The person who fears the difference is not a child, but an adult.
I just had the opportunity to attend an event at a school with OH I See. Oh, it's like this, as a blind person who invites children to get to know another world.
My base lasted ten minutes, had one brother close his eyes, and had the other try to walk together.
Before I started, I always started with the same question, did I ever meet a blind person, and then asked me, what do we do?
.
I thought most kids would shake their heads, but not at all.
Almost every group has someone raise their hand and say, "I walked the blind, I helped across the street, or I ran to help someone they thought was in trouble."
Even though many people still don't even know what the right help should be, they still choose to walk in on it.
.
I listened to these answers, and I couldn't help but think of many adults who said they didn't dare to say hello, didn't dare to help, because they were afraid of doing wrong, and they made it harder for the other person.
It seems that as we grow older, we gradually learn to be careful of mistakes, sometimes unconsciously creating a distance between ourselves and others.
But children have the courage to wonder, the courage to ask, and the courage to reach out without knowing all the answers.
.
So my job that day was not to teach how blind people live, but to invite them to know that before helping someone, we might not have to hurry up and hold our arms or make decisions for them.
Just asking me to help you might be the mildest start.
.
I like this sentence because it doesn't just apply to the blind, it applies to anyone who is trying to live in their own way.
And maybe understanding differences doesn't start with knowing everything about each other, just by walking in and accepting that we have a lot to learn.
.
การได้มีโอกาสร่วมกิจกรรม OH I See สัญจรนี้ ทำให้ผมรู้สึกได้อย่างลึกซึ้งถึงความสำคัญของการเปิดใจยอมรับความแตกต่างในสังคม การที่เด็ก ๆ กล้ายื่นมือและสงสัยแม้จะยังไม่รู้คำตอบ คือเครื่องพิสูจน์ว่าความแตกต่างไม่จำเป็นต้องเป็นอุปสรรคเสมอไป ผมเคยลองทำกิจกรรมแบบใกล้ชิดกับเด็ก ๆ ที่ต้องปิดตาและเดินคู่กับเพื่อนเพื่อสัมผัสว่าการเป็นคนตาบอดครั้งหนึ่งนั้นเป็นอย่างไร ความรวดเร็วในการพยุงและความรู้สึกไว้วางใจที่เด็ก ๆ แสดงออกมานั้นสร้างความประทับใจมากกว่าคำพูดใด ๆ ในทางกลับกัน ผู้ใหญ่ที่กลัวความแตกต่างหลายครั้งกลับถูกจำกัดด้วยความกลัวว่าจะทำผิดพลาด จนบางครั้งละเลยที่จะเข้าไปช่วยหรือสื่อสารกับคนที่แตกต่างไปจากตนเอง ความกลัวนี้แม้จะมีเหตุผลบนพื้นฐานของการระมัดระวัง แต่ก็อาจทำให้เกิดช่องว่างระหว่างกันและกัน ที่สำคัญคือมันอาจทำให้โอกาสในการเรียนรู้ซึ่งกันและกันลดลง ผมจึงเห็นว่าการเริ่มต้นด้วยคำถามง่าย ๆ เช่น “อยากให้ช่วยไหม?” หรือ “มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ไหม?” จะทำให้การช่วยเหลือและความเข้าใจเป็นไปอย่างนุ่มนวลและจริงใจมากขึ้น สิ่งนี้ไม่เพียงเหมาะกับการช่วยเหลือคนตาบอดเท่านั้น แต่ยังสามารถนำไปปรับใช้ในความสัมพันธ์กับคนที่มีความแตกต่างหลากหลาย ตั้งแต่เพศ เชื้อชาติ สถานะทางสังคม หรือแม้กระทั่งความคิด ในฐานะที่เราแต่ละคนกำลังเดินบนเส้นทางชีวิตของตนเอง การให้เกียรติและเปิดโอกาสให้คนอื่นได้ปรากฏตัวในแบบของเขา ถือเป็นการเรียนรู้และพัฒนาสังคมที่แท้จริง ความกล้าที่จะเรียนรู้และยอมรับว่าไม่มีใครรู้ทุกอย่าง คือการเปิดประตูสู่การเชื่อมโยงและความเข้าใจที่แท้จริงในหลากหลายมิติของความแตกต่างนั้นเอง