A middle-aged man stands in a gray fog.
Covered throughout the capital. On the streets there was not even a passer-by, only a soothing silence.
.
The only one standing here
.
"What time is it?"
.
He murmured faintly, looking around what he saw, only a towering building.
.
"How do you know?"
.
A stiff joke was uttered with cold laughter. He kept walking aimlessly, only praying in his heart to find a way out.
.
The sound of humming, even the sound of footsteps, echoed throughout the area, and he walked tirelessly, walking around the jewelry store, the clothing store he saw hundreds and thousands of times.
.
Compliment the fake beauty that was repeatedly invented in the head.
.
Until circling back at the beginning.
.
"What time is it?"
.
Do the same repeatedly
.
"How do you know?"
.
As if it were something to pay for.
.
As if unable to say or act otherwise.
.
As if it were a pity cycle.
.
It's like asking God for forgiveness.
.
Until a real solution is found.
.
It's not just God's words.
ในช่วงเวลาที่ผมอ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกสะท้อนใจลึกซึ้งมากครับ เหมือนกับได้สัมผัสกับความว่างเปล่าและความเงียบสงัดที่ชายกลางคนในเรื่องประสบอยู่ในเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยตึกสูงและหมอกสีเทา ผมเคยประสบกับช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนตัวเองติดอยู่ในวัฏจักรซ้ำซาก ไม่ว่าจะทำอะไรทุกอย่างก็เหมือนจะวนกลับที่เดิมเหมือนกับเขาที่เดินไปเรื่อย ๆ แต่ไม่สามารถหาทางออกได้จริง ๆ บางครั้งเราก็พยายามจะเชื่อเรื่องใดเรื่องหนึ่งหรือรอโอกาส แต่สุดท้ายก็นำมาซึ่งความรู้สึกเหมือนโดนหลอกเหมือนคำพูดในเรื่องที่ว่าเป็น "คำโป้ปดของพระเจ้า" เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงความเงียบสงัดที่ไม่ได้เป็นเพียงความว่างเปล่าทางกายภาพแต่ยังเป็นความรู้สึกภายในใจที่ซ่อนความลึกซึ้งและซับซ้อนของความกลัว ความสับสน และความหวัง ผมเชื่อว่าหลายคนที่อ่านแล้วจะสัมผัสได้ถึงความหมายนี้และอาจสะท้อนกับช่วงเวลาที่เราเองก็รู้สึกต้องไตร่ตรองและค้นหาทางออกให้กับตัวเอง ยิ่งการใช้บรรยากาศหมอกสีเทาและฉากเมืองหลวงที่ว่างเปล่าทำให้ภาพในใจมันคมชัดขึ้นอีก การสะท้อนความรู้สึกของชายที่พึมพำคำถามเรื่องเวลากับตัวเองซ้ำ ๆ แสดงให้เห็นถึงความรู้สึกไม่แน่นอนของชีวิตและความพยายามที่จะหาความมั่นคงในช่วงเวลาหนึ่ง จากประสบการณ์ส่วนตัวเวลาที่ผมรู้สึกเหมือนติดอยู่ในความคิดหรือวัฏสงสารภายในใจนั้น การเปิดใจพูดกับคนใกล้ชิด หรือแม้แต่นั่งคิดและเขียนข้อความออกมาเหมือนกับทำตัวเป็นตัวกลางของความคิด ช่วยให้ผมมีทางออกและความเข้าใจมากขึ้น เหมือนการเดินทางผ่านหมอกหนาทึบไปสู่แสงสว่าง แม้ว่ามันอาจช้าและลำบาก แต่มันก็คุ้มค่าที่จะลองและไม่ยอมแพ้ ขอแนะนำให้ผู้อ่านลองมองเรื่องนี้ในแง่ของการเยียวยาใจและการยอมรับสิ่งที่เราผ่าน แม้ว่าการเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าและความเงียบอาจดูท้าทาย แต่เป็นก้าวสำคัญที่จะนำไปสู่ความเปลี่ยนแปลงและเส้นทางที่แท้จริงในชีวิต
