ผู้ติดตาม 748 คน

ติดตาม

1/4

0 คนบันทึกแล้ว

ดวงตาของมนุษย์ : Human eye

Human eye

🔥 Pictures used to accompany the description:

1. Schematic diagram of the human eye. It shows a horizontal section through the right eye

2. A labeled eye diagram

3. The light circle is the optic disc where the optic nerve exits the retina.

Human eye

The human eye is a sensory organ in the visual system that reacts to visible light. allowing eyesight. Other functions include maintaining the circadian rhythm, and keeping balance. The eye can be considered as a living optical device. It is approximately spherical in shape, with its outer layers, such as the outermost, white part of the eye (The sclera) and one of its inner layers (the pigmented choroid) keeping the eye essentially light tight except on the eye's optic axis. In order, along the optic axis, the optical components consist of a first lens (the cornea-the clear part of the eye) that accounts for most of the optical power of the eye and accomplishes most of the focusing of light from the outside world; then an aperture (the pupil) in a diaphragm (the iris-the coloured part of the eye), which controls the amount of light entering the interior of the eye; then another lens (The crystalline lens) that accomplishes the remaining focusing of light into images; and finally a light-sensitive part of the eye (the retina), where the images fall and are processed. The retina makes a connection to the brain via the optic nerve. The remaining components of the eye keep it in Its required shape, nourish and maintain it, and protect it, Three types of cells in the retina convert light energy into electrical energy used by the nervous system: rods respond to low intensity light and contribute to perception of low-resolution, grayscale images' cones respond to high Intensity light and contribute to perception of high-resolution, coloured images; and the recently discovered photosensitive ganglion cells respond to a full range of light intensities and contribute to adjusting the amount of light reaching the retina, to regulating and suppressing the hormone melatonin, and to entraining circadian rhythm.

Structure

Humans have two eyes, situated on the left and the right of the face. The eyes sit in bony cavities called the orbits, in the skull. There are six extraocular muscles that control eye movements. The front visible part of the eye is made up of the whitish sclera, A coloured iris, and the pupil. A thin layer called the conjunctiva sits on top of this. The front part is also called the anterior segment of the eye.

The eye Is not shaped like a perfect sphere; rather it is a fused two-plece unit, composed of an anterior (front) segment and the posterior (back) segment. The anterior segment is made up of the cornea, iris and lens. The cornea is transparent and more curved and is linked to the larger posterior segment, composed of the vitreous, retina, choroid and the outer white shell called the sclera. The cornea is typically about 11.5 mm (0.45 in) in diameter, and 0.5 mm (500 µm) in thickness near Its centre. The posterior chamber constitutes the remaining five-sixths; its diameter is typically about 24 mm (0.94 in). An area called the limbus connects the cornea and sclera. The iris is the pigmented circular structure concentrically surrounding the centre of the eye, the pupil, which appears to be black. The size of the pupil, which controls the amount of light entering the eye, is adjusted by the iris' dilator and sphincter muscles.

Light energy enters the eye through the cornea, through the pupil and then through the lens. The lens shape is changed for near focus (accommodation) and is controlled by the ciliary muscle. Between the two lenses (the cornea and the crystalline lens), there are four optical surfaces which each refract light as it travels along the optical path. One basic model describing the geometry of the optical system is the Arizona Eye Model. This model describes the accommodation of the eye geometrically. Photons of light falling on the light-sensitive cells of the retina (photoreceptor cones and rods) are converted into electrical signals that are transmitted to the brain by the optic nerve and interpreted as sight and vision.

Development

The human eye primarily develops from the ectoderm. The lens and the epithelium of the cornea arise from the surface ectoderm directly; other structures come from either the neural ectoderm or the neural crest, which itself arises from the ectoderm. The mesoderm has limited contributions: it is the origin of the vitreous body, the blood vessels of the eye, and the extraocular muscles.

Size

The sagittal vertical (height) of a human adult eye is approximately 23.7 mm (0.93 in), the transverse horizontal diameter (width) is 24.2 mm (0.95 in), and the axial anteroposterior size (depth) averages 22.0-24.8 mm (0.87-0.98 in).

The typical adult eye has an anterior to posterior diameter of 24 mm (0.94 in), and a volume of 6.5 millilitres (0.23 imp fl oz; 0.22 US fl oz). The eyeball grows rapidly, increasing from about 16-17 mm (0.63-0.67 in) diameter at birth to 22.5-23 mm (0.89-0.91 in) by three years of age, and reaching full size by age 12. In adults, there are no significant differences in eye size between left and right eyes, adult females and males, or at any adult age.

Components

The eye is made up of three coats, or layers, enclosing various anatomical structures. The outermost layer, known as the fibrous tunic, is composed of the cornea and sclera, which provide shape to the eye and support the deeper structures. The middle layer, known as the vascular tunic or uvea, consists of the choroid, ciliary body, pigmented epithelium and iris. The innermost is the retina, which gets its oxygenation from the blood vessels of the choroid (posteriorly) as well as the retinal vessels (Anteriorly).

The spaces of the eye are filled with the aqueous humour anteriorly, between the cornea and lens, and the vitreous body, a jelly-like substance, behind the lens, filling the entire posterior cavity. The aqueous humour is a clear watery fluid that is contained in two areas: the anterior chamber between the cornea and the iris, and the posterior chamber between the iris and the lens. The lens is suspended to the ciliary body by the suspensory ligament (zonule of Zinn), made up of hundreds of fine transparent fibers which transmit muscular forces to change the shape of the lens for accommodation (focusing). The vitreous body is a clear substance composed of water and proteins, which give it a jelly-like and sticky composition.

Extraocular muscles

Each eye has seven extraocular muscles located in its orbit. Six of these muscles control the eye movements, the seventh controls the movement of the upper eyelid. The six muscles are four recti muscles: the lateral rectus, the medial rectus, the inferior rectus, and the superior rectus; and two oblique muscles: the inferior oblique, and the superior oblique. The seventh muscle is the levator palpebrae superioris muscle. When the muscles exert different tensions, a torque is exerted on the globe that causes it to turn, in almost pure rotation, with only about one millimeter of translation. Thus, the eye can be considered as undergoing rotations about a single point in the centre of the eye.

Field of view

The approximate field of view of an individual human eye (measured from the fixation point, I.e., the point at which one's gaze is directed) varies by facial anatomy, but is typically 30° superior (up, limited by the brow), 45° nasal (limited by the nose), 70° inferior (down), and 100° temporal (towards the temple), (For both eyes, combined (binocular vision) visual field is approximately 100° vertical and a maximum 190° horizontal, approximately 120° of which makes up the binocular field of view (seen by both eyes) flanked by two uniocular fields (seen by only one eye) of approximately 40 degrees, It is an area of 4.17 steradians or 13700 square degrees for binocular vision. When viewed at large angles from the side, the iris and pupil may still be visible by the viewer, indicating the person has peripheral vision possible at that angle. About 15° temporal and 1.5" below the horizontal is the blind spot created by the optic nerve nasally, which is roughly 7.5° high and 5.5° wide.

