เทรล บทที่ 5 : นักล่าที่ถูกล่า

บทที่ 5 : นักล่าที่ถูกล่า

เวลา 06:02 น.

แสงเช้าเริ่มสาดลงบนสันเขา

หมอกสีขาวที่ปกคลุมป่าทั้งคืนกำลังแตกตัวช้าๆ

แสงแดดสีทองอ่อนลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้

เป็นลำแสงยาวตัดกับหมอกที่กำลังลอยตัวราวกับเสาค้ำฟ้า

หยดน้ำค้างบนใบเฟิร์นสะท้อนแสงระยิบระยับ

สวยงามจนเหมือนไม่มีอะไรอันตรายอยู่ในโลกนี้

แต่พรานบ่าวไม่มีอารมณ์มองความงาม

เขากำลังวิ่งเต็มกำลัง HR ขึ้นโซนแดง

ลมหายใจร้อนจัด ในจังหวะ 1-1

หัวใจเต้นกระแทกซี่โครง

กล้ามเนื้อขาเริ่มส่งสัญญาณประท้วง

หลังจากเสียเวลาในป่าเกือบสิบห้านาที

เมื่อกลับเข้าสู่เส้นทางแข่งขัน

ภาพแรกที่เห็นคือ

ไม่มีเงาของกฤษณ์

นักวิ่งส่วนใหญ่ผ่านไปแล้ว

เหลือเพียงกลุ่มท้ายๆ ที่กำลังไต่เนิน

พรานบ่าวกวาดสายตามอง

ซ้าย ขวับ

ขวา ขวับ

หน้า

หลัง ขวับๆ

ไม่มี

กฤษณ์หายไป

เหมือนก้อนหินก้อนหนึ่งที่จู่ๆ ละลายหายไปจากภูเขา

"บ้าเอ๊ย..."

เขาพึมพำ

เป็นครั้งแรกที่ความกังวลปรากฏบนใบหน้า

ภารกิจหลักของเขา

คือประกบผู้ต้องสงสัย

ไม่ใช่เที่ยวสำรวจป่า

แม้สิ่งที่พบจะสำคัญ

แต่ถ้าปล่อยให้เป้าหมายหลุดสายตา

ทุกอย่างอาจสูญเปล่า

พรานบ่าวเร่งฝีเท้า

ผ่านนักวิ่งทีละคน

ทีละคน

ทีละคน

รองเท้ากระแทกพื้นดินดัง

ตึก!

ตึก!

ตึก!

เหงื่อเริ่มไหลจากขมับ

ผ่านคาง

หยดลงบนเสื้อ

ขี้เกลือ เริ่มปรากฏ

เขาจัดเกลือเม็ดไปเม็ดนึง ตามด้วยน้ำเปล่า

อากาศเริ่มร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว

เหมือนป่ากำลังเปลี่ยนเวรจากกลางคืนเป็นกลางวัน

กิโลเมตรที่ 15

จุดบริการน้ำบนสันเขา

อาสาสมัครในเสื้อสีเหลืองกำลังตะโกนเชียร์

โต๊ะยาววางเรียงด้วยน้ำดื่ม กล้วย แตงโม และเกลือแร่

กลิ่นผลไม้สุกลอยคลุ้งในอากาศ

พรานบ่าวชะลอฝีเท้า

หยิบน้ำขึ้นดื่ม

แล้วถามทันที

"ไม่มีทุเรียนเหรอ"

"ไม่ค่ะ"

"เห็นผู้ชายตัวใหญ่ เสื้อกล้ามน้ำเงินไหมครับ"

อาสาสมัครหญิงวัยกลางคนคิดครู่หนึ่ง

"คนตัวสูงๆ ใช่ไหม"

"ใช่ครับ"

"ผ่านไปสิบนาทีแล้ว"

พรานบ่าวพยักหน้า

กำลังจะวิ่งต่อ

แต่คำพูดถัดมาทำให้เขาหยุด

"แปลกนะ"

"อะไรครับ"

"เขาถามทาง"

พรานบ่าวหันกลับทันที

"ถามทาง?"

