ถ้าถามว่า “work life balance” คืออะไร สำหรับเรามันไม่ใช่การทำงานน้อยลงแบบทันทีทันใด แต่คือการจัดสมดุลให้ชีวิตไม่พังในระยะยาวค่ะ ช่วงที่ทำงานประจำ เราคิดว่าถ้าเลิกงานตรงเวลา = balance แต่พอทำฟรีแลนซ์กลับรู้สึกยิ่งหนักกว่าเดิม เพราะเวลาทำงานกับเวลาพักมันละลายรวมกันไปหมด งานเข้ามาตอนไหนก็ต้องรับ โทร/แชตลูกค้ากลางคืนก็มี เลยเข้าใจเลยว่าทำไมคนทำงานถึง “เรียกร้อง” เรื่องนี้เยอะที่สุด สิ่งที่เราเริ่มทำแล้วช่วยได้จริง (แม้ไม่ได้เพอร์เฟกต์) คือการแยกคำว่า “บาลานซ์” ออกจาก “เท่ากัน” บางสัปดาห์งานเยอะมากก็ยอมรับก่อนว่าไม่เท่ากันแน่ๆ แต่เราจะพยายามไม่ให้หลุดไปจนไม่มีเวลาหายใจ เช่น 1) ตั้งขอบเขตเวลางานแบบพอทำได้ (Work boundaries) ถ้าเป็นฟรีแลนซ์ เราเริ่มจากการกำหนดช่วงเวลาตอบแชตลูกค้า เช่น 10:00–19:00 และถ้าดึกกว่านั้นจะตอบวันถัดไป เว้นกรณีเร่งด่วนจริงๆ พอทำสม่ำเสมอ คนรอบตัวเริ่มเข้าใจเองว่าเรามีเวลางาน/เวลาพัก 2) ทำ “รายการพัก” ให้จริงจังเท่ารายการงาน เราเคยจด To-do list แล้วมีแต่งาน ทำให้สมองรู้สึกผิดเวลาพัก เลยเปลี่ยนเป็นใส่กิจกรรมพักลงไปด้วย เช่น เดิน 15 นาที, อาบน้ำแบบไม่รีบ, ดูซีรีส์ 1 ตอน แบบนี้มันเหมือนอนุญาตให้ตัวเองพักอย่างถูกต้อง 3) จัดสมดุลพลังงาน ไม่ใช่แค่เวลา บางวันมีเวลาแต่หมดแรง ก็ไม่เรียกว่า balance เราลองแบ่งงานยากไว้ช่วงที่สมองสด (เช้า/ก่อนเที่ยง) แล้วงานเบาๆ ไว้ช่วงบ่าย ลดการฝืน ทำให้งานเสร็จไวขึ้นและเหลือแรงให้ชีวิตส่วนตัว 4) เช็กสัญญาณ “งานกินชีวิต” แบบเร็วๆ - นอนแต่คิดเรื่องงาน - รู้สึกผิดเวลาหยุด - ไม่อยากคุยกับใครเพราะหมดแรง ถ้ามีหลายข้อพร้อมกัน เราจะหยุดทบทวนทันทีว่า workload เกินไปไหม ต้องเลื่อนเดดไลน์/ตัดงาน/เพิ่มราคาหรือเปล่า 5) วางกติกากับตัวเองเรื่องวันหยุด เราเคยคิดว่าเป็นฟรีแลนซ์หยุดเมื่อไหร่ก็ได้ สุดท้ายคือไม่หยุดเลย ตอนนี้เลยมี “วันปิดร้าน” อย่างน้อยสัปดาห์ละ 1 วัน หรือถ้าทำไม่ได้จริงๆ ก็ใช้แบบครึ่งวัน (เช่น บ่ายวันอาทิตย์ไม่รับงาน) สุดท้ายอยากบอกว่า work balance หรือ work life balance สำหรับเราไม่ได้เกิดจากแรงฮึดอย่างเดียว แต่มาจากระบบเล็กๆ ที่ทำซ้ำได้ ถ้าตอนนี้คุณยังไม่เคยมีเลยก็ไม่แปลกนะคะ เราก็เหมือนกัน แต่ค่อยๆ ปรับทีละจุดให้ชีวิตเบาขึ้นได้จริง สู้ๆ ค่ะ