私の親愛なる友人デイジーと話してください、第1章。
🌿第1章
私は行方不明ではありません。ただ疲れているだけです。
人生のいくつかの段階
私たちは「いなくなった」と感じています。
あまり回復していない
しかし、以前の私たちから欠けています。
私はかつてそうだった
どこにでも本を持ち歩く。
木の下で読書。
月に3冊本を読む。
当時は非常に一般的でした。
いつまでも普通だった
いつか消えてしまう。
今でもその本を持ち歩いています。
しかし、ほとんど読むことができませんでした
いくつかの日は2ページを開くことができます。
そして、置く
いくつかの日には、同じページが再開されます。
やり直したいから
結局、それは続かなかった。
代わりに電話を取った。
私は以前考えていました
それとも私は変わったのか?
私はもう同じ人間ではありません。
しかし、誰かが私にそう言った。
私たちはある段階で自分自身から消えました。
私たちが自分自身を失ったわけではありません。
だから、もう一度自分を見つめてみた。
そして、私は見つけました
私はまだ同じ人間です。
ちょうど今。
疲れてきました。
私はまだ一人です
本を読みたい
木の下で静かに座りたい
何処にも急がなくてもいい瞬間を持ちたい
ちょうど最近。
まだそこには戻れません。
いくつかの日私は感じる
同じ瞬間に自分を見た
誰かを通り過ぎるように
それは彼ですか?
しかし、よく見ると、
そうではないことはわかっています。
でも、大丈夫です。
少なくとも私はそれを今でも覚えています。
どんな自分だったのか
そして、私は信じています
いつか私はそれに戻ることができます。
急がないで。
いつも良いことをしないでください。
知っておいてください。
私はまだここにい ます。
ただ疲れているだけです。
😶🌫️
ทุกคนมักจะมีช่วงเวลาที่รู้สึกว่าตัวเองเหมือน "หายไป" จากคนเดิมที่เคยเป็น เป็นเหมือนการหลุดออกจากเส้นทางที่เคยเดินอย่างมั่นใจ และอาจรู้สึกเหนื่อยล้าในจิตใจโดยไม่รู้สาเหตุ เรื่องราวของบทที่ 1 ใน "คุยกับเดซี่เพื่อนรัก" สะท้อนความรู้สึกนี้ได้อย่างลึกซึ้งและเป็นธรรมชาติ ในประสบการณ์ส่วนตัวของฉันเอง เมื่อเผชิญกับความเครียดและภาระในชีวิตประจำวัน บางครั้งฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเอง "หายไป" จากสิ่งที่ชอบทำ เช่นเดียวกับที่ผู้เขียนเล่าว่าเคยรักการอ่านหนังสือมากๆ แต่ช่วงเวลาหนึ่งก็ไม่สามารถเปิดอ่านได้เหมือนเดิมและมักจะถูกเบี่ยงเบนความสนใจไปยังโทรศัพท์มือถือแทน สิ่งสำคัญที่ได้รับแรงบันดาลใจจากบทความนี้ คือการยอมรับความรู้สึกนั้นโดยไม่กดดันตัวเอง ไม่ต้องรีบหาหรือบังคับให้กลับไปเป็นในแบบเดิมทันที เพราะการ "หายไป" บางช่วงนั้นไม่ได้หมายความว่าเราสูญเสียตัวตน แต่เป็นสัญญาณให้รู้ว่าใจของเรากำลังฟื้นฟูและต้องการเวลาพักผ่อน ฉันพบว่าในช่วงเวลาที่รู้สึกเหนื่อยล้า การอนุญาตให้ตัวเองพักโดยไม่รู้สึกผิด เป็นวิธีที่ดีในการดูแลสุขภาพใจ เช่นเดียวกับการที่ผู้เขียนยังมีความทรงจำและความปรารถนาที่ดีต่อสิ่งที่ชอบ เช่น การอ่านหนังสือและนั่งเงียบๆ ใต้ต้นไม้ ซึ่งเป็นเครื่องเตือนใจว่า วันหนึ่งเราจะกลับไปพบตัวเองอีกครั้งในแบบที่สมบูรณ์และมั่นคงกว่าเดิม การแบ่งปันเรื่องราวเหล่านี้ในรูปแบบบันทึกส่วนตัวหรือไดอารี่จึงกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้กับคนที่มีความรู้สึกกลางใจเหมือนกันได้แลกเปลี่ยนและเติบโตไปพร้อมกัน ที่สำคัญคือ การเข้าใจว่าแม้ในวันที่เหนื่อยที่สุด เราก็ยัง "อยู่ตรงนี้" และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ดีในการรักษาตัวเองให้กลับมาสดชื่นและเปี่ยมพลังอีกครั้ง
