Sun : ดวงอาทิตย์

Sun : ดวงอาทิตย์

Pictures used to accompany the description:

1. Trundholm sun chariot pulled by a horse is a sculpture believed to be illustrating an important part of Nordic Bronze Age mythology.

2. Pioneer 6, 7, 8, and 9

3. Sun as seen in Hydrogen-alpha light

4. Drawing of a Solar Maximum Mission probe

5. Ulysses spacecraft testing at the vacuum spin-balancing facility

6. The Sun seen from Earth, with glare from the lenses. The eye also sees glare when looked towards the Sun directly.

Observational history

Early understanding

In many prehistoric and ancient cultures, the Sun was thought to be a solar deity or other supernatural entity. In the early 1st millennium BC, Babylonian astronomers observed that the Sun's motion along the ecliptic is not uniform, though they did not know why; it is today known that this is due to the movement of Earth in an elliptic orbit, moving faster when it is nearer to the Sun at perihelion and moving slower when it is farther away at aphelion.

One of the first people to offer a scientific or philosophical explanation for the Sun was the Greek philosopher Anaxagoras. He reasoned that it was a giant flaming ball of metal even larger than the land of the Peloponnesus and that the Moon reflected the light of the Sun. Eratosthenes estimated the distance between Earth and the Sun in the 3rd century BC as "of stadia myriads 400 and 80000", the translation of which is ambiguous, implying either 4,080,000 stadia (755,000 km) or 804,000,000 stadia (148 to 153 million kilometres or 0.99 to 1.02 AU); the latter value is correct to within a few per cent. In the 1st century AD, Ptolemy estimated the distance as 1,210 times the radius of Earth, approximately 7.71 million kilometres (0.0515 AU).

The theory that the Sun is the centre around which the planets orbit was first proposed by the ancient Greek Aristarchus of Samos in the 3rd century BC, and later adopted by Seleucus of Seleucia (see Heliocentrism). This view was developed in a more detailed mathematical model of a heliocentric system in the 16th century by Nicolaus Copernicus.

Development of scientific understanding

Sol, the Personification of the Sun, from a 1550 edition of Guido Bonatti's Book of Astronomy Observations of sunspots were

recorded by Chinese astronomers during the Han dynasty (202 BC - AD 220),

with records of their observations being maintained for centuries. Averroes also provided a description of sunspots in the 12th century. The invention of the telescope in the early 17th century permitted detailed observations of sunspots by Thomas Harriot, Galileo Galilei and other astronomers. Galileo posited that sunspots were on the surface of the Sun rather than small objects passing between Earth and the Sun.

Medieval Islamic astronomical contributions include al-Battani's discovery that the direction of the Sun's apogee (the place in the Sun's orbit against the fixed stars where it seems to be moving slowest) is changing. In modern heliocentric terms, this is caused by a gradual motion of the aphelion of the Earth's orbit. Ibn Yunus observed more than 10,000 entries for the Sun's position for many years using a large astrolabe. The first reasonably accurate distance to the Sun was determined in 1684 by Giovanni Domenico Cassini. Knowing that direct measurements of the solar parallax were difficult, he chose to measure the Martian parallax. Having sent Jean Richer to Cayenne, part of French Guiana, for simultaneous measurements, Cassini in Paris determined the parallax of Mars when Mars was at its closest to Earth in 1672.

Using the circumference distance between the two observations, Cassini calculated the Earth-Mars distance, then used Kepler's laws to determine the Earth-Sun distance. His value, about 10% smaller than modern values, was much larger than all previous estimates.

From an observation of a transit of Venus in 1032, the Persian astronomer and polymath Ibn Sina concluded that Venus was closer to Earth than the Sun. In 1677, Edmond Halley observed a transit of Mercury across the Sun, leading him to realise that observations of the solar parallax of a planet (more ideally using the transit of Venus) could be used to trigonometrically determine the distances between Earth, Venus, and the Sun. Careful observations of the 1769 transit of Venus allowed astronomers to calculate the average Earth-Sun distance as 93,726,900 miles (150,838,800 km), only 0.8% greater than the modern value.

In 1666, Isaac Newton observed the Sun's light using a prism, and showed that it is made up of light of many colours. In 1800, William Herschel discovered infrared radiation beyond the red part of the solar spectrum. The 19th century saw advancement in spectroscopic studies of the Sun; Joseph von Fraunhofer recorded more than 600 absorption lines in the spectrum, the strongest of which are still often referred to as Fraunhofer lines. The 20th century brought about several specialised systems for observing the Sun, especially at different narrowband wavelengths, such as those using Calcium-H (396.9 nm), Calcium-K (393.37 nm) and Hydrogen-alpha (656.46 nm) filtering.

During early studies of the optical spectrum of the photosphere, some absorption lines were found that did not correspond to any chemical elements then known on Earth. In 1868, Norman Lockyer hypothesised that these absorption lines were caused by a new element that he dubbed helium, after the Greek Sun god Helios. Twenty-five years later, helium was isolated on Earth. In the early years of the modern scientific era, the source of the Sun's energy was a significant puzzle. Lord Kelvin suggested that the Sun is a gradually cooling liquid body that is radiating an internal store of heat. Kelvin and Hermann von Helmholtz then proposed a gravitational contraction mechanism to explain the energy output, but the resulting age estimate was only 20 million years, well short of the time span of at least 300 million years suggested by some geological discoveries of that time.

In 1890, Lockyer proposed a meteoritic hypothesis for the formation and evolution of the Sun. Not until 1904 was a documented solution offered. Ernest Rutherford suggested that the Sun's output could be maintained by an internal source of heat, and suggested radioactive decay as the source. However, it would be Albert Einstein who would provide the essential clue to the source of the Sun's energy output with his mass-energy equivalence relation E = mc2 In 1920, Sir Arthur Eddington proposed that the pressures and temperatures at the core of the Sun could produce a nuclear fusion reaction that merged hydrogen (protons) into helium nuclei, resulting in a production of energy from the net change in mass. The preponderance of hydrogen in the Sun was confirmed in 1925 by Cecilia Payne using the ionisation theory developed by Meghnad Saha. The theoretical concept of fusion was developed in the 1930s by the astrophysicists Subrahmanyan Chandrasekhar and Hans Bethe. Bethe calculated the details of the two main energy-producing nuclear reactions that power the Sun. In 1957, Margaret Burbidge, Geoffrey Burbidge, William Fowler and Fred Hoyle showed that most of the elements in the universe have been synthesised by nuclear reactions inside

stars, some like the Sun.

