Lemon8ชุมชนไลฟ์สไตล์

Send To

Line
Facebook
WhatsApp
Twitter
คัดลอกลิงก์

รับประสบการณ์ใช้งานแอปเต็มรูปแบบ

ค้นพบโพสต์ แฮชแท็ก และฟีเจอร์เพิ่มเติมได้ในแอป

เปิด Lemon8
เปิด Lemon8
เปิด Lemon8
ไม่ใช่ตอนนี้
ไม่ใช่ตอนนี้
ไม่ใช่ตอนนี้
  • หมวดหมู่
    • สำหรับคุณ
    • บิวตี้
    • สกินแคร์
    • แฟชั่น
    • อาหาร
    • การท่องเที่ยว
    • สุขภาพ
    • การตกเเต่งบ้าน
    • ถ่ายรูป
    • การพัฒนาตน
    • สัตว์เลี้ยง
  • เวอร์ชันของแอป
  • วิธีใช้
  • ไทย
    • ไทย
    • 日本
    • Indonesia
    • Việt Nam
    • Malaysia
    • Singapore
    • US
    • Australia
    • Canada
    • New Zealand
    • UK
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขการใช้บริการCookies Policy
ตอนที่ 7/6
มุมปากของเหลียนซีขยับเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่คือ “การล็อกเป้า” นางไม่ขยับออกไป ไม่รีบร้อน เพียงยืนอยู่ในเงา มอง ฟัง จำ ทุกท่าทาง ทุกจังหวะเสียง เกมที่อีกฝ่ายวางไว้ …กำลังถูกย้อนกลับ อย่างเงียบงัน ม่านถูกแหวกออก ร่างของหญิงสาวก้าวออกมาอย่างไม่เร่งรีบ อาภรณ์เรียบร้อย เส้นผมเกล้าอย่
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 0 ครั้ง

ตอนที่ 7/5
เหลียนซีไม่ตอบทันที เพียงมองออกไปนอกศาลา แสงแดดกระทบผิวน้ำระยิบ “…รอ” เสียงนั้นเบามาก “…ให้มันคิดว่า มันกำลังควบคุมเกม” ลานเทศกาลโคมไฟ แสงสีทองแดงลอยไหวเหนือศีรษะผู้คน เสียงหัวเราะ เสียงดนตรี เสียงฝีเท้า — กลบทุกอย่างให้ดูเหมือน “ปกติ” …มากเกินไป จนเหมือนจงใจ เหลียนซียืนอยู่ท่ามกลางฝูง
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 0 ครั้ง

ตอนที่ 7/4
เฮ่อเถาและเฮ่อเถียนสบตากัน ลังเลอยู่เสี้ยววินาที แต่สายตาของเหลียนซียืนยันอย่างมั่นใจ “…ข้าเป็นคนของยุทธภพ มีเส้นสายของตัวเอง…จะดูแลพวกเจ้าและครอบครัวจากระยะไกล…พวกเจ้าจะทำงานนี้…เหมือนที่เคยทำ…รายงานเหมือนเดิม…” สองพี่น้องพยักหน้า ทั้งรู้สึกโล่งใจและกังวลไปพร้อมกัน “…เข้าใจแล้ว…เราจะทำตาม…” เฮ่
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 0 ครั้ง

ตอนที่ 7/3
เฮ่อเถาเริ่มสั่น มือเกร็งเล็กน้อย เงยหน้ามองเหลียนซี แต่ก็ไม่กล้าออกเสียง เงียบจนเกือบทำให้เสียงโคมแขวนสั่นสะเทือน เหลียนซีไม่รีบร้อน นางสังเกตทั้งสองคนอย่างละเอียด — จังหวะหายใจ การกระตุกของมือ เสียงกลืนลงคอ ทุกสิ่งเป็นสัญญาณ ราชครูเฟิงตู้ฝูนั่งหลังโต๊ะเพียงยิ้มบาง ๆ ไม่มีคำพูด แต่ทุกคนรับรู้ถึงอ
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 0 ครั้ง

