แม่เลี้ยงคนเดียวไม่ใช่แม่เลี้ยงเดี่ยว🤣

คำว่า “แม่เลี้ยงเดี่ยว คือ” อะไร หลายคนอาจเข้าใจว่าหมายถึง “แม่ที่เลี้ยงลูกคนเดียว” แบบเดียวเลย แต่จากที่เจอมากับตัวและจากที่คุยกับคนรอบตัว ความหมายที่คนส่วนใหญ่มักใช้กันคือ “แม่ที่ไม่มีคู่/ไม่มีพ่อของเด็กช่วยดูแลในฐานะคู่ชีวิต” ซึ่งอาจเกิดได้หลายแบบ เช่น แยกทาง หย่าร้าง เป็นหม้าย หรืออีกฝ่ายไม่รับผิดชอบค่ะ แต่ในชีวิตจริงมันมีความละเอียดกว่านั้นอีกนิด คือบางคน “เลี้ยงลูกคนเดียว” เพราะคู่ทำงานต่างจังหวัด/เข้ากะ/กลับดึก หรือช่วยไม่ค่อยได้ในทางปฏิบัติ แบบนี้บางคนจะพูดเล่นๆ ว่าไม่ได้เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว แค่เป็นแม่ที่ต้องรับบทหนักอยู่คนเดียว (อันนี้แอบตรงกับความรู้สึกเราเลย เหนื่อยยยยย) เพราะสถานะอาจยังมีคู่ แต่ภาระในแต่ละวันเรารับเต็มๆ สิ่งที่ทำให้หลายคนสับสนคือคำว่า “เดี่ยว” ไปผูกกับ “อยู่คนเดียว” ทั้งที่ความเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวจริงๆ มักเกี่ยวกับ “การขาดคู่สนับสนุนในฐานะพ่อ/คู่ชีวิต” มากกว่า เช่น การตัดสินใจเรื่องลูก การเงิน การพาไปหาหมอ การเรียน หรือแม้แต่เวลาพักของแม่เอง ถ้าถามว่าต้องเรียกตัวเองว่าแม่เลี้ยงเดี่ยวไหม เราว่าขึ้นอยู่กับสถานการณ์และความสบายใจของแต่ละคนเลย บางคนอยากใช้คำนี้เพื่อยืนยันตัวตนและขอความเข้าใจจากสังคม บางคนไม่อยากใช้เพราะกลัวถูกตีตรา หรือโดนถามเยอะเกินไป ซึ่งก็ไม่ผิดทั้งคู่ สิ่งที่อยากแชร์เพิ่มสำหรับคนที่กำลังเหนื่อยจากการเลี้ยงลูก “เหมือนอยู่คนเดียว” คือ 1) แยกคำว่า “สถานะ” กับ “ภาระงาน” ออกจากกัน จะช่วยให้เราไม่รู้สึกผิดเวลาขอความช่วยเหลือ 2) ถ้ามีคู่ ลองคุยให้ชัดเรื่องหน้าที่ เช่น ตารางช่วยอาบน้ำ-กล่อมนอน-พาไปฉีดวัคซีน เพราะความเหนื่อยสะสมเกิดจากงานเล็กๆ ซ้ำๆ นี่แหละ 3) หาเครือข่ายช่วยเหลือไว้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นญาติ เพื่อนบ้าน กลุ่มแม่ๆ หรือบริการพี่เลี้ยงเป็นครั้งคราว ถ้ามีงบ 4) อย่าลืมดูแลใจตัวเอง บางวันแค่ได้อาบน้ำเงียบๆ 10 นาที หรือได้นอนเร็วขึ้น ก็ช่วยให้พรุ่งนี้ไหวขึ้นจริงๆ สุดท้ายไม่ว่าเราจะเรียกตัวเองว่า “แม่เลี้ยงเดี่ยว” หรือ “แม่เลี้ยงลูกคนเดียว” ความเหนื่อยนั้นจริง และคุณค่าของความพยายามก็จริงเหมือนกันค่ะ