Solar space missions

The first satellites designed for long term observation of the Sun from interplanetary space were Pioneer 6, 7, 8, and 9, which were launched by NASA between 1959 and 1968. These probes orbited the Sun at a distance similar to that of Earth, and made the first detailed measurements of the solar wind and the solar magnetic field. Pioneer 9 operated for a particularly long time, transmitting data until May 1983.

In the 1970s, two Helios spacecraft and the Skylab Apollo Telescope Mount provided scientists with significant new data on solar wind and the solar corona. The Helios 1 and 2 probes were U.S.-German collaborations that studied the solar wind from an orbit carrying the spacecraft inside Mercury's orbit at perihelion. The Skylab space station, launched by NASA in 1973, included a solar observatory module called the Apollo Telescope Mount that was operated by astronauts resident on the station. Skylab made the first time-resolved observations of the solar transition region and of ultraviolet emissions from the solar corona. Discoveries included the first observations of coronal mass ejections, then called "coronal transients", and of coronal holes, now known to be intimately associated with the solar wind.

In 1980, the Solar Maximum Mission probes were launched by NASA. This spacecraft was designed to observe gamma rays, X-rays and ultraviolet radiation from solar flares during a time of high solar activity and solar luminosity. Just a few months after launch, however, an electronics failure caused the probe to go into standby mode, and it spent the next three years in this inactive state. In 1984, Space Shuttle Challenger mission STS-41-C retrieved the satellite and repaired its electronics before re-releasing it into orbit. The Solar Maximum Mission subsequently acquired thousands of images of the solar corona before re-entering Earth's atmosphere in June 1989.

Launched in 1991, Japan's Yohkoh (Sunbeam) satellite observed solar flares at X-ray wavelengths. Mission data allowed scientists to identify several different types of flares and demonstrated that the corona away from regions of peak activity was much more dynamic and active than had previously been supposed. Yohkoh observed an entire solar cycle but went into standby mode when an annular eclipse in 2001 caused it to lose its lock on the Sun. It was destroyed by atmospheric re-entry in 2005.

The Solar and Heliospheric Observatory, jointly built by the European Space Agency and NASA, was launched on 2 December 1995. Originally intended to serve a two-year mission, SOHO remains in operation as of 2024. Situated at the Lagrangian point between Earth and the Sun (at which the gravitational pull from both is equal), SOHO has provided a constant view of the Sun at many wavelengths since its launch. Besides its direct solar observation, SOHO has enabled the discovery of a large number of comets, mostly tiny sungrazing comets that incinerate as they pass the Sun.

All these satellites have observed the Sun from the plane of the ecliptic, and so have only observed its equatorial regions in detail. The Ulysses probe was launched in 1990 to study the Sun's polar regions. It first travelled to Jupiter, to "slingshot" into an orbit that would take it far above the plane of the ecliptic. Once Ulysses was in its scheduled orbit, it began observing the solar wind and magnetic field strength at high solar latitudes, finding that the solar wind from high latitudes was moving at about 750 km/s, which was slower than expected, and that there were large magnetic waves emerging from high latitudes that scattered galactic cosmic rays. Elemental abundances in the photosphere are well known from spectroscopic studies, but the composition of the interior of the Sun is more poorly understood. A solar wind sample return mission, Genesis, was designed to allow astronomers to directly measure the composition of solar material.

Observation by eyes

Exposure to the eye

The brightness of the Sun can cause pain from looking at it with the naked eye; however, doing so for brief periods is not hazardous for normal non-dilated eyes. Looking directly at the Sun, known as sungazing, causes phosphene visual artefacts and temporary partial blindness. It also delivers about 4 milliwatts of sunlight to the retina, slightly heating it and potentially causing damage in eyes that cannot respond properly to the brightness. Viewing of the direct Sun with the naked eye can cause UV-induced, sunburn-like lesions on the retina beginning after about 100 seconds, particularly under conditions where the UV light from the Sun is intense and well focused.

Viewing the Sun through light-concentrating optics such as binoculars may result in permanent damage to the retina without an appropriate filter that blocks UV and substantially dims the sunlight. When using an attenuating filter to view the Sun, the viewer is cautioned to use a filter specifically designed for that use. Some improvised filters that pass UV or IR rays, can actually harm the eye at high brightness levels. Brief glances at the midday Sun through an unfiltered telescope can cause permanent damage.

During sunrise and sunset, sunlight is attenuated because of Rayleigh scattering and Mie scattering from a particularly long passage through Earth's atmosphere, and the Sun is sometimes faint enough to be viewed comfortably with the naked eye or safely with optics (provided there is no risk of bright sunlight suddenly appearing through a break between clouds). Hazy conditions, atmospheric dust, and high humidity contribute to this atmospheric attenuation.

Phenomena

An optical phenomenon, known as a green flash, can sometimes be seen shortly after sunset or before sunrise. The flash is caused by light from the Sun just below the horizon being bent (usually through a temperature inversion) towards the observer. Light of shorter wavelengths (violet, blue, green) is bent more than that of longer wavelengths (yellow, orange, red) but the violet and blue light is scattered more, leaving light that is perceived as green.

Religious aspects

Solar deities play a major role in many world religions and mythologies. Worship of the Sun was central to civilisations such as the ancient Egyptians, the Inca of South America and the Aztecs of what is now Mexico. In religions such as Hinduism, the Sun is still considered a god, known as Surya. Many ancient monuments were constructed with solar phenomena in mind; for example, stone megaliths accurately mark the summer or winter solstice (for example in Nabta Playa, Egypt; Mnajdra, Malta; and Stonehenge, England); Newgrange, a prehistoric human-built mount in Ireland, was designed to detect the winter solstice; the pyramid of El Castillo at Chichén Itzá in Mexico is designed to cast shadows in the shape of serpents climbing the pyramid at the vernal and autumnal equinoxes.

