"Normality is never fixed."
At the end of the book, "Why Do You Think Too Much?" There was an episode that made me stop thinking about "gender normality."
I confessed that I also had the feeling that same-sex love was "not normal," although I didn't hate it, I didn't mind it, because I had many lovely brothers and sisters, but in my heart there was a deep voice asking, "Why do we feel this way?"
Until reading this book, the author relates that in the old days, whether Plato, Socrates, Alexander the Great, or even Oda Nobunaga had relationships with men, which for the time being was very common.
So I looked back at myself, and if that's what I thought was "unusual," it's just a cultivated belief, right?
The book also answers that we really view same-sex love as "bad," it comes from the influence of atheism, especially Christianity, because the Bible has a taboo on it. When Christ spread throughout the world with Western powers, colonization, economic systems, dress, science, this belief was spread.
It made me realize that what we think is really "unusual" may not be a universal fact, but the consequences of an unconscious culture and belief.
It seems to open up a new way for me to understand the world, that normality is not fixed, and sometimes questioning my beliefs is the most valuable learning.
ถ้าใครกำลังลังเลว่าจะอ่าน “คิดมากไปทำไม ขนาดพระพุทธเจ้ายังเคยทำพลาดเลย” ดีไหม ส่วนตัวฉันรู้สึกว่าเล่มนี้เหมาะมากกับคนที่ชอบ “คิดวน” แล้วเหนื่อยกับตัวเอง เพราะหนังสือไม่ได้สอนให้หยุดคิดแบบหักดิบ แต่ชวนมองความคิดของเราแบบอ่อนโยนขึ้น เหมือนมีคนคอยสะกิดว่า ต่อให้เป็นพระพุทธเจ้ายังเคยทำพลาดได้ แล้วเราจะใจร้ายกับตัวเองไปทำไม สิ่งที่ฉันชอบคือโทนหนังสืออ่านง่าย แต่ประเด็นไม่เบา โดยเฉพาะช่วงท้าย ๆ ที่พูดถึง “ความปกติ” (รวมถึงความปกติทางเพศ) มันทำให้ฉันกลับไปตั้งคำถามกับความเชื่อเดิม ๆ ของตัวเองว่า สิ่งที่เรายึดว่า “ธรรมดา” หรือ “ถูกต้อง” มาจากไหนกันแน่ บางความคิดเราไม่ได้ตั้งใจจะตัดสินใครเลยนะ แต่ดันซ่อนการตัดสินไว้แบบเนียน ๆ เพราะเราโตมากับกรอบบางอย่าง อ่านแล้วฉันลองทำแบบฝึกหัดง่าย ๆ ที่ใช้ได้จริงเวลาคิดมาก: 1) แยก “ข้อเท็จจริง” ออกจาก “คำตีความ” เช่น เห็นคนรักเพศเดียวกัน = ข้อเท็จจริง แต่ความคิดว่าไม่ปกติ = คำตีความที่เราถูกสอนมา 2) ถามตัวเองว่า ความเชื่อนี้ช่วยให้ชีวิตดีขึ้นไหม ถ้าไม่ช่วย เราไม่จำเป็นต้องถือมันแน่นขนาดนั้น 3) ลองมองหลายมุม เช่น ประวัติศาสตร์/วัฒนธรรม/ศาสนา พอเห็นว่าความคิดหนึ่ง ๆ เดินทางมาจากบริบทอะไร เราจะเบามือกับการตัดสินมากขึ้น อีกอย่างที่ได้จากเล่มนี้คือ การ “ท้าทายความเชื่อเดิม ๆ” ไม่ได้แปลว่าเราต้องเถียงกับทุกคนหรือเปลี่ยนตัวเองทันที แต่มันคือการยอมรับว่าความเข้าใจของเรายังอัปเดตได้เสมอ และการยอมรับความไม่สมบูรณ์ของตัวเองคือจุดเริ่มต้นของการเติบโต ถ้าจะให้แนะนำวิธีอ่านให้ได้ประโยชน์ ฉันชอบอ่านวันละนิดแล้วจดประโยคที่สะดุดใจไว้ 1–2 บรรทัด จากนั้นถามต่อว่า “ประโยคนี้กำลังสะท้อนอะไรในชีวิตเรา” ทำแบบนี้แล้วหนังสือจะไม่ใช่แค่อ่านจบ แต่กลายเป็นเครื่องมือจัดการความคิดจริง ๆ สรุปสำหรับฉัน เล่มนี้ไม่ได้ให้คำตอบสำเร็จรูป แต่ให้มุมมองที่ทำให้ใจเบาลง และทำให้เห็นว่า “ความปกติ” อาจไม่เคยตายตัวเลย แค่เราถูกสอนให้เชื่อว่ามันตายตัวเท่านั้น