ตอนที่ 7/2
“…เจอแล้ว…” เสียงแผ่ว แต่คมเหมือนมีด ทันใดนั้น สองเงาที่เธอสังเกตเห็นตั้งแต่แรกเริ่มขยับ เร็วเกินกว่าคนอื่นจะทันเห็น แต่…เหลียนซียังคงมองเห็น รอยยิ้มบาง — ไม่ควรมีอยู่ตรงนั้น — ปรากฏขึ้นและหายไป เฉิงจิ่งเหยียนและโจวเหยียนอวี้ ไวดุจดั่งลม ไม่ต้องรอเอื้อนเอ่ย จากนั้นเสียงตะโกนดังขึ้น “เหลียนซี! เ
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 1 ครั้ง

ตอนที่ 7/1
“ข้าเห็นเจ้า…” “ตั้งแต่เจ้ายังไม่รู้ว่ามีคนมอง” ราชครูเฝิงตู้ฝูวางตำราเก่าลงช้า ๆ แสงตะเกียงไหววูบหนึ่ง คำตอบในห้องเรียนยังคงวนอยู่ในหัว “กฎหมายที่ไม่มองประชาชน…” ปลายนิ้วเขาเลื่อนไปหยุดที่รายงานฉบับหนึ่ง ชื่อเดียว สั้น แต่สะดุดตา — เหลียนซี เขาอ่านซ้ำ อายุโดยประมาณ: 19 ทักษะ: อาวุธขนาด
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 1 ครั้ง

ตอนที่ 6/5
ไม่มีใครพูด ลมในลานฝึกเหมือนหยุดลงชั่วครู่ สายตาทุกคู่จับอยู่ที่คนสองคนตรงกลาง หนึ่ง—ยืนตรง หนึ่ง—ยิ้มบาง เหลียนซี มองเขา ไม่หลบ ไม่ท้าทาย แต่ไม่ถอย “สหาย…” นางเอ่ยช้า ๆ เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักคำ “…คำนี้หนักเกินไปสำหรับข้า” เสียงไม่ดัง แต่ชัด “ข้ายังไม่รู้จักท่านดีพอ” เงียบ รอยยิ้มบ
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 1 ครั้ง

ตอนที่ 6/4
ในขณะเดียวกัน บนระเบียงไม้ไกลออกไป โจวเหยียนอวี้นั่งอยู่เงียบ ๆ ถ้วยชาร้อนในมือเย็นลงแล้ว แต่เขาไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องเงาร่างเล็กในชุดศิษย์ ตรงลานฝึก นิ้วขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังคำนวณระยะ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนัก ไม่ใช่อาวุธ แต่เป็น “คน” โดยไม่รู้เลยว่า… ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป ทิศทา
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 1 ครั้ง

ตอนที่ 6/3
เฉิงจิ่งเหยียนมองภาพนั้น นิ่งลึก เหวินเฉาหวังยิ้มมุมปาก กระดานเริ่มเดินแล้ว คืนค่ำวันนั้น ฟ้าครึ้มต่ำ ลมเย็นพัดผ่าน ระเบียงไม้ยาวของเขตอาจารย์ กลิ่นหมึกกับกระดาษเก่าลอย ปะปนกับกลิ่นสนจาง ๆ จากสวนด้านหลัง เหลียนซีหยุดยืนหน้าห้องหนึ่ง ประตูไม้สีเข้มเรียบสนิท ไม่มีป้ายชื่อ นางเคาะเบา ๆ รา
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 1 ครั้ง