The ancient Sumerians believed that the Sun was Utu, the god of justice and twin brother of Inanna, the Queen of Heaven. Later, Utu was identified with the East Semitic god Shamash. Utu was regarded as a helper-deity, who aided those in distress.

-

References

1. Fossat, E.; Boumier, P; Corbard, T.; Provost, J.; Salabert, D.; Schmider, F. X.; Gabriel, A. H.; Grec, G.; Renaud, C.; Robillot, J. M.; Roca-Cortés, T.; Turck-Chièze, S., Ulrich, R. K., Lazrek, M. (August 2017). "Asymptotic g modes: Evidence for a rapid rotation of the solar core". Astronomy & Astrophysics. 604. id. A40. arXiv:1708.002593.Bibcode:2017A&A...604A..40F. doi:10.1051/0004-6361/201730460

2. Darling, Susannah (1 August 2017). "ESA, NASA's SOHO Reveals Rapidly Rotating Solar Core". NASA. Retrieved 31 May 2024.

3. ab Lodders, Katharina (10 July 2003). "Solar System Abundances and Condensation. Temperatures of the Elements' (PDF). The Astrophysical Journal. 591 (2): 1220-1247. Bibcode:2003ApJ...591.1220L. CiteSeerX 10.1.1.666.93513. doi:10.1086/375492 S2CID 42498829. Archived from the original (PDF) on 7 November 2015. Retrieved 1 September 2015.Lodders, K. (2003). "Abundances and Condensation Temperatures of the Elements (PDF). Meteoritics & Planetary Science. 38 (suppl): 5272. Bibcode:2003M&PSA. 38.5272L. Archived (PDF) from the original on 13 May 2011. Retrieved 3 August 2008.

4. Hansen, C. J.; Kawaler, S. A.; Trimble, V. (2004). Stellar Interiors: Physical Principles, Structure, and Evolution (2nd ed.). Springer, pp. 19-20, ISBN 978-0-387-20089-7.

5. Hansen, C. J.; Kawaler, S. A.; Trimble, V. (2004). Stellar Interiors: Physical Principles, Structure, and Evolution (2nd ed.). Springer. pp. 77-78. ISBN 978-0-387-20089-7.

6. Hansen, C. J.; Kawaler, S. A.; Trimble, V. (2004). Stellar Interiors: Physical Principles, Structure, and Evolution (2nd ed.). Springer. § 9.2.3. ISBN 978-0-387-20089-7.

7. Iben, Icko Jnr. (November 1965). "Stellar Evolution. II. The Evolution of a 3 M Star from the Main Sequence Through Core Helium Burning". The Astrophysical Journal. 142: 1447. Bibcode: 1965ApJ...142.14471. doi:10.1086/148429亿

8. Aller, L. H. (1968). "The chemical composition of the Sun and the solar system. Proceedings of the Astronomical Society of Australia. 1 (4): 133. Bibcode: 1968PASA 1.133A. doi:10.1017/S13233580000110483. S2CID 119759834

9. Basu, S.; Antia, H. M. (2008). "Helioseismology and Solar Abundances". Physics Reports. 457 (5-6): 217-283. arXiv:0711.45903. Bibcode:2008PhR...457.217B、 doi:10.1016/j.physrep.2007.12.002 S2CID 11930279

60. Aab García, R.; et al. (2007). "Tracking solar gravity modes: the dynamics of the solar core". Science. 316 (5831): 1591-1593.Bibcode:2007Sci... 316.1591G

doi:10.1126/science.1140598. PMID 17478682S2CID 35285705

11. Basu, Sarbani; Chaplin, William J.; Elsworth, Yvonne; New, Roger, Serenelli, Aldo M. (2009). "Fresh insights on the structure of the solar core". The Astrophysical Journal, 699 (2): 1403-1417.

arXiv:0905.06513. Bibcode:2009ApJ...699.14038.

doi:10.1088/0004-637X/699/2/1403

S2CID 11044272

12. abcdefg 'NASA/Marshall Solar Physics Marshall Space Flight Center. 18 January 2007. Archived from the original on 29 March 2019. Retrieved 11 July 2009.

13. Broggini, C. (2003). Physics in Collision, Proceedings of the XXIII International Conference: Nuclear Processes at Solar Energy. XXIII Physics in Collisions Conference. Zeuthen, Germany. p. 21.

arXiv:astro-ph/03085373.

Bibcode:2003phco.conf...21B. Archived from the original on 21 April 2017. Retrieved 12 August 2013.

14. Goupil, M. J.; Lebreton, Y.; Marques, J. P.; Samadi, R.; Baudin, F. (2011). "Open issues in probing interiors of solar-like oscillating main sequence stars 1. From the Sun to nearly suns". Journal of Physics: Conference Series. 271 (1): 012031.

arXiv:1102.02473.

Bibcode:2011JPhCS.271a2031G

doi:10.1088/1742-6596/271/1/012031

S2CID 4776237

15. The Borexino Collaboration (2020). "Experimental. evidence of neutrinos produced in the CNO fusion cycle in the Sun'e. Nature. 587 (?): 577-582. arXiv:2006.151153.Bibcode:2020Natur. 587..577B,doi:10.1038/s41586-020-2934-0

PMID 33239797 S2CD227174644. Archived

from the original on 27 November 2020. Retrieved

6 November 2020.

16. abc Phillips, K. J. H. (1995). Guide to the Sune. Cambridge University Press. pp. 47-53. ISBN 978-0-521-39788-9.

17. Zirker, J. B. (2002). Journey from the Center of the Sun. Princeton University Press. pp. 15-34. ISBN 978-0-691-05781-1.

18. Shu, F. H. (1982). The Physical Universe: An Introduction to Astronomy. University Science Books. p. 102. ISBN 978-0-935702-05-7.

