ต่อสัญญาจ้างเรื่อย ๆ ต้องนำมานับรวมกัน

จากประสบการณ์ตรงในการทำงานกับบริษัทที่มีสัญญาจ้างหลายฉบับ บางครั้งเราจะมีช่วงเว้นไปสักพักแล้วจึงเซ็นสัญญาฉบับใหม่อีกครั้ง ซึ่งบางคนอาจจะเข้าใจผิดว่าเวลาที่เว้นช่วงนั้นจะไม่ถูกนับรวมเป็นระยะเวลาการทำงาน แต่ตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน มาตรา 118 บอกไว้อย่างชัดเจนว่าไม่ว่าระยะเวลาจะเว้นว่างนานเท่าใด สัญญาจ้างที่ต่อเนื่องกันต้องนำมานับรวมกันเป็นอายุงาน เพื่อให้ลูกจ้างมีสิทธิได้รับค่าชดเชยหากนายจ้างไม่ต่อสัญญาหลังสัญญาฉบับสุดท้าย เรื่องนี้สำคัญมาก เพราะมีหลายคนที่ไม่ทราบและปล่อยให้สิทธิ์ของตัวเองเสียไป โดยเฉพาะช่วงที่นายจ้างอาจเลือกไม่ต่อสัญญาโดยไม่แจ้งล่วงหน้า และถ้าลูกจ้างทำงานครบ 120 วันไม่ว่าจะในสัญญาหลายฉบับ นายจ้างก็ต้องจ่ายค่าชดเชยตามระยะเวลาทำงานรวมทั้งหมด เช่น ถ้าทำงานต่อเนื่อง 2 ปี ถึงแม้ระหว่างนั้นจะมีการเว้นช่วงสัญญา ก็ต้องรวมเวลา 2 ปีนั้น ในกรณีที่พบว่านายจ้างไม่จ่ายค่าชดเชยที่ควรได้รับ ลูกจ้างสามารถยื่นคำร้องที่กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานได้ทันที โดยไม่ต้องรอลุ้นหรือสู้คนเดียว ซึ่งช่วงเวลานี้กรมจะช่วยตรวจสอบและช่วยดำเนินการเพื่อให้ได้รับค่าชดเชยอย่างเป็นธรรม จึงอยากแนะนำเพื่อน ๆ ที่ทำงานแบบสัญญาจ้างชั่วคราวหรือระยะสั้นให้เก็บสัญญาจ้างและบันทึกวันเริ่ม-สิ้นสุดสัญญาเอาไว้ชัดเจน โดยเฉพาะเวลาที่ต่อสัญญาใหม่ อย่าลืมนับรวมหรือรวมสัญญาทั้งหมดที่เคยทำงานเพื่อปกป้องสิทธิ์ของตัวเองด้วยนะคะ