต่างๆ โดยความหมายที่ใช้กันทั่วไปคือ “ข้าพเจ้าขอรับ/รับไว้/น้อมรับ” (ประมาณว่าเรายอมรับสิ่งนั้นด้วยความเคารพและตั้งใจ) เวลาสวดหรือภาวนา คำนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลัง “เปิดใจรับ” ทั้งคำสอน พร หรือความจริงที่เกิดขึ้นตรงหน้าแบบไม่ฝืนใจตัวเอง ส่วนตัวเราเริ่มสนใจคำนี้เพราะอยากฝึกใจให้นุ่มลง เวลามีเรื่องกระทบความรู้สึก เช่น ความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน หรืออยู่กับคนที่ทำให้เราสงสัยในคุณค่าตัวเอง พอได้ลองใช้คำว่า “สัมปติจฉามิ” ในการภาวนา มันเหมือนเป็นประโยคสั้นๆ ที่บอกตัวเองว่า “โอเค เรารับรู้ เรารับไว้ แล้วเราจะเลือกสิ่งที่ดีให้ตัวเองต่อ” ไม่ใช่ยอมจำนน แต่เป็นการยอมรับความจริงก่อน แล้วค่อยพาตัวเองไปทางที่เหมาะกว่า วิธีใช้แบบง่ายๆ (ที่เราชอบทำตอนจิบลาเต้หรือช่วงพักสั้นๆ): 1) ตั้งสติด้วยลมหายใจ 3 รอบ 2) พูดในใจช้าๆว่า “สัมปติจฉามิ” 9 จบ หรือเท่าที่ไหว 3) ต่อท้ายด้วยเจตนาของเรา เช่น - “สัมปติจฉามิ… ฉันขอน้อมรับความสงบ” - “สัมปติจฉามิ… ฉันขอน้อมรับคุณค่าของตัวเอง ไม่ว่าอยู่ในสถานะใดก็ตาม” - “สัมปติจฉามิ… ฉันขอน้อมรับบทเรียน แล้วปล่อยสิ่งที่บั่นทอนใจ” อีกมุมที่ช่วยมากคือเอาไปใช้กับ “ความสัมพันธ์” แบบไม่ทำร้ายตัวเอง เราอาจภาวนาว่า “ขอให้ตัวเองได้อยู่กับคนที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า ไม่ว่าจะในสถานะใดก็ตาม” แล้วใช้ “สัมปติจฉามิ” เป็นเหมือนการรับคำอธิษฐานนั้นไว้กับใจ จากนั้นค่อยกลับมาดูการกระทำจริงๆ ว่าเขาทำให้เรารู้สึกปลอดภัย เคารพ และเห็นคุณค่าหรือเปล่า ถ้าอยากลองแบบสั้นที่สุดสำหรับวันยุ่งๆ: หายใจเข้า “สัมปติจฉามิ” หายใจออก “ปล่อยวาง” ทำ 1-3 นาที แล้วค่อยกลับไปทำงานต่อ เราว่าคำสั้นๆแบบนี้ช่วยให้ใจไม่ไหลไปกับความคิดลบ และเตือนตัวเองว่าเรามีสิทธิ์เลือกอยู่กับคน/สภาพแวดล้อมที่ทำให้เราเป็นเราในเวอร์ชันที่ดีขึ้นจริงๆ