19. Ask Us: Sun. Cosmicopia. NASA. 2012. Archived from the original on 3 September 2018. Retrieved 13 July 2017.

20. Cohen, H. (9 November 1998). 'Table of temperatures, power densities, luminosities by radius in the Sun Contemporary Physics Education Project. Archived from the original on 29 November 2001. Retrieved 30 August 2011.

Doctoral degree (Ph.D) 🇹🇭/เกาะลันตา

Surveyor / Photographer

By : Ratcharinda Teachaprasarn🇹🇭

Survey coordinates:

Kohlanta, Island, Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi Province

Thailand🇹🇭

Compiled in Thai, English

By: Ratcharinda Teachaprasarn🇹🇭

KlearmillyInfinity8888🇹🇭

Klearmilly8888🇹🇭

Thailand 2025🇹🇭

August 19, 2025, 12 : 34 p.m🇹🇭

-----------+++

ดวงอาทิตย์ : Sun

รูปภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย:

1. รถม้าสุริยะ Trundholm ที่ลากโดยม้าเป็นประติมากรรมที่เชื่อกันว่าแสดงถึงส่วนสำคัญของตำนานยุคสำริดของชาวนอร์ดิก

2. ไพโอเนียร์ 6, 7, 8 และ 9

3. ดวงอาทิตย์ที่มองเห็นในแสงไฮโดรเจน-แอลฟา

4. ภาพวาดของหัววัด Solar Maximum Mission

5. ยานอวกาศยูลิสซีสทดสอบที่โรงงานปรับสมดุลการหมุนสุญญากาศ

6. ดวงอาทิตย์ที่มองจากโลก โดยมีแสงจ้าจากเลนส์ ตาจะมองเห็นแสงจ้าเมื่อมองตรงไปยังดวงอาทิตย์เช่นกัน.

ประวัติศาสตร์เชิงสังเกตการณ์

(Observational history)

ความเข้าใจเบื้องต้น

(Early understanding)

ในวัฒนธรรมยุคก่อนประวัติศาสตร์และโบราณหลายแห่ง ดวงอาทิตย์ถูกมองว่าเป็นเทพแห่งดวงอาทิตย์หรือสิ่งเหนือธรรมชาติอื่นๆ ในช่วงต้นสหัสวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล นักดาราศาสตร์ชาวบาบิโลนสังเกตเห็นว่าการเคลื่อนที่ของดวงอาทิตย์ตามแนวสุริยวิถีนั้นไม่สม่ำเสมอ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ทราบสาเหตุ แต่ปัจจุบันเป็นที่ทราบกันว่าสาเหตุนี้เกิดจากการเคลื่อนที่ของโลกในวงโคจรแบบวงรี โดยเคลื่อนที่เร็วขึ้นเมื่ออยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากขึ้นที่ตำแหน่งใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด และเคลื่อนที่ช้าลงเมื่ออยู่ไกลออกไปที่ตำแหน่งไกลดวงอาทิตย์ที่สุด.

หนึ่งในบุคคลแรกๆ ที่เสนอคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์หรือปรัชญาเกี่ยวกับดวงอาทิตย์คือ อนักซากอรัส นักปรัชญาชาวกรีก เขาให้เหตุผลว่าดวงอาทิตย์เป็นลูกบอลโลหะขนาดยักษ์ที่ลุกเป็นไฟ มีขนาดใหญ่กว่าดินแดนเพโลพอนนีซัสเสียอีก และดวงจันทร์สะท้อนแสงอาทิตย์ เอราทอสเทนีสประมาณระยะทางระหว่างโลกและดวงอาทิตย์ในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาลว่า "ระยะทาง 400 ถึง 80,000 สตาเดีย" ซึ่งแปลได้คลุมเครือ โดยอาจหมายถึง 4,080,000 สตาเดีย (755,000 กิโลเมตร) หรือ 804,000,000 สตาเดีย (148 ถึง 153 ล้านกิโลเมตร หรือ 0.99 ถึง 1.02 หน่วยดาราศาสตร์) ซึ่งค่าหลังนี้ถูกต้องภายในไม่กี่เปอร์เซ็นต์ ในศตวรรษที่ 1 ปโตเลมีประมาณระยะทางไว้ที่ 1,210 เท่าของรัศมีโลก หรือประมาณ 7.71 ล้านกิโลเมตร (0.0515 AU).

ทฤษฎีที่ว่าดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางที่ดาวเคราะห์โคจรรอบ ได้รับการเสนอครั้งแรกโดยอริสตาร์คัสแห่งซามอส ชาวกรีกโบราณในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล และต่อมาโดยซีลูคัสแห่งซีลูเซีย (ดู ทฤษฎีดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลาง) มุมมองนี้ได้รับการพัฒนาในแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่ละเอียดยิ่งขึ้นของระบบดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางในศตวรรษที่ 16 โดยนิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส.

พัฒนาการของความเข้าใจทางวิทยาศาสตร์ Sol หรือบุคคลแห่งดวงอาทิตย์ จากหนังสือ Book of Astronomy ของ Guido Bonatti ฉบับปี ค.ศ. 1550 นักดาราศาสตร์ชาวจีนบันทึกการสังเกตการณ์จุดดับบนดวงอาทิตย์ในสมัยราชวงศ์ฮั่น (202 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 220) โดยมีการบันทึกการสังเกตการณ์ของพวกเขาไว้เป็นเวลานานหลายศตวรรษ Averroes ยังได้ให้คำอธิบายเกี่ยวกับจุดดับบนดวงอาทิตย์ในศตวรรษที่ 12 การประดิษฐ์กล้องโทรทรรศน์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 17 ทำให้ Thomas Harriot, Galileo Galilei และนักดาราศาสตร์ท่านอื่นๆ สามารถสังเกตการณ์จุดดับบนดวงอาทิตย์ได้อย่างละเอียด กาลิเลโอตั้งสมมติฐานว่าจุดดับบนดวงอาทิตย์อยู่บนพื้นผิวของดวงอาทิตย์ ไม่ใช่วัตถุขนาดเล็กที่เคลื่อนที่ผ่านระหว่างโลกกับดวงอาทิตย์.