Dynamic range

The retina has a static contrast ratio of around 100:1 (about 6.5 f-stops). As soon as the eye moves rapidly to acquire a target (saccades), it re-adjusts Its exposure by adjusting the iris, which adjusts the size of the pupil. Initial dark adaptation takes place in approximately four seconds of profound, uninterrupted darkness; full adaptation through adjustments in retinal rod photoreceptors is 80% complete in thirty minutes. The process is nonlinear and multifaceted, so an interruption by light exposure requires restarting the dark adaptation process over again.

The human eye can detect a luminance from 106 cd/m², or one millionth (0.000001) of a candela per square meter to 108 cd/m² or one hundred million (100,000,000) candelas per square meter, (That is it has a range of 1014, or one hundred trillion 100,000,000,000,000, about 46.5 f-stops). This range does not include looking at the midday sun (109 cd/m²) or lightning discharge. At the low end of the range is the absolute threshold of vision for a steady light across a wide field of view, about 10-6 cd/m² (0.000001 candela per square meter). The upper end of the range is given in terms of normal visual performance as 10ª cd/m² (100,000,000 or one hundred million candelas per square meter). The eye includes a lens similar to lenses found in optical instruments such as cameras and the same physics principles can be applied. The pupil of the human eye is its aperture; the iris is the diaphragm that serves as the aperture stop. Refraction in the cornea causes the effective aperture (the entrance pupil) to differ slightly from the physical pupil diameter. The entrance pupil is typically about 4 mm in diameter, although it can range from 2 mm (f/8.3) In a brightly lit place to 8 mm (f/2.1) In the dark. The latter value decreases slowly with age; older people's eyes sometimes dilate to not more than 5-6mm in the dark, and may be as small as 1mm in the light.

Movement

The visual system in the human brain is too slow to process Information if images are slipping across the retina at more than a few degrees per second. Thus, to be able to see while moving, the brain must compensate for the motion of the head by turning the eyes. Frontal-eyed animals have a small area of the retina with very high visual acuity, the fovea centralis. It covers about 2 degrees of visual angle in people. To get a clear view of the world, the brain must turn the eyes so that the image of the object of regard falls on the fovea. Any failure to make eye movements correctly can lead to serious visual degradation

Having two eyes allows the brain to determine the depth and distance of an object, called stereovision, and gives the sense of three-dimensionality to the vision. Both eyes must point accurately enough that the object of regard falls on corresponding points of the two retinas to stimulate stereovision; otherwise, double vision might occur. Some persons with congenitally crossed eyes tend to ignore one eye's vision, thus do not suffer double vision, and do not have stereovision. The movements of the eye are controlled by six muscles attached to each eye, and allow the eye to elevate, depress, converge, diverge and roll. These muscles are both controlled voluntarily and involuntarily to track objects and correct for simultaneous head movements.

Rapid

Rapid eye movement, REM, typically refers to the sleep stage during which the most vivid dreams occur. During this stage, the eyes move rapidly.

Saccadian

Saccades are quick, simultaneous movements of both eyes in the same direction controlled by the frontal lobe of the brain.

Fixational

Even when looking intently at a single spot, the eyes drift around. This ensures that individual photosensitive cells are continually stimulated in different degrees. Without changing Input, these cells would otherwise stop generating output. Eye movements include drift, ocular tremor, and microsaccades. Some Irregular drifts, movements smaller than a saccade and larger than a microsaccade, subtend up to one tenth of a degree. Researchers vary in their definition of microsaccades by amplitude. Martin Rolfs states that the majority of microsaccades observed in a variety of tasks have amplitudes smaller than 30 min-arc'. However, others state that the "current consensus has largely consolidated around a definition of microsaccades that includes magnitudes up to 1°

Vestibule-ocular

The vestibulo-ocular reflex is a reflex eye movement that stabilizes images on the retina during head movement by producing an eye movement in the direction opposite to head movement in response to neural input from the vestibular system of the inner ear, thus maintaining the image in the centre of the visual field. For example, when the head moves to the right, the eyes move to the left. This applies for head movements up and down, left and right, and tilt to the right and left, all of which give input to the ocular muscles to maintain visual stability.

Smooth pursuit

Eyes can also follow a moving object around. This tracking is less accurate than the vestibulo-ocular reflex, as it requires the brain to process incoming visual information and supply feedback. Following an object moving at constant speed is relatively easy, though the eyes will often make saccades to keep up. The smooth pursuit movement can move the eye at up to 100°/s in adult humans.

It is more difficult to visually estimate speed in low light conditions or while moving, unless there is another point of reference for determining speed.

Optokinetic

The optokinetic reflex (or optokinetic nystagmus) stabilizes the image on the retina through visual feedback. It is induced when the entire visual scene drifts across the retina, eliciting eye rotation in the same direction and at a velocity that minimizes the motion of the image on the retina. When the gaze direction deviates too far from the forward heading, a compensatory saccade is induced to reset the gaze to the centre of the visual field. For example, when looking out of the window at a moving train, the eyes can focus on a moving train for a short moment (by stabilizing it on the retina), until the train moves out of the field of vision. At this point, the eye is moved back to the point where it first saw the train (through a saccade).

Near response

The adjustment to close-range vision involves three processes to focus an image on the retina.

Vergence movement

When a creature with binocular vision looks at an object, the eyes must rotate around a vertical axis so that the projection of the image is in the centre of the retina in both eyes. To look at a nearby object, the eyes rotate 'towards each other (convergence), while for an object farther away they rotate 'away from each other (divergence)

Pupil constriction

Lenses cannot refract light rays at their edges as well as closer to the centre. The image produced by any lens is therefore somewhat blurry around the edges (spherical aberration). It can be minimized by screening out peripheral light rays and looking only at the better-focused centre. In the eye, the pupil serves this purpose by constricting while the eye is focused on nearby objects. Small apertures also give an increase in depth of field, allowing a broader range of "in focus" vision. In this way the pupil has a dual purpose for near vision: to reduce spherical aberration and increase depth of field.

Lens accommodation

Changing the curvature of the lens is carried out by the ciliary muscles surrounding the lens; this process is known as "accommodation'. Accommodation narrows the inner diameter of the ciliary body, which actually relaxes the fibers of the suspensory ligament attached to the periphery of the lens, and also allows the lens to relax into a more convex, or globular, shape. A more convex lens refracts light more strongly and focuses divergent light rays from near objects onto the retina, allowing closer objects to be brought into better focus.

Medicine

The human eye contains enough complexity to warrant specialized attention and care beyond the duties of a general practitioner. These specialists, or eye care professionals, serve different functions in different countries. Eye care professionals can have overlap in their patient care privileges. For example, both an ophthalmologist (M.D.) and optometrist (O.D.) are professionals who diagnose eye disease and can prescribe lenses to correct vision. Typically, only ophthalmologists are licensed to perform surgical procedures. Ophthalmologists may also specialize within a surgical area, such as cornea, cataracts, laser, retina, or oculoplastics.

Eye care professionals include:

- Ocularists

- Ophthalmologists

- Optometrists

- Opticians

- Orthoptists and vision therapists.

