หลายครั้งที่เราคิดว่าการรอคอยหรือการหาคนที่ใช่คือคำตอบของความสุขในชีวิต แต่จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าการมีความสุขนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับการพบคนที่ใช่เสมอไป ในช่วงเวลาที่เครียดและรู้สึกเหงา ผมลองเปลี่ยนมุมมองว่าการอยู่กับตัวเองให้มีความสุขก่อนนั้นสำคัญกว่า การได้ทำสิ่งที่ชอบ ได้พัฒนาตัวเอง และเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเหงา ช่วงนั้นทำให้ผมรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องรีบหาคนที่ใช่มาเติมเต็ม เพราะบางทีคนนั้นอาจไม่มีจริง หรือไม่ตรงกับที่เราคาดหวัง นอกจากนี้ เมื่อลองเปิดใจคุยกับเพื่อนๆ หลายคนก็มีความคิดเห็นคล้ายกัน บางคนเจอแต่คนที่ไม่ใช่ แต่ก็เรียนรู้จากความสัมพันธ์เหล่านั้นและเติบโตขึ้น สุดท้ายแล้ว การที่เราไม่เจอคนที่ใช่ไม่ได้หมายความว่าเราล้มเหลว การเรียนรู้ที่จะรักและมีความสุขกับตัวเอง อาจเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เมื่อเจอคนที่ใช่จริงๆ เราพร้อมที่จะรักและเข้าใจเขามากขึ้น จากประสบการณ์นี้ ผมอยากส่งเสริมให้ทุกคนไม่ต้องกังวลมากเกินไปกับคำว่าคนที่ใช่ ให้ใช้เวลานี้ในการค้นหาตัวเองและเติมเต็มความสุขในแบบที่เราเลือกเองครับ