ดาราศาสตร์อิสลามยุคกลาง

(Medieval Islamic astronomical)

ผลงานชิ้นนี้รวมถึงการค้นพบของอัล-บัตตานีที่ว่าทิศทางของจุดอะโพจีของดวงอาทิตย์ (ตำแหน่งในวงโคจรของดวงอาทิตย์เทียบกับดาวฤกษ์คงที่ซึ่งดูเหมือนว่าดวงอาทิตย์จะเคลื่อนที่ช้าที่สุด) กำลังเปลี่ยนแปลงไป ในแง่ของระบบสุริยศูนย์กลางสมัยใหม่ สิ่งนี้เกิดจากการเคลื่อนที่อย่างค่อยเป็นค่อยไปของจุดอะพอจีของวงโคจรโลก อิบน์ ยูนุส ได้สังเกตตำแหน่งดวงอาทิตย์มากกว่า 10,000 รายการเป็นเวลาหลายปีโดยใช้แอสโตรเลบขนาดใหญ่ ระยะทางไปยังดวงอาทิตย์ที่แม่นยำพอสมควรครั้งแรกถูกกำหนดขึ้นในปี ค.ศ. 1684

เนื่องจากทราบว่าการวัดพารัลแลกซ์ของดวงอาทิตย์โดยตรงนั้นทำได้ยาก เขาจึงเลือกวัดพารัลแลกซ์ของดาวอังคาร หลังจากส่งฌอง ริเชร์ ไปยังกาแยน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเฟรนช์เกียนา เพื่อวัดค่าพร้อมกัน แคสสินีในปารีสได้คำนวณพารัลแลกซ์ของดาวอังคารในขณะที่ดาวอังคารอยู่ใกล้โลกที่สุดในปี ค.ศ. 1672 แคสสินีใช้ระยะทางเส้นรอบวงระหว่างการสังเกตการณ์ทั้งสองครั้งเพื่อคำนวณ.

จากการสังเกตการผ่านหน้าของดาวศุกร์ในปี ค.ศ. 1032 อิบน์ ซีนา นักดาราศาสตร์และนักปราชญ์ชาวเปอร์เซีย สรุปว่าดาวศุกร์อยู่ใกล้โลกมากกว่าดวงอาทิตย์ ในปี ค.ศ. 1677 เอ็ดมันด์ ฮัลเลย์ สังเกตการผ่านหน้าของดาวพุธผ่านดวงอาทิตย์ ทำให้เขาตระหนักว่าการสังเกตพารัลแลกซ์ของดวงอาทิตย์ (ซึ่งโดยหลักการแล้วจะใช้การผ่านหน้าของดาวศุกร์) สามารถนำมาใช้คำนวณระยะทางระหว่างโลก ดาวศุกร์ และดวงอาทิตย์โดยใช้หลักตรีโกณมิติได้ การสังเกตการผ่านหน้าของดาวศุกร์ในปี ค.ศ. 1769 อย่างละเอียดถี่ถ้วน ทำให้นักดาราศาสตร์สามารถคำนวณระยะทางเฉลี่ยของโลกถึงดวงอาทิตย์ได้ 93,726,900 ไมล์ (150,838,800 กิโลเมตร) ซึ่งมากกว่าค่าปัจจุบันเพียง 0.8%

ในปี ค.ศ. 1666 ไอแซก นิวตัน ได้สังเกตแสงของดวงอาทิตย์โดยใช้ปริซึม และแสดงให้เห็นว่าแสงประกอบด้วยแสงหลายสี ในปี ค.ศ. 1800 วิลเลียม เฮอร์เชล ได้ค้นพบรังสีอินฟราเรดที่อยู่นอกช่วงสีแดงของสเปกตรัมดวงอาทิตย์ ในศตวรรษที่ 19 ได้มีการพัฒนาการศึกษาสเปกตรัมของดวงอาทิตย์ด้วยเทคนิคสเปกโทรสโกปี โจเซฟ ฟอน ฟรอนโฮเฟอร์ ได้บันทึกเส้นดูดกลืนแสงไว้มากกว่า 600 เส้นในสเปกตรัม ซึ่งเส้นดูดกลืนแสงที่แรงที่สุดยังคงเรียกกันว่าเส้นฟรอนโฮเฟอร์ ในศตวรรษที่ 20 ได้มีการพัฒนาระบบเฉพาะทางหลายระบบสำหรับการสังเกตดวงอาทิตย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงความยาวคลื่นแคบๆ ที่แตกต่างกัน เช่น ระบบที่ใช้การกรองแสงแคลเซียม-เอช (396.9 นาโนเมตร) แคลเซียม-เค (393.37 นาโนเมตร) และไฮโดรเจน-แอลฟา (656.46 นาโนเมตร).

ในช่วงแรกของการศึกษาสเปกตรัมแสงของโฟโตสเฟียร์ พบเส้นดูดกลืนแสงบางเส้นที่ไม่สอดคล้องกับธาตุเคมีใดๆ ที่รู้จักบนโลกในขณะนั้น ในปี ค.ศ. 1868 นอร์แมน ล็อกเยอร์ ตั้งสมมติฐานว่าเส้นดูดกลืนแสงเหล่านี้เกิดจากธาตุใหม่ที่เขาเรียกว่าฮีเลียม ตามชื่อเฮลิออส เทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ของกรีก ยี่สิบห้าปีต่อมา ฮีเลียมถูกแยกออกมาบนโลก ในช่วงแรกๆ ของยุควิทยาศาสตร์สมัยใหม่ แหล่งกำเนิดพลังงานของดวงอาทิตย์เป็นปริศนาสำคัญ ลอร์ดเคลวินเสนอว่าดวงอาทิตย์เป็นวัตถุเหลวที่กำลังเย็นตัวลงอย่างช้าๆ และแผ่ความร้อนสะสมภายในออกมา เคลวินและแฮร์มันน์ ฟอน เฮล์มโฮลทซ์ จึงเสนอกลไกการหดตัวเนื่องจากแรงโน้มถ่วงเพื่ออธิบายพลังงานที่ปล่อยออกมา แต่อายุโดยประมาณที่ประเมินได้นั้นมีเพียง 20 ล้านปี ซึ่งน้อยกว่าช่วงเวลาอย่างน้อย 300 ล้านปีที่การค้นพบทางธรณีวิทยาบางอย่างในยุคนั้นชี้ให้เห็น.