Brown

Almost all mammals have brown or darkly-pigmented irises. In humans, brown is by far the most common eye color, with approximately 79% of people in the world having it. Brown eyes result from a relatively high concentration of melanin in the stroma of the iris, which causes light of both shorter and longer wavelengths to be absorbed. In many parts of the world, it is nearly the only iris color present, Brown eyes are common in Europe, East Asia, Southeast Asia, Central Asia, South Asia, West Asia, Oceania, Africa and the Americas, Light or medium-pigmented brown eyes can also be commonly found in Europe, among the Americas, and parts of Central Asia, West Asia and South Asia. Light brown eyes bordering amber and hazel coloration are common in Europe, but can also be observed in East Asia and Southeast Asia, though are uncommon in the region.

Amber

Amber eyes are a solid color with a strong yellowish/golden and russet/coppery tint, which may be due to the yellow pigment called lipochrome (also found in green eyes). Amber eyes should not be confused with hazel eyes. Although hazel eyes may contain specks of amber or gold, they usually tend to have many other colors, including green, brown and orange. Also, hazel eyes may appear to shift in color and consist of flecks and ripples, while amber eyes are of a solid gold hue. Even though amber is similar to gold, some people have russet or copper colored amber eyes that are mistaken for hazel, though hazel tends to be duller and contains green with red/gold flecks, as mentioned above. Amber eyes may also contain amounts of very light gold-ish gray. People with that eye color are common in northern Europe, and in fewer numbers in southern Europe, the Middle East, North Africa, and South America.

Hazel

Hazel eyes are due to a combination of Rayleigh scattering and a moderate amount of melanin in the iris anterior border layer. Hazel eyes often appear to shift in color from a brown to a green. Although hazel mostly consists of brown and green, the dominant color in the eye can either be brown/gold or green. This is why hazel eyes can be mistaken as amber and vice versa. The combination can sometimes produce a multicolored iris, i.e., an eye that is light brown/amber near the pupil and charcoal or dark green on the outer part of the iris (or vice versa) when observed in sunlight. Definitions of the eye color hazel vary. it is sometimes considered to be synonymous with light brown or gold, as in the color of a hazelnut shell. Around 18% of the US population and 5% of the world population have hazel eyes. Hazel eyes are found in Europe, most commonly in the Netherlands and the United Kingdom, and have also been observed to be very common among the Low Saxon speaking populations of northern Germany.

Green

Green eyes are most common in Northern, Western and Central Europe, Around 8-10% of men and 18-21% of women in iceland and 6% of men and 17% of women in the Netherlands have green eyes. Among European Americans, green eyes are most common among those of recent Celtic and Germanic ancestry, with about 16%, The green color is caused by the combination of: 1) an amber or light brown pigmentation in the stroma of the iris (which has a low or moderate concentration of melanin) with: 2) a blue shade created by the Rayleigh scattering of reflected light. Green eyes contain the yellowish pigment lipochrome.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

May 30, 2026, 14 : 32 a.m 🇹🇭

-------------------+++

ดวงตาของมนุษย์

(Human eye)

🔥 ภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย :

1. แผนภาพแสดงโครงสร้างของดวงตาของมนุษย์ แสดงภาพตัดขวางของดวงตาข้างขวา

2. แผนภาพตาที่มีป้ายกำกับ

3. วงกลมสีอ่อนนั้นคือจานประสาทตา ซึ่งเป็นจุดที่เส้นประสาทตาออกจากเรตินา

ดวงตาของมนุษย์

(Human eye)

ดวงตาของมนุษย์เป็นอวัยวะรับความรู้สึกในระบบการมองเห็นที่ตอบสนองต่อแสงที่มองเห็นได้

ช่วยให้มองเห็นได้ หน้าที่อื่นๆ ได้แก่ การรักษาระบบจังหวะชีวิตประจำวัน และการรักษาสมดุล ดวงตาสามารถพิจารณาได้ว่าเป็นอุปกรณ์ทางแสงที่มีชีวิต มีรูปร่างคล้ายทรงกลม โดยมีชั้นนอก เช่น ส่วนนอกสุดที่เป็นสีขาวของดวงตา "สเคลรา"(The sclera) และชั้นในชั้นหนึ่ง " คอรอยด์ที่มีเม็ดสี" (The pigmented choroid) ทำให้ดวงตาแทบจะกันแสงได้ ยกเว้นบริเวณแกนแสงของดวงตา ตามลำดับตามแนวแกนแสง ส่วนประกอบทางแสงประกอบด้วยเลนส์แรก (กระจกตา ซึ่งเป็นส่วนใสของดวงตา) ซึ่งคิดเป็นกำลังแสงส่วนใหญ่ของดวงตาและทำหน้าที่โฟกัสแสงจากโลกภายนอกเป็นส่วนใหญ่ จากนั้นเป็นช่องรับแสง (รูม่านตา) ในไดอะแฟรม (ม่านตา - ส่วนที่มีสีของดวงตา) ซึ่งควบคุมปริมาณแสงที่เข้าสู่ภายในดวงตา จากนั้นเป็นเลนส์อีกชิ้นหนึ่ง (เลนส์แก้วตา) ที่ทำหน้าที่โฟกัสแสงส่วนที่เหลือให้เป็นภาพ และสุดท้ายคือส่วนที่ไวต่อแสงของดวงตา (เรตินา) ซึ่งเป็นที่ที่ภาพตกกระทบและประมวลผล เรตินาเชื่อมต่อกับสมองผ่านเส้นประสาทตา ส่วนประกอบที่เหลือของดวงตาช่วยรักษารูปร่างที่จำเป็น บำรุงเลี้ยง และปกป้องดวงตา เซลล์สามชนิดในดวงตา เรตินาแปลงพลังงานแสงเป็นพลังงานไฟฟ้าที่ระบบประสาทใช้ ได้แก่ เซลล์รูปแท่งที่ตอบสนองต่อแสงที่มีความเข้มต่ำและมีส่วนช่วยในการรับรู้ภาพขาวดำที่มีความละเอียดต่ำ เซลล์รูปกรวยที่ตอบสนองต่อแสงที่มีความเข้มสูงและมีส่วนช่วยในการรับรู้ภาพสีที่มีความละเอียดสูง และเซลล์รับแสงแบบแกงลีออนที่เพิ่งค้นพบเมื่อไม่นานมานี้เซลล์ตอบสนองต่อแสงในทุกช่วงคลื่นความถี่ความเข้มข้นและมีส่วนช่วยในการปรับเปลี่ยนปริมาณแสงที่ตกกระทบเรตินา

การควบคุมและการยับยั้งฮอร์โมนเมลาโทนิน และเพื่อปรับจังหวะชีวภาพ.