ตอนที่ 6/2
“เพราะกฎหมายที่ไม่มองประชาชน ย่อมกลายเป็นโซ่ตรวน” ห้องทั้งห้องเงียบ องค์รัชทายาทยิ้มชัดขึ้น โจวเหยียนอวี้กำมือใต้โต๊ะเล็กน้อย “เรียนท่านราชครูแล้วถ้าหากคำตัดสินของกรมอาญาผิดพลาด” “ประชาชนมีสิทธิอุทธรณ์หรือไม่” ราชครูมองนางตรง ๆ “มี” “แต่ต้องผ่านลำดับขั้น” “จากเมือง สู่แคว้น” “จากแคว้น สู่ราช
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 1 ครั้ง

ตอนที่ 6/1
จนกระทั่งถึงวันประกาศผลอย่างเป็นทางการ วันนี้… คือวันที่ได้รับชุดของสำนักศึกษา วันที่ชื่อจะถูกจารึก วันที่หมากทุกตัว…ถูกวางลงบนกระดาน ระฆังใหญ่ดังขึ้น เหลียนซีออกจากห้องเป็นคนสุดท้าย อาภรณ์ศิษย์สีฟ้าอ่อน แนบพอดีเกินไป ผ้าพันแผลซ่อนอยู่ใต้ชั้นผ้า ราวกับความลับทั้งหมดยังคงถูกเก็บไว้ แน่นหนา ก้า
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 1 ครั้ง

ตอนที่ 5/5
และนั่นเอง—ที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความเคลือบแคลง ในเรือนพักรวมของศิษย์ชาย เสียงสนทนาต่ำ ๆ เริ่มดังขึ้นบ่อยครั้งกว่าก่อน “แผลนั่นไม่ใช่แผลธรรมดา เป็นพิษจากเขี้ยวหมาป่า” “คนปกติไม่มีทางฟื้นตัวได้ภายในสองวัน อย่างน้อยก็ควรนอนซมไปหลายวัน” “แต่นี่…แค่วันเดียวก็ลุกเดินได้แล้ว” “ถึงจะยังต้องรักษา
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 1 ครั้ง

ตอนที่5/4
และในสามวันนี้ นางต้องรู้ให้ได้ว่า เขาเป็นเพียงหมาก หรือเป็นคนที่ขยับกระดาน เสียงชามกระทบโต๊ะดังแผ่ว กลิ่นน้ำซุปอุ่นลอยปะปน กับเสียงพูดคุยจาง ๆ เหลียนซีนั่งอยู่ริมโต๊ะ ก้มหน้า…คีบเส้นบะหมี่ขึ้นช้า ๆ ราวกับโลกทั้งใบ ไม่มีสิ่งใดน่าสนใจไปกว่า มื้ออาหารตรงหน้า “เฮ้” เสียงหนึ่งดังขึ้
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 1 ครั้ง

ตอนที่ 5/3
ไม่มีใครพูดต่อ ลมยามค่ำพัดผ่านประตูสำนัก พาเอากลิ่นเลือดจาง ๆ กระจายออกไป หลงเอี่ยวยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “สามวัน” เหลียนซีเงยหน้า “อะไร” “เจ้าถามข้าเองไม่ใช่หรือ ว่าจะได้พักสามวันเต็มหลังรอบสุดท้ายหรือไม่” เหลียนซีมองเขานิ่ง “ใช่” หลงเอี่ยวพยักหน้า “ยังเหมือนเดิม” เหลี
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 1 ครั้ง

ตอนที่ 5/2
ไม่มีคำสอน ไม่มีคำห้าม เหมือนคนที่ “เข้าใจ” โดยไม่ต้องอธิบาย เมื่อถึงหน้าที่พัก เขาหยุด หันกลับมาเพียงเล็กน้อย แสงไฟตกกระทบใบหน้า เผยให้เห็นชัดขึ้นว่าเป็นใคร ซือโป๋เหวิน “พักให้พอ” น้ำเสียงยังคงเรียบ “อย่างน้อย…คืนนี้เจ้ายังไม่ต้องตาย” เหลียนซีมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ซีด แต
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 1 ครั้ง