ในปี พ.ศ. 2433 ล็อกเยอร์เสนอทฤษฎีอุกกาบาต

นำเสนอโซลูชันที่เป็นเอกสาร เออร์เนสต์

สมมติฐานเกี่ยวกับการก่อตัวและวิวัฒนาการของดวงอาทิตย์ จนกระทั่งปี 1904 รัทเทอร์ฟอร์ดได้เสนอว่าพลังงานที่ปล่อยออกมาจากดวงอาทิตย์สามารถคงอยู่ได้ด้วยแหล่งความร้อนภายใน และเสนอว่าการสลายตัวของกัมมันตรังสีเป็นแหล่งกำเนิด อย่างไรก็ตาม อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์จะเป็นผู้ให้เบาะแสสำคัญเกี่ยวกับแหล่งพลังงานที่ปล่อยออกมาจากดวงอาทิตย์ด้วยความสัมพันธ์สมมูลมวล-พลังงานของเขา E = mc2 ในปี 1920 เซอร์อาร์เธอร์ เอ็ดดิงตันเสนอว่าความดันและอุณหภูมิที่แกนกลางของดวงอาทิตย์สามารถก่อให้เกิดปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชันที่รวมไฮโดรเจน (โปรตอน) เข้ากับนิวเคลียสฮีเลียม ส่งผลให้เกิดการผลิตพลังงานจากการเปลี่ยนแปลงมวลสุทธิ เซซิเลีย เพย์น ยืนยันปริมาณไฮโดรเจนในดวงอาทิตย์ในปี พ.ศ. 2468 โดยใช้ทฤษฎีการแตกตัวเป็นไอออนที่พัฒนาโดยเมฆนาด ซาฮา แนวคิดเชิงทฤษฎีของฟิวชันได้รับการพัฒนาขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1930 โดยนักฟิสิกส์ดาราศาสตร์ สุพราห์มันยัน จันทรเสกขร และฮันส์ เบเธ เบเธคำนวณรายละเอียดของปฏิกิริยานิวเคลียร์หลักสองปฏิกิริยาที่ให้พลังงานแก่ดวงอาทิตย์ ในปี พ.ศ. 2500 มาร์กาเร็ต เบอร์บิดจ์, เจฟฟรีย์ เบอร์บิดจ์, วิลเลียม ฟาวเลอร์ และเฟรด ฮอยล์ แสดงให้เห็นว่าธาตุส่วนใหญ่ใน

จักรวาลได้รับการสังเคราะห์โดย

ปฏิกิริยานิวเคลียร์ภายใน ดวงดาวบางดวง เช่น ดวงอาทิตย์.

ภารกิจอวกาศพลังงานแสงอาทิตย์

(Solar space missions)

ดาวเทียมดวงแรกที่ออกแบบมาเพื่อสังเกตการณ์ดวงอาทิตย์ในระยะยาวจากอวกาศระหว่างดาวเคราะห์ ได้แก่ ไพโอเนียร์ 6, 7, 8 และ 9 ซึ่งนาซาส่งขึ้นสู่อวกาศระหว่างปี พ.ศ. 2502 ถึง พ.ศ. 2511 ยานสำรวจเหล่านี้โคจรรอบดวงอาทิตย์ในระยะห่างใกล้เคียงกับโลก และได้ทำการตรวจวัดลมสุริยะและสนามแม่เหล็กสุริยะอย่างละเอียดเป็นครั้งแรก ไพโอเนียร์ 9 ปฏิบัติการเป็นระยะเวลานานเป็นพิเศษ โดยส่งข้อมูลจนถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2526.

ในช่วงทศวรรษ 1970 ยานอวกาศเฮลิออสสองลำและฐานวางกล้องโทรทรรศน์อะพอลโลของสกายแล็บ ได้ให้ข้อมูลใหม่ที่สำคัญแก่นักวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับลมสุริยะและโคโรนาของดวงอาทิตย์ ยานสำรวจเฮลิออส 1 และ 2 เป็นความร่วมมือระหว่างสหรัฐอเมริกาและเยอรมนีที่ศึกษาลมสุริยะจากวงโคจรที่นำยานอวกาศเข้าไปในวงโคจรของดาวพุธ ณ ตำแหน่งใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด สถานีอวกาศสกายแล็บซึ่งนาซาเปิดตัวในปี 1973 มีโมดูลหอดูดาวที่เรียกว่าฐานวางกล้องโทรทรรศน์อะพอลโล ซึ่งนักบินอวกาศที่ประจำการอยู่บนสถานีเป็นผู้ควบคุม สกายแล็บได้ทำการสังเกตการณ์ช่วงการเปลี่ยนผ่านของดวงอาทิตย์และการแผ่รังสีอัลตราไวโอเลตจากโคโรนาของดวงอาทิตย์แบบแยกส่วนเป็นครั้งแรก การค้นพบเหล่านี้รวมถึงการสังเกตการณ์การปลดปล่อยมวลโคโรนาครั้งแรก ซึ่งในขณะนั้นเรียกว่า "ภาวะชั่วคราวโคโรนา" และการค้นพบหลุมโคโรนา ซึ่งปัจจุบันทราบกันดีว่ามีความเกี่ยวข้องกันอย่างใกล้ชิดที่เกี่ยวข้องกับลมสุริยะ.