โครงสร้าง

(Structure)

มนุษย์มีดวงตา 2 ข้าง ตั้งอยู่ทางด้านซ้ายและด้านขวาของใบหน้า ดวงตาอยู่ในโพรงกระดูกที่เรียกว่าเบ้าตา ซึ่งอยู่ภายในกะโหลกศีรษะ

มีกล้ามเนื้อนอกลูกตาหกมัดที่ควบคุมการเคลื่อนไหวของดวงตา ส่วนหน้าของดวงตาที่มองเห็นได้ประกอบด้วยส่วนสีขาวของลูกตา (Sclera) ม่านตา (iris) ที่มีสี และรูม่านตา เยื่อบุตา (Conjunctiva) บางๆ วางอยู่ด้านบน ส่วนหน้าของดวงตานี้เรียกอีกอย่างว่าส่วนหน้าของดวงตา (Anterior segment)

ดวงตาไม่ได้มีรูปร่างเหมือนทรงกลมที่สมบูรณ์แบบ แต่เป็นหน่วยสองส่วนที่เชื่อมต่อกัน ประกอบด้วยส่วนหน้า (Anterior segment) และส่วนหลัง (Posterior segment) ส่วนหน้าประกอบด้วยกระจกตา ม่านตา และเลนส์ กระจกตาโปร่งใสและโค้งมากกว่า และเชื่อมต่อกับส่วนหลังที่ใหญ่กว่า ซึ่งประกอบด้วยวุ้นตา เรตินา คอรอยด์ และเปลือกสีขาวด้านนอกที่เรียกว่าสเคลา กระจกตาโดยทั่วไปมีความหนาประมาณ 11.5 มม. (0.45 นิ้ว)

และมีความหนาประมาณ 0.5 มิลลิเมตร (500 ไมโครเมตร) บริเวณใกล้ศูนย์กลาง ช่องด้านหลังของลูกตาประกอบด้วยส่วนที่เหลืออีกห้าในหกส่วน โดยมีเส้นผ่านศูนย์กลางโดยทั่วไปประมาณ 24 มิลลิเมตร (0.94 นิ้ว) บริเวณที่เรียกว่าขอบกระจกตาเชื่อมต่อระหว่างกระจกตาและส่วนตาขาว ม่านตาเป็นโครงสร้างทรงกลมที่มีเม็ดสีล้อมรอบศูนย์กลางของดวงตา ซึ่งก็คือรูม่านตา ซึ่งมีลักษณะเป็นสีดำ

ขนาดของรูม่านตา ซึ่งควบคุมปริมาณแสงที่เข้าสู่ดวงตา จะถูกปรับโดยกล้ามเนื้อขยายและกล้ามเนื้อหดของม่านตาพลังงานแสงเข้าสู่ดวงตาผ่านกระจกตา ผ่านรูม่านตา แล้วผ่านเลนส์ รูปร่างของเลนส์จะเปลี่ยนไปเพื่อการโฟกัสระยะใกล้ (การปรับโฟกัส) และถูกควบคุมโดยกล้ามเนื้อซิลิอารี ระหว่างเลนส์ทั้งสอง "กระจกตาและเลนส์แก้วตา"

(The cornea and the crystalline lens)

มีพื้นผิวทางแสงสี่พื้นผิว ซึ่งแต่ละพื้นผิวจะหักเหแสงขณะที่แสงเดินทางไปตามเส้นทางแสง แบบจำลองพื้นฐานแบบหนึ่งที่อธิบายเรขาคณิตของระบบทางแสงคือแบบจำลองดวงตาแอริโซนา

แบบจำลองนี้อธิบายการปรับโฟกัสของดวงตาในเชิงเรขาคณิต โฟตอนของแสงที่ตกกระทบเซลล์รับแสงของเรตินา "เซลล์รูปกรวยและรูปแท่ง" (Photoreceptor cones and rods) จะถูกแปลงเป็นสัญญาณไฟฟ้าซึ่งถูกส่งไปยังสมองโดยเส้นประสาทตา และถูกตีความว่าเป็นภาพที่มองเห็น.

การพัฒนา

(Development)

ดวงตาของมนุษย์พัฒนามาจากเนื้อเยื่อชั้นนอก (Ectoderm) เป็นหลัก เลนส์และเยื่อบุผิวของกระจกตาเกิดขึ้นจากเนื้อเยื่อชั้นนอกส่วนผิวโดยตรง ส่วนโครงสร้างอื่นๆ มาจากเนื้อเยื่อชั้นนอกส่วนประสาท (Neural ectoderm) หรือสันประสาท (neural crest) ซึ่งเกิดขึ้นจากเนื้อเยื่อชั้นนอกอีกที เนื้อเยื่อชั้นกลาง (Mesoderm) มีส่วนร่วมจำกัด คือ เป็นต้นกำเนิดของน้ำวุ้นตา หลอดเลือดในดวงตา และกล้ามเนื้อนอกลูกตา.

ขนาด

(Size)

ความสูง (แนวตั้ง) ของดวงตาผู้ใหญ่โดยประมาณอยู่ที่ 23.7 มม. (0.93 นิ้ว) เส้นผ่านศูนย์กลาง (ความกว้าง) อยู่ที่ 24.2 มม. (0.95 นิ้ว) และขนาด (ความลึก) เฉลี่ยอยู่ที่ 22.0-24.8 มม. (0.87-0.98 นิ้ว)

โดยทั่วไปแล้ว ดวงตาของผู้ใหญ่จะมีเส้นผ่านศูนย์กลางจากด้านหน้าไปด้านหลัง 24 มม. (0.94 นิ้ว) และมีปริมาตร 6.5 มิลลิลิตร (0.23 ออนซ์ของเหลวอิมพีเรียล; 0.22 ออนซ์ของเหลวสหรัฐ) ลูกตาจะเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว โดยมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเพิ่มขึ้นจากประมาณ 16-17 มม. (0.63-0.67 นิ้ว) เมื่อแรกเกิด เป็น 22.5-23 มม. (0.89-0.91 นิ้ว) เมื่ออายุ 3 ปี และมีขนาดเต็มที่เมื่ออายุ 12 ปี ในผู้ใหญ่ ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในขนาดของดวงตาระหว่างตาซ้ายและตาขวา ระหว่างเพศหญิงและเพศชาย หรือในทุกช่วงอายุของผู้ใหญ่.