คอนที่5/1
หลังจากเฉินตู้ลี่ถูกพาไปพักรักษา หกหนุ่มยืนอยู่กลางลานประลองที่เริ่มว่างเปล่า เสียงแพทย์ เสียงคนเจ็บ เสียงหามเปล…ค่อย ๆ ห่างออกไป เผิงถิงถิงเป็นคนแรกที่หันกลับมา “แล้ว…เขาล่ะ” ไม่มีใครต้องถามว่า “เขา” คือใคร เฉินจิ่งเหยียนเงยหน้ามองรอบลาน ไม่เห็นเงาเสื้อขาว ไม่เห็นร่างผอมบางที่มักยืนอยู่ใต้
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 1 ครั้ง

ตอนที่4/6
ไม่มีใครล้มลงในลานนั้น อย่างน้อย…ก็ยังไม่ใช่ในสายตาของทุกคน เสียงหนึ่งค่อย ๆ ดังขึ้นจากฝั่งทางเข้า ครูด… ครูด… เสียงของบางสิ่งที่ “ถูกลากกลับมา” ครูดไปกับพื้นหิน ไม่ดัง ไม่เรียกร้อง แต่เพียงพอจะทำให้ทุกสายตาหันไปพร้อมกัน ร่างในชุดขาวก้าวออกจากเงามืด ครึ่งหนึ่งของอาภรณ์เปื้อนเลือด ผมเผ้าย
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 6 ครั้ง

ตอนที่4/5
“เจ้ามีขา มีแขน มีสมอง และมีสิ่งที่แบกอยู่บนบ่า” “เหตุใดต้องให้ข้าเปลืองคำสอน” คำพูดนั้นเย็น คม และไร้เยื่อใย ทุกคนได้ยิน และทุกคนก็รับรู้ได้ทันที …อารมณ์ของเขาในคืนนี้ ไม่เหมือนทุกครั้ง เหวินเฉาหวังหัวเราะเบา ๆ “ครานี้เจ้าดุดันจริงแท้” “เล่นเอาข้าเสียววาบถึงต้นคอ” เขาพูดทีเล่นทีจริง แต
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 6 ครั้ง

ตอนที่4/4
โดยไม่รู้ว่า ในคืนเดียวกันนั้น ชื่อของเขาถูกเขียนลง ในรายงานสองฉบับ ฉบับหนึ่งถึงกษัตริย์ อีกฉบับถึงราชินี และทั้งสองฉบับ ต่างมีคำเดียวกัน “ชายผู้นี้…อาจไม่ใช่หมากธรรมดา” หลังเสียงฆ้องปิดรอบที่สี่สงบลง ลานสอบยังเต็มไปด้วยกลิ่นฝุ่น เหงื่อ และโลหิตจาง ๆ ผู้คนเริ่มแยกย้าย ผู้ชนะถูกรุมล้อม
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 6 ครั้ง

ตอนที่4/3
เฉินตู้ลี่ไม่ได้ยืนอยู่ในแถวของผู้เลือก เขายืนอยู่ในแถวของคนที่ “ไม่มีสิทธิ์เลือก” ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ สนามยิงธนูเริ่มก่อน ม้าเหล็กตัวใหญ่พ่นลมหายใจเป็นไอร้อน พื้นดินสั่นสะเทือนตามจังหวะกีบ เฉินตู้ลี่ก้าวขึ้นหลังม้าช้ากว่าคนอื่นครึ่งจังหวะ มือใหญ่กำคันธนูแน่น ข้อนิ้วซีดขาว เขารู้ดี นี่คือสิ่
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ถูกใจ 6 ครั้ง

ดูเพิ่มเติม
little.writer(◍•ᴗ•◍)❤
1กำลังติดตาม
10ผู้ติดตาม
226ถูกใจและบันทึก

little.writer(◍•ᴗ•◍)❤

ลงนิยายช่องทางนี้ค่ะ » @Littlemepimchanok ทำพรอมบ์ฝากติดตามช่องหลัก » @m.i.p