ในปี พ.ศ. 2523 นาซาได้ส่งยานสำรวจโซลาร์แม็กนิฟิกมิชชันขึ้นสู่อวกาศ ยานอวกาศลำนี้ถูกออกแบบมาเพื่อสังเกตการณ์รังสีแกมมา รังสีเอกซ์ และรังสีอัลตราไวโอเลตจากเปลวสุริยะในช่วงเวลาที่มีกิจกรรมของดวงอาทิตย์สูงและความส่องสว่างของดวงอาทิตย์ อย่างไรก็ตาม เพียงไม่กี่เดือนหลังจากการปล่อยยาน ความผิดพลาดของระบบอิเล็กทรอนิกส์ทำให้ยานเข้าสู่โหมดสแตนด์บาย และอยู่ในสถานะไม่ได้ใช้งานเป็นเวลาสามปี ในปี พ.ศ. 2527 ภารกิจกระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ STS-41-C ได้กู้ดาวเทียมกลับมาและซ่อมแซมระบบอิเล็กทรอนิกส์ก่อนปล่อยกลับสู่วงโคจร ต่อมาภารกิจโซลาร์แม็กนิฟิกมิชชันได้บันทึกภาพโคโรนาของดวงอาทิตย์หลายพันภาพก่อนจะกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลกในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2532

ดาวเทียมโยโกะ (ซันบีม) ของญี่ปุ่น ซึ่งปล่อยขึ้นสู่อวกาศในปี พ.ศ. 2534 ได้สำรวจเปลวสุริยะที่ความยาวคลื่นรังสีเอกซ์ ข้อมูลจากภารกิจทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถระบุเปลวสุริยะได้หลายประเภท และแสดงให้เห็นว่าโคโรนาที่อยู่ห่างจากบริเวณที่มีกิจกรรมสูงสุดนั้นมีพลวัตและแอคทีฟมากกว่าที่เคยคาดไว้มาก ดาวเทียมโยโกะสังเกตการณ์วัฏจักรสุริยะทั้งหมด แต่เข้าสู่โหมดสแตนด์บายเมื่อเกิดสุริยุปราคาวงแหวนในปี พ.ศ. 2544 ทำให้สูญเสียการล็อกจากดวงอาทิตย์ ดาวเทียมถูกทำลายจากการกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศในปี พ.ศ. 2548

หอสังเกตการณ์สุริยะและเฮลิโอสเฟียร์ ซึ่งสร้างร่วมกันโดยองค์การอวกาศยุโรปและองค์การนาซา ถูกส่งขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2538 เดิมทีมีจุดประสงค์เพื่อภารกิจสองปี แต่ SOHO ยังคงดำเนินงานอยู่จนถึงปี พ.ศ. 2567 SOHO ตั้งอยู่ที่จุดลากรางจ์ระหว่างโลกและดวงอาทิตย์ (ซึ่งแรงดึงดูดจากทั้งสองโลกเท่ากัน) ทำให้สามารถมองเห็นดวงอาทิตย์ได้อย่างต่อเนื่องในหลายช่วงคลื่นนับตั้งแต่ถูกส่งขึ้นสู่อวกาศ นอกจากการสำรวจดวงอาทิตย์โดยตรงแล้ว SOHO ยังทำให้สามารถค้นพบดาวหางจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่เป็นดาวหางขนาดเล็กที่พุ่งชนดวงอาทิตย์และเผาไหม้เมื่อโคจรผ่านดวงอาทิตย์.

ดาวเทียมทั้งหมดเหล่านี้ได้สังเกตการณ์ดวงอาทิตย์จากระนาบสุริยวิถี จึงได้สังเกตการณ์เฉพาะบริเวณเส้นศูนย์สูตรอย่างละเอียดเท่านั้น ยานยูลิสซีสถูกส่งขึ้นสู่อวกาศในปี พ.ศ. 2533 เพื่อศึกษาบริเวณขั้วของดวงอาทิตย์ โดยเริ่มต้นจากดาวพฤหัสบดี เพื่อ "เหวี่ยง" เข้าสู่วงโคจรที่พาดวงอาทิตย์ขึ้นไปเหนือระนาบสุริยวิถี เมื่อยูลิสซีสโคจรอยู่ในวงโคจรตามกำหนดแล้ว มันก็เริ่มสังเกตการณ์ลมสุริยะและความเข้มของสนามแม่เหล็กที่ละติจูดสูงของดวงอาทิตย์ พบว่าลมสุริยะจากละติจูดสูงกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วประมาณ 750 กิโลเมตรต่อวินาที ซึ่งช้ากว่าที่คาดการณ์ไว้ และมีคลื่นแม่เหล็กขนาดใหญ่ที่พุ่งออกมาจากละติจูดสูง ซึ่งกระจายคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของกาแล็กซีออกไป รังสี ความอุดมสมบูรณ์ของธาตุใน โฟโตสเฟียร์ เป็นที่รู้จักกันดีจาก

การศึกษาสเปกโทรสโกปี แต่องค์ประกอบ

ของภายในดวงอาทิตย์ก็แย่ลง

เข้าใจแล้ว การส่งตัวอย่างลมสุริยะกลับคืน สู่โลกชื่อเจเนซิส ได้รับการออกแบบเพื่อให้นักดาราศาสตร์สามารถวัดองค์ประกอบของสสารบนดวงอาทิตย์ได้โดยตรง.

การสังเกตด้วยตา

(Observation by eyes)

การสัมผัสกับดวงตา

(Exposure to the eye)

ความสว่างของดวงอาทิตย์อาจทำให้เกิดอาการปวดตาจากการมองด้วยตาเปล่า อย่างไรก็ตาม การมองเพียงระยะสั้นๆ ไม่เป็นอันตรายต่อดวงตาปกติที่ไม่ได้เปิดม่านตา การมองดวงอาทิตย์โดยตรง หรือที่เรียกว่าการจ้องมองดวงอาทิตย์ (sungazing) ทำให้เกิดปรากฏการณ์ฟอสฟีนทางสายตาและตาบอดบางส่วนชั่วคราว นอกจากนี้ยังส่งแสงอาทิตย์ประมาณ 4 มิลลิวัตต์ไปยังเรตินา ทำให้จอประสาทตาร้อนขึ้นเล็กน้อยและอาจทำให้เกิดความเสียหายต่อดวงตาที่ไม่สามารถตอบสนองต่อความสว่างได้อย่างเหมาะสมการมองดวงอาทิตย์โดยตรงด้วยตาเปล่าอาจทำให้เกิดรอยโรคคล้ายแดดเผาบนจอประสาทตาที่เกิดจากรังสี UV โดยจะเริ่มหลังจากผ่านไปประมาณ 100 วินาที โดยเฉพาะในสภาวะที่แสง UV จากดวงอาทิตย์มีความเข้มข้นสูงและโฟกัสได้ดี.