ส่วนประกอบ

(Components)

ดวงตาประกอบด้วยชั้นหรือเยื่อหุ้มสามชั้น ห่อหุ้มโครงสร้างทางกายวิภาคต่างๆ ชั้นนอกสุด เรียกว่าเยื่อหุ้มเส้นใย ประกอบด้วยกระจกตาและลูกตาขาว ซึ่งให้รูปร่างแก่ดวงตาและค้ำจุนโครงสร้างที่อยู่ลึกเข้าไป ชั้นกลาง เรียกว่าเยื่อหุ้มหลอดเลือดหรือ ยูเวีย ประกอบด้วยคอรอยด์ ซิลิอารีบอดี้ เยื่อบุผิวที่มีเม็ดสี และม่านตา ชั้นในสุด คือเรตินา ซึ่งได้รับออกซิเจนจากหลอดเลือดของคอรอยด์ (ด้านหลัง)(posteriorly) และหลอดเลือดของเรตินา (ด้านหน้า)

(Anteriorly) ช่องว่างภายในดวงตาเต็มไปด้วยน้ำหล่อเลี้ยงลูกตาทางด้านหน้า ระหว่างกระจกตาและเลนส์ และน้ำวุ้นตา ซึ่งเป็นสารคล้ายเจล อยู่ด้านหลังเลนส์ เติมเต็มช่องว่างด้านหลังทั้งหมด น้ำหล่อเลี้ยงลูกตาเป็นของเหลวใสคล้ายน้ำที่บรรจุอยู่ในสองบริเวณ คือช่องด้านหน้า ระหว่างกระจกตาและม่านตา และช่องด้านหลัง ระหว่างม่านตาและเลนส์ เลนส์ยึดติดกับกล้ามเนื้อซิลิอารีด้วยเอ็นยึดเลนส์ (Zonule of Zinn) ซึ่งประกอบด้วยเส้นใยโปร่งใสละเอียดหลายร้อยเส้น ทำหน้าที่ส่งผ่านแรงจากกล้ามเนื้อเพื่อเปลี่ยนรูปร่างของเลนส์สำหรับการปรับโฟกัส น้ำวุ้นตาเป็นสารใสที่ประกอบด้วยน้ำและโปรตีน ทำให้มีลักษณะคล้ายเจลและเหนียว.

กล้ามเนื้อตา

(Extraocular muscles)

ดวงตาแต่ละข้างมีกล้ามเนื้อนอกลูกตาเจ็ดมัดซึ่งอยู่ในเบ้าตา กล้ามเนื้อหกมัดควบคุมการเคลื่อนไหวของดวงตา ส่วนกล้ามเนื้อมัดที่เจ็ดควบคุมการเคลื่อนไหวของเปลือกตาบน

กล้ามเนื้อทั้งหกมัดประกอบด้วยกล้ามเนื้อเรคตัสสี่มัด ได้แก่ กล้ามเนื้อเรคตัสข้าง กล้ามเนื้อเรคตัสกลาง กล้ามเนื้อเรคตัสล่าง และกล้ามเนื้อเรคตัสบน และกล้ามเนื้อเฉียงสองมัด ได้แก่ กล้ามเนื้อเฉียงล่าง และกล้ามเนื้อเฉียงบน กล้ามเนื้อมัดที่เจ็ดคือกล้ามเนื้อยกเปลือกตาบน (levator palpebrae superioris) เมื่อกล้ามเนื้อออกแรงดึงที่แตกต่างกัน จะเกิดแรงบิดกระทำต่อลูกโลก ทำให้ลูกโลกหมุน โดยเป็นการหมุนเกือบสมบูรณ์ มีการเคลื่อนที่ในแนวราบเพียงประมาณหนึ่งมิลลิเมตรเท่านั้น

ดังนั้น จึงอาจกล่าวได้ว่าดวงตาหมุนรอจุดศูนย์กลางจุดเดียวของดวงตา.

สาขาการมองเห็น

(Field of view)

ขอบเขตการมองเห็นโดยประมาณของดวงตาแต่ละข้าง (วัดจากจุดตรึงสายตา หรือจุดที่สายตาจ้องมอง) จะแตกต่างกันไปตามโครงสร้างใบหน้า แต่โดยทั่วไปแล้วจะอยู่ที่ 30° ด้านบน (จำกัดโดยคิ้ว) 45° ด้านจมูก (จำกัดโดยจมูก) 70° ด้านล่าง (ลง) และ 100° ด้านขมับ (เข้าหาขมับ) (สำหรับดวงตาทั้งสองข้าง ขอบเขตการมองเห็นรวม (การมองเห็นแบบสองตา) จะอยู่ที่ประมาณ 100° ในแนวตั้งและสูงสุด 190° ในแนวนอน โดยประมาณ 120° เป็นขอบเขตการมองเห็นแบบสองตา (มองเห็นโดยดวงตาทั้งสองข้าง) ขนาบข้างด้วยขอบเขตการมองเห็นแบบตาเดียว (มองเห็นโดยดวงตาข้างเดียว) ประมาณ 40 องศา) พื้นที่ของการมองเห็นแบบสองตาคือ 4.17 สเตอเรเดียน หรือ 13700 ตารางองศา สำหรับการมองเห็นแบบสองตา เมื่อมองจากมุมกว้างจากด้านข้าง ม่านตาและรูม่านตาอาจยังคงมองเห็นได้ ซึ่งแสดงว่าบุคคลนั้นมีการมองเห็นรอบข้างในมุมนั้น ประมาณ 15° ด้านขมับและ 1.5 นิ้วต่ำกว่าแนวนอนคือจุดบอดที่เกิดจากเส้นประสาทตาด้านจมูก ซึ่งสูงประมาณ 7.5° และ กว้าง 5.5°

ช่วงไดนามิก

(Dynamic range)

จอประสาทตามีอัตราส่วนความคมชัดคงที่ประมาณ 100:1 (ประมาณ 6.5 สต็อป) ทันทีที่ดวงตาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อจับเป้าหมาย (saccades) มันจะปรับการรับแสงใหม่โดยการปรับม่านตา ซึ่งจะปรับขนาดของรูม่านตา การปรับตัวให้เข้ากับความมืดในเบื้องต้นใช้เวลาประมาณสี่วินาทีในความมืดสนิทอย่างต่อเนื่อง การปรับตัวอย่างสมบูรณ์ผ่านการปรับเปลี่ยนในเซลล์รับแสงรูปแท่งของจอประสาทตาจะเสร็จสมบูรณ์ 80% ในสามสิบนาที กระบวนการนี้ไม่เป็นเชิงเส้นและมีหลายแง่มุม ดังนั้นการถูกรบกวนด้วยแสงจึงจำเป็นต้องเริ่มต้นกระบวนการปรับตัวให้เข้ากับความมืดใหม่อีกครั้ง

