ในโลกแห่งความทรงจำของฉัน... พี่เผือก (พงศธร) คือภาพสเกตช์ที่มีลายเส้นสดใสและซุกซน
ฉันยังจำภาพ ‘เฮียผา’ จอมโวยวายผู้สร้างรอยยิ้มด้วยความยียวนได้แม่นยำ และจำอาการเลิ่กลั่กของ ‘เผือก’ ในแก๊งพี่มากฯ ได้ชัดเจนราวกับภาพวาดสีน้ำที่เพิ่งวาดเสร็จใหม่ๆ รอยยิ้มกวนๆ ของพี่เขาในวันนั้น คือภาพจำที่ฉันเก็บใส่ลิ้นชักความทรงจำไว้อย่างดี ในวันที่แสงแดดยังทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อตรง
.
กาลเวลาหมุนผ่ านไป พร้อมๆ กับการที่ฉันเปลี่ยนมาทำความรู้จักโลกผ่าน ‘เสียง’ เป็นหลัก ฉันได้รู้จักกับตัวละครใหม่ๆ ของพี่เขา ทั้งนักต้มตุ๋นมาดนิ่งอย่าง ‘พี่โจร’ (จากอ้ายคนหล่อลวง) และลูกคนเล็กอย่าง ‘กู๋โส่ย’ (จากหลานม่า) ผ่านท่วงทำนองของถ้อยคำและการบรรยายภาพ แม้จะไม่ได้เห็นด้วยตา แต่เสียงที่วุ่นวายและมีชีวิตชีวาเหล่านั้น ก็สร้าง ‘ภาพจำใหม่’ ในจินตนาการของฉันให้สนุกสนานไม่แพ้วันวาน
.
แต่แล้ว ในสตูดิโอ GoodDay Podcast เมื่อภาพจำในอดีตเดินทางมาบรรจบกับเสียงที่คุ้นเคยในปัจจุบัน กลับมีบางสิ่งที่พิเศษกว่าที่ฉันเคยจินตนาการไว้มากนัก
.
วินาทีที่พี่เผือกเอ่ยทักทายข้างๆ สิ่งที่เดินทางมาถึงใจฉันก่อนมุกตลกใดๆ คือ "กระแสความอ่อนโยน" ที่แผ่ซ่านออกมาอย่างนุ่มนวล พี่เผือกที่นั่งอยู่ตรงนี้ไม่ใช่ใครในหนังที่ฉันเคยเห็นหรือ เคยฟัง แต่เป็นสุภาพบุรุษที่มีความละเอียดอ่อนในทุกจังหวะของการวางตัว
.
ฉันสัมผัสได้ถึงความเกรงใจที่ละเมียดละไม พี่เขาดูประหม่าและระมัดระวังเป็นพิเศษ เพราะความตั้งใจจริงที่จะดูแลและให้เกียรติคนตาบอดอย่างฉันให้ดีที่สุด เป็นความประหม่าที่อบอุ่นจนฉันแอบยิ้มในใจ... อยากจะบอกพี่เขาเหลือเกินว่า "พี่คะ สบายๆ นะ ฉันไม่ได้ดุเหมือนใครในความทรงจำ และไม่ได้วุ่นวายเหมือนใครในหนังหรอกค่ะ"
.
ขอบคุณพี่เผือก ที่ทำให้ฉันได้รับรู้ว่า ภายใต้เสียงหัวเราะที่คนทั้งประเทศคุ้นเคย คือหัวใจที่ให้เกียรติเพื่อนมนุษย์อย่างที่สุด และทำให้การเจอกันครั้งนี้เป็นบทสนทนาที่น่าจดจำ และพิเศษกว่าทุกบทบาทที่ฉันเคยรู้จักมา
.
ใครที่ยังไม่ได้ดู ตามไปดูได้ที่ช่อง @GoodDay Podcast
.
#ความไม่รู้รอบตัว #GoodDayPodcast #เผือกพงศธร #ไดแอลรี #lspiration
