การมองดวงอาทิตย์ผ่านเลนส์ที่มีการรวมแสงสูง เช่น กล้องส่องทางไกล อาจส่งผลให้จอประสาทตาเสียหายถาวรหากไม่มีฟิลเตอร์ที่เหมาะสมซึ่งป้องกันรังสียูวีและลดความเข้มของแสงอาทิตย์ลงอย่างมาก เมื่อใช้ฟิลเตอร์ลดแสงในการมองดวงอาทิตย์ ควรใช้ฟิลเตอร์ที่ออกแบบมาเฉพาะสำหรับการใช้งานดังกล่าว ฟิลเตอร์ชั่วคราวบางชนิดที่ผ่านรังสียูวีหรืออินฟราเรด อาจเป็นอันตรายต่อดวงตาได้แม้ในระดับความสว่างสูง การมองดวงอาทิตย์ในช่วงกลางวันเพียงชั่วครู่ผ่านกล้องโทรทรรศน์ที่ไม่มีฟิลเตอร์อาจทำให้เกิดความเสียหายถาวรได้

ระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก แสงแดดจะลดน้อยลงเนื่องจากการกระเจิงของเรย์ลีและการกระเจิงของมี ซึ่งเกิดจากการเคลื่อนตัวของชั้นบรรยากาศโลกที่ยาวเป็นพิเศษ และบางครั้งดวงอาทิตย์จะสลัวพอที่จะมองเห็นได้อย่างสบายตาด้วยตาเปล่าหรือปลอดภัยด้วยอุปกรณ์ทางแสง

(โดยต้องไม่มีความเสี่ยงที่แสงอาทิตย์จะสว่างจ้าจะปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันผ่านช่องว่างระหว่างเมฆ) สภาวะที่มีหมอก ฝุ่นในชั้นบรรยากาศ และความชื้นสูง ล้วนเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดการกระเจิงของบรรยากาศนี้.

ปรากฏการณ์

(Phenomena)

ปรากฏการณ์ทางแสงที่เรียกว่าแฟลชสีเขียว บางครั้งสามารถมองเห็นได้หลังพระอาทิตย์ตกหรือก่อนพระอาทิตย์ขึ้นไม่นาน แฟลชสีเขียวเกิดจากแสงจากดวงอาทิตย์ที่อยู่ใต้ขอบฟ้าหักเหเข้าหาผู้สังเกต (โดยปกติเกิดจากการกลับทิศของอุณหภูมิ) แสงที่มีความยาวคลื่นสั้น (ม่วง น้ำเงิน เขียว) จะหักเหมากกว่าแสงที่มีความยาวคลื่นยาว (เหลือง ส้ม แดง) แต่แสงสีม่วงและน้ำเงินจะกระจัดกระจายมากกว่า ทำให้มองเห็นเป็นแสงสีเขียว.

ด้านศาสนา

(Religious aspects)

เทพสุริยะมีบทบาทสำคัญในศาสนาและตำนานปรัมปรามากมายทั่วโลก การบูชาพระอาทิตย์เป็นศูนย์กลางของอารยธรรมต่างๆ เช่น ชาวอียิปต์โบราณ ชาวอินคาในอเมริกาใต้ และชาวแอซเท็กในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือเม็กซิโก ในศาสนาต่างๆ เช่น ศาสนาฮินดู ดวงอาทิตย์ยังคงถือเป็นเทพเจ้า หรือที่รู้จักกันในชื่อสุริยเทพ อนุสาวรีย์โบราณหลายแห่งสร้างขึ้นโดยคำนึงถึงปรากฏการณ์สุริยะ ตัวอย่างเช่น หินขนาดใหญ่ที่บ่งบอกถึงครีษมายันหรือครีษมายันได้อย่างแม่นยำ (ตัวอย่างเช่น ที่นาบตาปลายา ประเทศอียิปต์ มนาจดรา ประเทศมอลตา และสโตนเฮนจ์ ประเทศอังกฤษ) นิวเกรนจ์ ภูเขายุคก่อนประวัติศาสตร์ที่มนุษย์สร้างขึ้นในไอร์แลนด์ ถูกออกแบบมาเพื่อตรวจจับครีษมายัน พีระมิดแห่งเอลกัสติโยที่ชิเชนอิตซา ประเทศเม็กซิโก ได้รับการออกแบบให้ทอดเงาเป็นรูปงูที่ไต่พีระมิดในช่วงวิษุวัตและวิษุวัตฤดูใบไม้ร่วงชาวสุเมเรียนโบราณเชื่อว่าดวงอาทิตย์คือ อูตู เทพเจ้าแห่งความยุติธรรมและเป็นพี่น้องฝาแฝดของอินันนา ราชินีแห่งสวรรค์ ต่อมา อูตูได้รับการขนานนามว่าเป็น ชามัช เทพเจ้าแห่งเซมิติกตะวันออก อูตูได้รับการยกย่องว่าเป็นเทพผู้ช่วยเหลือผู้ประสบภัย.

ปริญญาเอก 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา, กระบี่

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย🇹🇭

เรียบเรียงบทความ ภาษาไทย, อังกฤษ🇹🇭

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน🇹🇭

เคลียร์มิลลี่8888🇹🇭

ประเทศไทย2568🇹🇭

19 สิงหาคม 2568, 12 : 34 น.🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭

#KingRama10NumberOneInTheWorld👑🇹🇭

#QueenOfTheUniverse🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭

https://www.facebook.com/share/p/19b6koXdVQ/