ดวงตาของมนุษย์สามารถตรวจจับความสว่างได้ตั้งแต่ 10⁶ cd/m² หรือหนึ่งในล้าน (0.000001) ของแคนเดลาต่อตารางเมตร ถึง 10⁸ cd/m² หรือหนึ่งร้อยล้าน (100,000,000) แคนเดลาต่อตารางเมตร (นั่นคือ มีช่วง 10¹⁴ หรือหนึ่งแสนล้านล้าน 100,000,000,000,000 ประมาณ 46.5 สต็อป) ช่วงนี้ไม่รวมถึงการมองดวงอาทิตย์ตอนเที่ยง (10⁹ cd/m²) หรือการปล่อยประจุไฟฟ้าจากฟ้าผ่า ที่ปลายสุดของช่วงคือขีดจำกัดการมองเห็นสัมบูรณ์สำหรับแสงคงที่ในขอบเขตการมองเห็นที่กว้าง ประมาณ 10⁻⁶ cd/m² (0.000001 แคนเดลาต่อตารางเมตร) ค่าสูงสุดของช่วงความสามารถในการมองเห็นปกติอยู่ที่ 10ª cd/m² (100,000,000 หรือหนึ่งร้อยล้านแคนเดลาต่อตารางเมตร) ดวงตาประกอบด้วยเลนส์คล้ายกับเลนส์ที่พบในเครื่องมือทางแสง เช่น กล้องถ่ายรูป และสามารถใช้หลักการทางฟิสิกส์เดียวกันได้ รูม่านตาของมนุษย์คือช่องรับแสง ม่านตาคือไดอะแฟรมที่ทำหน้าที่เป็นตัวหยุดช่องรับแสง การหักเหของแสงในกระจกตาทำให้ช่องรับแสงที่มีประสิทธิภาพ (รูม่านตาทางเข้า) แตกต่างจากเส้นผ่านศูนย์กลางรูม่านตาจริงเล็กน้อย โดยทั่วไปรูม่านตาทางเข้าจะมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 4 มม. แม้ว่าจะสามารถอยู่ในช่วงตั้งแต่ 2 มม. (f/8.3) ในที่ที่มีแสงสว่างมาก ไปจนถึง 8 มม. (f/2.1) ในที่มืด ค่าหลังนี้จะค่อยๆ ลดลงตามอายุ ผู้สูงอายุบางครั้งรูม่านตาจะขยายได้ไม่เกิน 5-6 มิลลิเมตรในที่มืด และอาจแคบลงเหลือเพียง 1 มิลลิเมตรในที่สว่าง.

ความเคลื่อนไหว

(Movement)

ระบบการมองเห็นในสมองของมนุษย์ประมวลผลข้อมูลได้ช้าเกินไป หากภาพเคลื่อนผ่านเรตินาด้วยความเร็วมากกว่าไม่กี่องศาต่อวินาที ดังนั้น เพื่อให้สามารถมองเห็นขณะเคลื่อนไหวได้ สมองจึงต้องชดเชยการเคลื่อนไหวของศีรษะโดยการหันดวงตา สัตว์ที่มีดวงตาอยู่ด้านหน้าจะมีบริเวณเล็กๆ บนเรตินาที่มีความคมชัดในการมองเห็นสูงมาก เรียกว่า โฟเวียเซนทราลิส ซึ่งครอบคลุมมุมมองประมาณ 2 องศาในมนุษย์เพื่อให้มองเห็นโลกได้อย่างชัดเจน สมองต้องหมุนดวงตาเพื่อให้ภาพของวัตถุที่มองตกกระทบที่จุดรับภาพ (fovea) การเคลื่อนไหวของดวงตาที่ไม่ถูกต้องอาจนำไปสู่การเสื่อมถอยของการมองเห็นอย่างรุนแรง การมีดวงตาสองข้างทำให้สมองสามารถกำหนดความลึกและระยะห่างของวัตถุได้ ซึ่งเรียกว่าการมองเห็นแบบสามมิติ และทำให้มองเห็นภาพเป็นสามมิติได้เพื่อให้วัตถุที่มองตกกระทบลงบนจุดที่สอดคล้องกันของเรตินาทั้งสองข้าง เพื่อกระตุ้นให้เกิดการมองเห็นแบบสามมิติ มิเช่นนั้นอาจเกิดภาพซ้อนได้ บางคนที่มีตาเหล่แต่กำเนิดมักจะไม่สนใจการมองเห็นของตาข้างหนึ่ง จึงไม่เกิดภาพซ้อนและไม่มีการมองเห็นแบบสามมิติ การเคลื่อนไหวของดวงตาถูกควบคุมโดยกล้ามเนื้อหกมัดที่ติดอยู่กับดวงตาแต่ละข้าง ซึ่งช่วยให้ดวงตาสามารถยกขึ้น ลง เข้าหากัน แยกออกจากกัน และหมุนได้ กล้ามเนื้อเหล่านี้ถูกควบคุมทั้งโดยสมัครใจและไม่สมัครใจ เพื่อติดตามวัตถุและแก้ไขการเคลื่อนไหวของศีรษะที่เกิดขึ้นพร้อมกัน.

ทั้งสองข้างต้องชี้เป้าได้อย่างแม่นยำเพียงพอ.

รวดเร็ว

(Rapid)

การเคลื่อนไหวของดวงตาอย่างรวดเร็ว (REM)

โดยทั่วไปหมายถึงช่วงการนอนหลับที่เกิดความฝันที่ชัดเจนที่สุด ในช่วงนี้ ดวงตาจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

ซัคคาเดียน

(Saccadian)

ซัคเคด (Saccades) คือการเคลื่อนไหวของดวงตาทั้งสองข้างอย่างรวดเร็วและพร้อมกันไปในทิศทางเดียวกัน ซึ่งควบคุมโดยสมองส่วนหน้า.

การตรึง

(Fixational)

แม้จะจ้องมองไปยังจุดใดจุดหนึ่งอย่างตั้งใจ ดวงตาก็ยังคงกวาดสายตาไปมา ซึ่งทำให้เซลล์รับแสงแต่ละเซลล์ได้รับการกระตุ้นอย่างต่อเนื่องในระดับที่แตกต่างกันหากไม่เปลี่ยนแปลงค่าอินพุต เซลล์เหล่านี้จะหยุดสร้างเอาต์พุต การเคลื่อนไหวของดวงตาประกอบด้วย การเคลื่อนตัวแบบดริฟต์ การสั่นของดวงตา และไมโครแซคเคด การเคลื่อนตัวแบบดริฟต์ที่ไม่สม่ำเสมอ ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าแซคเคดและใหญ่กว่าไมโครแซคเคด อาจมีขนาดไม่เกินหนึ่งในสิบขององศา นักวิจัยมีความเห็นแตกต่างกันในเรื่องนิยามของไมโครแซคเคดตามขนาด มาร์ติน รอลฟ์ส กล่าวว่า ไมโครแซคเคดส่วนใหญ่ที่สังเกตได้ในงานต่างๆ มีขนาดเล็กกว่า 30 ไมโครอาร์ค อย่างไรก็ตาม นักวิจัยคนอื่นๆ กล่าวว่า "ฉันทามติในปัจจุบันส่วนใหญ่ได้รวมตัวกันรอบนิยามของไมโครแซคเคดที่รวมถึงขนาดสูงสุดถึง 1 องศา"

ห้องโถง-ตา

(Vestibule-ocular)

รีเฟล็กซ์เวสติบูโล-โอคูลาร์ (Vestibulo-ocular reflex) คือการเคลื่อนไหวของดวงตาโดยอัตโนมัติที่ช่วยรักษาเสถียรภาพของภาพบนจอประสาทตาขณะที่ศีรษะเคลื่อนไหว โดยการสร้างการเคลื่อนไหวของดวงตาไปในทิศทางตรงกันข้ามกับการเคลื่อนไหวของศีรษะเพื่อตอบสนองต่อสัญญาณประสาทจากระบบเวสติบูลาร์ในหูชั้นใน จึงช่วยรักษาภาพให้อยู่ตรงกลางของล1านสายตา ตัวอย่างเช่น เมื่อศีรษะเคลื่อนไปทางขวา ดวงตาจะเคลื่อนไปทางซ้าย หลักการนี้ใช้ได้กับการเคลื่อนไหวของศีรษะขึ้นลง ซ้ายและขวา และการเอียงไปทางขวาและซ้าย ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นสัญญาณที่ส่งไปยังกล้ามเนื้อตาเพื่อรักษาเสถียรภาพของภาพ.

