จากประสบการณ์ของผมในฐานะคนตาบอด พบว่าความเหลื่อมล้ำในการเรียนกับคนตาดีเป็นเรื่องที่เห็นได้ชัดเจนมาก การเข้าเรียนในห้องเดียวกัน แต่กลับไม่ได้รับโอกาสและความช่วยเหลือที่เท่าเทียมกัน เช่น การสอบที่บางครั้งคนตาบอดไม่ได้รับการปรับเปลี่ยนรูปแบบโจทย์หรือเวลาที่เหมาะสม ทำให้ผลการเรียนไม่สะท้อนความสามารถที่แท้จริง นอกจากนี้ การมีส่วนร่วมในกิจกรรมต่างๆยังเป็นอุปสรรค เช่น การฟังบรรยายต้องพึ่งพาเสียงที่เข้าใจได้ชัดเจน หรือการใช้สื่อการเรียนที่ไม่รองรับสำหรับผู้พิการทางสายตา จึงเป็นประเด็นที่ควรมีกระบวนการดูแลและสนับสนุนอย่างเข้มแข็งจากสถาบันการศึกษาและครูผู้สอน ความเหลื่อมล้ำนี้ไม่ได้จำกัดแค่ในชั้นเรียน แต่สะท้อนถึงความไม่เท่าเทียมในสังคมที่ยังต้องปรับปรุง เพื่อให้คนตาบอดได้รับโอกาสเท่าเทียมและสามารถพัฒนาศักยภาพของตนเองได้อย่างเต็มที่ ผมเชื่อว่าหากมีการแก้ไขในเชิงนโยบายและพัฒนาความตระหนักรู้ จะช่วยเพิ่มความเข้าใจและลดช่องว่างระหว่างคนตาบอดและคนตาดีได้มากขึ้น