การล้างใจเปรียบเสมือนก้าวผ่านความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ง่ายเหมือนการล้างรถ ด้วยตัวเอง ผมเคยลองหลายครั้งที่จะปล่อยวางความเจ็บปวดหรือความเศร้าใจ แต่กลับรู้สึกว่ามันยังติดค้างอยู่ไม่หายไปสักที ในชีวิตจริง บางครั้งการรักษาความสัมพันธ์หรือการเรียนรู้ที่จะให้อภัยใครสักคนมันต้องใช้เวลาพอสมควร ยิ่งถ้าเป็นคนในครอบครัวที่รักและผูกพัน การล้างใจอาจจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเหมือนการล้างสิ่งสกปรกบนรถยนต์ที่มองเห็นและล้างออกได้ทันที ผมจึงแนะนำว่าการล้างใจต้องเริ่มจากการยอมรับความรู้สึกของตัวเอง บางครั้งก็ต้องมีเวลานั่งเงียบๆ กับตัวเอง หรือพูดคุยกับคนที่ไว้ใจ เพื่อปลดปล่อยความรู้สึกเหล่านั้นออกมา เมื่อใจได้รับการเยียวยาแล้ว มันจะค่อยๆ เบาลงและสดใสขึ้นเรื่อยๆ เหมือนรถที่สะอาดวิบวับหลังล้างเสร็จ ในยุคที่ทุกอย่างรวดเร็ว ควรให้เวลากับการเยียวยาใจเหมือนให้เวลากับการล้างรถที่ต้องทำอย่างใจเย็นและละเอียดอ่อน เพื่อให้ใจของเรามีพื้นที่สำหรับรักและความสุขอย่างแท้จริง ถ้าใครกำลังเผชิญกับการล้างใจแบบผม ลองหาวิธีที่ทำให้รู้สึกสบายใจ ไม่จำเป็นต้องเร่งรีบ เพราะชีวิตก็เหมือนรถคันหนึ่งที่ต้องดูแลอย่างตั้งใจและรักอย่างจริงใจ