การแสวงหาที่ราบรื่น

(Smooth pursuit)

ดวงตายังสามารถติดตามวัตถุที่เคลื่อนที่ได้ด้วย การติดตามนี้มีความแม่นยำน้อยกว่าปฏิกิริยาตอบสนองของระบบทรงตัวต่อดวงตา (vestibulo-ocular reflex) เนื่องจากต้องอาศัยสมองในการประมวลผลข้อมูลภาพที่เข้ามาและให้ข้อมูลป้อนกลับ การติดตามวัตถุที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วคงที่นั้นค่อนข้างง่าย แม้ว่าดวงตาจะเคลื่อนไหวแบบกระตุก (saccades) เพื่อให้ทันก็ตาม การเคลื่อนไหวแบบติดตามอย่างราบรื่นสามารถทำให้ดวงตาเคลื่อนที่ได้เร็วถึง 100 องศาต่อวินาทีในมนุษย์ผู้ใหญ่

การประเมินความเร็วด้วยสายตาในสภาพแสงน้อยหรือขณะเคลื่อนที่นั้นทำได้ยากขึ้น เว้นแต่จะมีจุดอ้างอิงอื่นเพื่อใช้ในการกำหนดความเร็ว.

ออปโตไคเนติค

(Optokinetic)

รีเฟล็กซ์ออปโตคิเนติก (หรือออปโตคิเนติก นีสทาคมัส) ช่วยทำให้ภาพบนจอประสาทตาคงที่ผ่านการตอบสนองทางสายตา รีเฟล็กซ์นี้จะเกิดขึ้นเมื่อภาพทั้งฉากเคลื่อนที่ผ่านจอประสาทตา ทำให้ดวงตาหมุนไปในทิศทางเดียวกันและด้วยความเร็วที่ลดการเคลื่อนที่ของภาพบนจอประสาทตาให้น้อยที่สุด เมื่อทิศทางการมองเบี่ยงเบนไปไกลจากทิศทางตรงหน้ามากเกินไป จะเกิดการเคลื่อนไหวของดวงตาแบบชดเชย (saccade) เพื่อปรับการมองกลับไปยังจุดศูนย์กลางของภาพ ตัวอย่างเช่น เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นรถไฟกำลังเคลื่อนที่ ดวงตาสามารถโฟกัสไปที่รถไฟที่กำลังเคลื่อนที่ได้ชั่วขณะหนึ่ง (โดยการทำให้ภาพคงที่บนจอประสาทตา) จนกระทั่งรถไฟเคลื่อนที่ออกไปจากขอบเขตการมองเห็น ณ จุดนี้ ดวงตาจะเคลื่อนกลับไปยังจุดที่เห็นรถไฟครั้งแรก (ผ่านการเคลื่อนไหวของดวงตาแบบชดเชย. การปรับสายตาให้เข้ากับการมองในระยะใกล้เกี่ยวข้องกับกระบวนการสามอย่างในการโฟกัสภาพบนเรตินา.

การเคลื่อนไหวของ Vergence

(Vergence movement)

เมื่อสิ่งมีชีวิตที่มีการมองเห็นแบบสองตา มองวัตถุใดๆ ดวงตาจะต้องหมุนรอบแกนตั้งเพื่อให้ภาพที่ฉายลงบนจอประสาทตาอยู่ตรงกลางของทั้งสองตา เมื่อมองวัตถุที่อยู่ใกล้ ดวงตาจะหมุนเข้าหากัน (การรวมสายตา) ในขณะที่เมื่อมองวัตถุที่อยู่ไกลออกไป ดวงตาจะหมุนออกจากกัน "การแยกสายตา" (Divergence).

การหดตัวของรูม่านตา

(Pupil constriction)

เลนส์ไม่สามารถหักเหรังสีแสงที่ขอบได้ดีเท่ากับบริเวณใกล้ศูนย์กลาง ดังนั้นภาพที่เกิดจากเลนส์ใดๆ จึงค่อนข้างเบลอที่ขอบ (ความคลาดเคลื่อนทรงกลม)สามารถลดความคลาดเคลื่อนนี้ได้โดยการกรองแสงบริเวณรอบข้างออกไป และมองเฉพาะบริเวณตรงกลางที่โฟกัสได้ดีกว่า ในดวงตา รูม่านตาทำหน้าที่นี้โดยการหดตัวเมื่อดวงตาโฟกัสไปที่วัตถุใกล้ๆ รูม่านตาที่เล็กยังช่วยเพิ่มความชัดลึก ทำให้มองเห็นได้ชัดเจนขึ้น ในทำนองนี้ รูม่านตาจึงมีหน้าที่สองอย่างสำหรับการมองเห็นในระยะใกล้ คือ ลดความคลาดเคลื่อนทรงกลมและเพิ่มความชัดลึก.

ที่พักเลนส์

(Lens accommodation)

การเปลี่ยนแปลงความโค้งของเลนส์เกิดขึ้นโดยกล้ามเนื้อซิลิอารีที่ล้อมรอบเลนส์ กระบวนการนี้เรียกว่า "การปรับโฟกัส" การปรับโฟกัสจะทำให้เส้นผ่านศูนย์กลางภายในของกล้ามเนื้อซิลิอารีแคบลง ซึ่งจะทำให้เส้นใยของเอ็นยึดเลนส์ที่ติดอยู่กับขอบของเลนส์คลายตัว และยังทำให้เลนส์คลายตัวเป็นรูปทรงนูนหรือทรงกลมมากขึ้น เลนส์ที่นูนกว่าจะหักเหแสงได้แรงกว่าและรวมแสงที่กระจายจากวัตถุใกล้ๆ ไปยังเรตินา ทำให้สามารถมองเห็นวัตถุที่อยู่ใกล้ได้ชัดเจนขึ้น.

การแพทย์

(Medicine)

ดวงตาของมนุษย์มีความซับซ้อนมากพอที่จะต้องได้รับการดูแลและเอาใจใส่เป็นพิเศษ นอกเหนือจากหน้าที่ของแพทย์ทั่วไป ผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ หรือผู้ประกอบวิชาชีพด้านการดูแลดวงตา มีหน้าที่แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ ผู้ประกอบวิชาชีพด้านการดูแลดวงตาอาจมีสิทธิ์ในการดูแลผู้ป่วยที่ทับซ้อนกัน ตัวอย่างเช่น ทั้งจักษุแพทย์ (M.D.) และนักทัศนมาตร (O.D.) เป็นผู้ประกอบวิชาชีพที่วินิจฉัยโรคตาและสามารถสั่งเลนส์เพื่อแก้ไขสายตาได้ โดยทั่วไป มีเพียงจักษุแพทย์เท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ทำการผ่าตัด จักษุแพทย์อาจเชี่ยวชาญในด้านการผ่าตัด เช่น กระจกตา ต้อกระจก เลเซอร์ จอประสาทตา หรือศัลยกรรมตกแต่งตา.

ผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลดวงตา ได้แก่ :

(Eye care professionals include)

- จักษุแพทย์ (Ocularists)

- จักษุแพทย์ (Ophthalmologists)

- นักตรวจวัดสายตา (Optometrists)

- ช่างแว่นตา (Opticians)

- นักกายภาพบำบัดสายตาและผู้เชี่ยวชาญด้านการแก้ไขสายตา (Orthoptists and vision therapists).

สีน้ำตาล

(Brown)

สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเกือบทั้งหมดมีม่านตาสีน้ำตาลหรือสีเข้ม ในมนุษย์ สีน้ำตาลเป็นสีตาที่พบได้บ่อยที่สุด โดยมีประชากรประมาณ 79% ทั่วโลกที่มีดวงตาสีน้ำตาล ดวงตาสีน้ำตาลเกิดจากความเข้มข้นของเมลานินในสโตรมาของม่านตาที่ค่อนข้างสูง ซึ่งทำให้แสงทั้งคลื่นความยาวสั้นและยาวถูกดูดซับ ในหลายส่วนของโลก สีน้ำตาลเป็นสีม่านตาเพียงสีเดียวที่พบได้เกือบทั้งหมด ดวงตาสีน้ำตาลพบได้ทั่วไปในยุโรป เอเชียตะวันออก เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียกลาง เอเชียใต้ เอเชียตะวันตก โอเชียเนีย แอฟริกา และอเมริกา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหรือปานกลางยังพบได้ทั่วไปในยุโรป ในอเมริกา และบางส่วนของเอเชียกลาง เอเชียตะวันตก และเอเชียใต้ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่อยู่ระหว่างสีอำพันและสีน้ำตาลอ่อนพบได้ทั่วไปในยุโรป แต่ก็สามารถพบได้ในเอเชียตะวันออก และและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แม้ว่าจะไม่พบมากนักในภูมิภาคนี้.

อำพัน

(Amber)

ดวงตาสีอำพันเป็นสีเดียวที่มีโทนสีเหลือง/ทองและสีน้ำตาลแดง/ทองแดงอย่างชัดเจน ซึ่งอาจเกิดจากเม็ดสีเหลืองที่เรียกว่าไลโปโครม (ซึ่งพบในดวงตาสีเขียวด้วย) ไม่ควรสับสนดวงตาสีอำพันกับดวงตาสีเฮเซล แม้ว่าดวงตาสีเฮเซลอาจมีจุดสีอำพันหรือสีทอง แต่โดยทั่วไปแล้วมักจะมีสีอื่นๆ มากมาย รวมถึงสีเขียว สีน้ำตาล และสีส้ม นอกจากนี้ ดวงตาสีเฮเซลอาจดูเหมือนเปลี่ยนสีได้และประกอบด้วยจุดและริ้ว ในขณะที่ดวงตาสีอำพันมีสีทองสม่ำเสมอ แม้ว่าสีอำพันจะคล้ายกับสีทอง แต่บางคนมีดวงตาสีอำพันที่มีสีน้ำตาลแดงหรือสีทองแดงซึ่งเข้าใจผิดว่าเป็นสีเฮเซล แม้ว่าสีเฮเซลมักจะดูหมองกว่าและมีสีเขียวปนกับจุดสีแดง/ทองดังที่กล่าวมาข้างต้น ดวงตาสีอำพันอาจมีสีเทาอมทองอ่อนๆ อยู่ด้วย ผู้ที่มีสีตาแบบนี้พบได้ทั่วไปในยุโรปเหนือ และพบได้น้อยกว่าในยุโรปใต้ ตะวันออกกลาง แอฟริกาเหนือ และอเมริกาใต้.

เฮเซล

(Hazel)

ดวงตาสีน้ำตาลอมเขียวเกิดจากการรวมกันของปรากฏการณ์การกระเจิงของแสงแบบเรย์ลีห์และปริมาณเมลานินในระดับปานกลางในชั้นขอบด้านหน้าของม่านตาดวงตาสีน้ำตาลอมเขียวมักดูเหมือนเปลี่ยนสีจากน้ำตาลเป็นเขียว แม้ว่าสีน้ำตาลอมเขียวส่วนใหญ่จะประกอบด้วยสีน้ำตาลและสีเขียว แต่สีที่เด่นในดวงตาอาจเป็นสีน้ำตาล/ทองหรือสีเขียวก็ได้ นี่คือเหตุผลที่ดวงตาสีน้ำตาลอมเขียวอาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นสีอำพัน และในทางกลับกัน

การผสมผสานนี้บางครั้งอาจทำให้เกิดม่านตาหลายสี กล่าวคือ ดวงตาที่มีสีน้ำตาลอ่อน/อำพันใกล้กับรูม่านตาและสีเทาเข้มหรือสีเขียวเข้มที่ส่วนนอกของม่านตา (หรือในทางกลับกัน) เมื่อมองในแสงแดด คำจำกัดความของสีตาเฮเซลนั้นแตกต่างกันไป บางครั้งก็ถือว่ามีความหมายเหมือนกับสีน้ำตาลอ่อนหรือสีทอง เช่นเดียวกับสีของเปลือกเฮเซลนัท ประมาณ 18% ของประชากรในสหรัฐอเมริกาและ 5% ของประชากรโลกมีดวงตาสีเฮเซล ดวงตาสีเฮเซลพบได้ในยุโรป โดยพบมากที่สุดในเนเธอร์แลนด์และสหราชอาณาจักร และยังพบว่าพบได้บ่อยมากในกลุ่มประชากรที่พูดภาษาแซกซอนต่ำในเยอรมนีตอนเหนือ.

สีเขียว

(Green)

ดวงตาสีเขียวพบได้บ่อยที่สุดในยุโรปเหนือ ยุโรปตะวันตก และยุโรปกลาง ประมาณ 8-10% ของผู้ชายและ 18-21% ของผู้หญิงในไอซ์แลนด์ และ 6% ของผู้ชายและ 17% ของผู้หญิงในเนเธอร์แลนด์มีดวงตาสีเขียว ในกลุ่มชาวอเมริกันเชื้อสายยุโรป ดวงตาสีเขียวพบได้บ่อยที่สุดในกลุ่มผู้ที่มีเชื้อสายเซลติกและเยอรมันในยุคหลัง ประมาณ 16% สีเขียวเกิดจากการรวมกันของ: 1) เม็ดสีอำพันหรือสีน้ำตาลอ่อนในสโตรมาของม่านตา (ซึ่งมีความเข้มข้นของเมลานินต่ำหรือปานกลาง) กับ: 2) เฉดสีฟ้าที่เกิดจากการกระเจิงของเรย์ลีของแสงสะท้อน ดวงตาสีเขียวมีเม็ดสีลิโปโครมสีเหลือง.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

เรียบเรียงบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 30 เดือน พฤษภาคม พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 14 : 32 น. 🇹🇭