ประสบการณ์ส่วนตัวที่อยากเล่าให้ฟังคือ การที่เราเริ่มสงสารลูกตัวเองนั้นก็เพราะว่าเธอมีความรู้สึกหลากหลายซึ่งบางครั้งก็ดูเหมือนจะสับสนและเข้าใจยาก เธอชอบคนที่มีความแปลกและเป็นตัวของตัวเองแบบที่คนอื่นอาจมองว่าเพี้ยน ซึ่งในยุคนี้ถือเป็นเรื่องปกติที่แต่ละคนจะแสดงออกทางอารมณ์และความชอบอย่างไม่เกรงใจสายตาผู้อื่นเลยบ้าง แต่สิ่งที่น่าห่วงมากกว่าคือความเหนื่อยล้าจากการที่เธอรู้สึกเหมือนต้องแอค ต้องปรับตัวให้เหมาะสมกับสังคม ซึ่งบางครั้งก็ทำให้เธอหมดแรง ทั้งทางร่างกายและอารมณ์ เหมือนข้อความที่เธอส่งว่า "เราขี้เกียจแอคแล้ว" ทำให้เราเข้าใจดีว่าความรู้สึกแบบนี้เป็นสิ่งที่หลายคนเจอเมื่อต้องเผชิญกับความคาดหวังของคนรอบข้าง ในฐานะแม่ การให้พื้นที่และโอกาสในการพูดคุยโดยไม่มีการตัดสินเป็นสิ่งสำคัญมาก การยอมรับความเป็นตัวตนที่แท้จริงของลูก รวมถึงสนับสนุนให้เธอได้ใช้ชีวิตอย่างที่ชอบอย่างไม่มีความกังวลใจจะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น อาจจะเริ่มจากการสนทนาเปิดใจ หรือทำกิจกรรมร่วมกันที่ช่วยผ่อนคลายความเครียด บางครั้งการแสดงความรักและความเข้าใจอย่างจริงใจ เป็นยาที่ดีที่สุดที่ช่วยเยียวยาความเหนื่อยล้าและความสับสนในใจของคนที่เรารักได้อย่างไม่น่าเชื่อ จะมีกี่ครั้งที่เราได้ยินคำว่า "ฉันรักเธอ" อย่างเปิดเผยและไม่มีเงื่อนไข นั่นแหละคือสิ่งที่ลูกเราต้องการมากที่สุดในช่วงเวลานี้