“นี่เขาเห็นเรือรบสำคัญกว่าชีวิตคนเชียวรึ คนตาบอดที่นี่ไม่ใช่คนและไม่ใช่พลเมืองของประเทศหรื

นี่คือถ้อยคำทั้งน้ำตาของ มิส เจเนวีฟ คอลฟิลด์ หรือ “แหม่ม” ของพวกเรา ครูตาบอดชาวอเมริกันผู้เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมายังสยามเมื่อกว่า 80 ปีก่อน

เพียงเพื่อจะปลูกต้นไม้แห่งความหวังในที่ที่ไม่มีใครคิดจะหว่านเมล็ดพันธุ์... ทำในสิ่งที่ไม่มีใครคิดจะทำ สร้างโรงเรียนสอนคนตาบอดในประเทศไทย

น้ำตาของผู้หญิงต่างชาติที่มองเห็น คุณค่าคนตาบอดไทย’ ชัดเจนยิ่งกว่าคนไทยด้วยกันเองเสียอีก

ในวันที่ผู้ใหญ่ในบ้านเมืองบอกว่า “ไม่มีงบให้คนตาบอด ต้องเอาเงินไปซื้อเรือรบ” ในวันที่สังคมมองคนตาบอดไม่ต่างจากโต๊ะหรือเก้าอี้ ที่ไร้ความรู้สึกนึกคิด สอนไม่ได้

แต่แหม่มมองเห็นต่าง... เธอสู้ฝ่าคำครหาว่าเป็นสายลับ สู้กับคำดูถูกว่า “ทำไม่ได้” สู้ด้วยความดื้อดึงที่อ่อนโยนที่สุด จนเกิดเป็น โรงเรียนสอนคนตาบอดกรุงเทพฯ

ในฐานะคนตาบอดคนหนึ่งในยุคปัจจุบัน ฉันตระหนักรู้แก่ใจว่า

ถ้าวันนั้นไม่มีผู้หญิงตาบอดคนนี้ที่ร้องไห้แทนเรา

วันนี้ฉันคงไม่มีหนังสือเบรลล์ให้อ่าน ไม่มีงานทำ และไม่มีสิทธิ์เลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง

12 ธันวาคม ขอพื้นที่ตรงนี้รำลึกถึง “แหม่มคอลฟิลด์” ผู้มอบแสงสว่างด้วยหัวใจ ผู้ทำให้เราได้ยืนหยัดบนโลกใบนี้ในฐานะมนุษย์ ที่เท่ากัน

#มิสเจเนวีฟคอลฟิลด์ #12ธันวาคม #คนตาบอดไทย #อักษรเบรลล์ #lspiration