"ใช่"

"ถามว่าอะไร"

"ถามว่ามีทางลงลำธารเก่าไหม"

หัวใจของพรานบ่าวเหมือนถูกบีบ

ลำธารเก่า

เป็นคำที่คนทั่วไปไม่ค่อยใช้

นักวิ่งมักถามเรื่องจุดน้ำ

จุดพัก

หรือระยะทาง

ไม่ใช่ลำธารเก่า

"แล้วพี่บอกว่าไง"

"ก็บอกว่าไม่มีในเส้นทางแข่ง"

หญิงคนนั้นตอบ

"เขาก็ยิ้มแล้ววิ่งต่อ"

พรานบ่าววิ่งออกจากจุดบริการน้ำทันที

สมองกำลังทำงานหนัก

กฤษณ์รู้เรื่องลำธารเก่าได้อย่างไร

หรือเขากำลังตามหาอะไรบางอย่าง

ที่เกี่ยวข้องกับแผนที่ในกล่องโลหะ

กิโลเมตรที่ 18

เส้นทางเริ่มลงเขา

พื้นเต็มไปด้วยหินลื่น

นักวิ่งหลายคนเริ่มระวังตัว

แต่พรานบ่าวแทบไม่ต้องมองพื้น

การใช้ชีวิตในป่ามาทั้งชีวิต

ทำให้ร่างกายตอบสนองเองโดยอัตโนมัติ

เขากระโดดข้ามรากไม้

หลบก้อนหิน

ยุงลายชะตาขาดตัวหนึ่ง เกาะที่แขนซ้าย

ของเขา มันแบนตัวตรงนั้น ไม่อาจบินไปไหนต่อได้อีกแล้วในชีวิตของมัน

เขากระโดดข้ามต้นไม้ขวางทาง

เปลี่ยนจังหวะก้าว

เหมือนสัตว์ป่าที่คุ้นเคยกับภูมิประเทศ

ทันใดนั้น

เขาเห็นกฤษณ์

อยู่ข้างหน้าไม่ถึงร้อยเมตร

เสื้อกล้ามสีน้ำเงินเข้มสะดุดตาในแนวป่า

แต่มีบางอย่างผิดปกติ

กฤษณ์ไม่ได้วิ่งคนเดียว

ข้างหน้าเขา

มีชายอีกคนกำลังวิ่งอยู่

ชายคนนั้นใส่หมวกปีกกว้างสีเทา

แว่นกันแดดสีดำ

เสื้อแขนยาวสีเขียวเข้ม

ไม่มีเบอร์วิ่ง

ไม่มีหมายเลขผู้เข้าแข่งขัน

ไม่มีเป้วิ่ง

"ใผหว่า"

เขาไม่ควรอยู่ตรงนั้น

พรานบ่าวชะลอฝีเท้า

ซ่อนตัวหลังโค้งทาง

สายตาจับจ้องทั้งคู่

ชายปริศนาหันมาพูดอะไรบางอย่างกับกฤษณ์

ระยะไกลเกินกว่าจะได้ยิน

แต่สิ่งที่เห็นชัดคือ

กฤษณ์พยักหน้า

เพียงครั้งเดียว

จากนั้น

ชายคนนั้นยื่นของบางอย่างให้

เล็กมาก

ขนาดไม่ใหญ่กว่านิ้วหัวแม่มือ

กฤษณ์รับไว้

กำมือแน่น

แล้วทั้งคู่แยกจากกัน

เหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

พรานบ่าวรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

และไม่ใช่การทักทายธรรมดา

เขารีบเร่งฝีเท้าตามชายปริศนา

แต่ชายคนนั้นไม่ได้วิ่งต่อ

กลับก้าวออกจากเส้นทางแข่ง

หายเข้าไปในป่าด้านขวาอย่างรวดเร็ว

ราวกับรู้ทางอยู่แล้ว

พรานบ่าวชะงัก

ต้องเลือก

ระหว่าง

กฤษณ์

หรือ

ชายปริศนา

สองเส้นทาง

สองความเป็นไปได้

และเขามีเวลาไม่กี่วินาทีในการตัดสินใจ

ขณะนั้นเอง

นาฬิกาจีพีเอสบนข้อมือสั่นเบาๆ

ครืด...

ครืด...

ข้อความลับจากส่วนกลางปรากฏขึ้น

"มีข้อมูลใหม่"

"ผู้ต้องสงสัยอาจไม่ใช่ 4 คนตามเดิม"

"ระวังตัว"

"มีคนในสนามกำลังตามดูคุณอยู่"

พรานบ่าวหยุดนิ่ง

เลือดในกายเหมือนเย็นลงทันที

เพราะข้อความนั้นยืนยันสิ่งที่เขาเริ่มสงสัยตั้งแต่เจอกล้องในป่า

ตอนนี้...

เขาไม่ได้เป็นฝ่ายตามล่าเพียงคนเดียว

มีใครบางคน

กำลังล่าเขาอยู่เช่นกัน

และอาจกำลังมองเขาจากที่ไหนสักแห่งบนภูเขาลูกนี้

ท่ามกลางนักวิ่งหลายร้อยคน

ไม่มีทางรู้เลยว่า

ใครคือเหยื่อ

และใครคือพราน

จบบทที่ 5 🏃‍♂️🌲👁️