The core of Buddhism.
The core of Buddhism.
"Dharma is all light, bringing wisdom.
Maybe karma is all action.
The verbal body is all kind.
Come to the fateful heart and let go. "
Preface
"Every emotion carries that mind.
Tarnished every day or happy
Don't forget, happiness is this little suffering.
If let go, be happy, all leave.
Let go will find emptiness.
From which heart should you mourn?
Leave happiness from the heart.
And then there will be eternal emptiness. "
This book is the great work of the Buddhist teacher, the Buddhist slave Mahathra, who is full of Buddhist wisdom and vision. The wording of the book is intricately arranged, melodic and powerful, reflecting not only the deep philosophy of life and dharma, but also the deep reach of the reader's mind, like a cold breeze that blows through the heart to bring peace and wisdom. With this great value, it is regarded and won the award of the United Nations as a testimony to the beauty of language, the depth of thought, and the potential of its work to communicate universal virtues to readers of all nations, languages, not only literature to read, if it is an intellectual and spiritual heritage that is reminiscent. Practiced and upheld as the true guide of life.
Content
"Although the narrative is this karma,
All things that do good and evil
Everyone is rotating karma.
Remember to abandon happiness.
Every suffering is suffering.
And every suffering is untimely.
Everything is all this impersonal.
It is as good as this trinity rule. "
The whole theme of Buddhism.
"Is there suffering?
And how to extinguish suffering?
This is Buddha. He will answer. "
If you understand the magnitude of the suffering, it means the most complete understanding, even if you know that there are no people who are living, that there is no knowledge of what you can see: it is not your identity or your own, it is only the feeling that I am - my feeling that I am following the folly, the folly that is surrounded by the eyes, the ears, the nose, the tongue, the body, and these things, when you see clearly the extent to extinguish like this, the so-called "ourselves" is gone, the feeling that these me-my are not left. So no one is born here, so no one dies and is reborn. The problem of "dead or not" is the most foolish problem, and it has nothing to do with Buddhism, because of this.
Vacancy: Dharma for the Secular
"All things, everyone.
Shouldn't go in and hold on.
Whether ourselves or ours "
Giving must be a donation, shaking off what is entrenched in us-that is ours; therefore, while anyone who is free of heart from the feeling that we are ours at that time is called the person who has made the end of the donation, for even he himself does not have, and what is left of us is taken away, and "our" is exhausted by the absence of us; and when he loses the feeling that there is us, what is ours is decomposed by himself, therefore while anyone who is free of mind from himself, he is called a great abomination, even "we" donate until we. So while there is a true mind, it is called the end of asceticism.
Move up to the precept: Those who are mentally uncommitted are called true and full-fledged. The other precepts are precepts, precepts that are intended to be spared. We will spare like this, and then we cannot abstain. Because we do not let go of ourselves, do not let go of ourselves first, that there is no emptiness from the self, the precepts cannot exist, even if there is a group of precepts, that there is no precepts that please the Lord, that there is no precept that pleases the Lord, that there is a precepts that continue to be in the lowland, that there is no precepts, if there is a mind, even for a while, or one night, that there is a true precepts all those times.
Move up about concentration: The mind is very focused, the mind is very strong, the concentration that tries to wrestle down, it is not focused, and the more focused concentration is other than for non-adherence, the more adherent in the goddess, it is all diehard.
A practical way to be with emptiness.
"Knowing that emptiness must mean
Feel the mental emptiness
Really free
We really need to know what's going on. "
The word "empty" means that there is no sense that you think of yourself or your own, ourselves or ours, these me or my things, which are the flavoring of lust. When free from those things is free, what is free? It means the mind. Free is free from the feeling that your identity or your own is neither coarse nor thorough. Coarsely, we give it the name of my self-identity. In detail, we give it the name of my self-identity.
Conclusion
"Do not stick to your heart.
Pretend to lay that void.
Study and learn immediately.
Will find the current day immediately
Do not indulge in leisure.
Don't stick to this body.
If it's really free
Absolutely lay down this heart. "
The word "Dharma," even if it is only one word, connotes a profound and extremely diverse meaning. If it is to choose the most important thing, Dharma is the duty of man to follow the laws of nature and the universe. Every stage of the evolution of life, whether small or large, from personal to collective, to ensure a balanced and happy existence, Dharma is not limited to moral frameworks or religious practices, but to realize subsistence, respect the rules of the world, and to behave in the best interests of both himself and others. Living a life based on Dharma is like walking down a stable and prosperous middle path with values, the foundation of happiness. Absolute peace, peace and happiness for personal, social and global life as a whole.
LOOK A BREATHE
ในชีวิตคนเราที่ต้องเจอกับความทุกข์และความสุขอย่างสลับซับซ้อน หลายครั้งที่เรารู้สึกติดขัด ว้าวุ่นกับความคิดและความรู้สึกจนยากจะปล่อยวาง บทความนี้ได้ถ่ายทอดแก่นแท้ของพุทธศาสนาโดยอ้างอิงคำสอนของท่านพุทธทาสภิกขุ อย่างลึกซึ้งและเป็นประโยชน์สำหรับทุกคนที่ต้องการความสงบใจจริง จากประสบการณ์ส่วนตัว การเริ่มต้นเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง คือการต้องทำความเข้าใจว่าความรู้สึกว่ามี "ตัวเรา" "ของเรา" เป็นสิ่งที่เกิดจากการยึดมั่นถือมั่นในตัณหาและอุปาทาน เมื่อเราเริ่มฝึกทำใจให้ว่างจากสิ่งเหล่านี้ แม้จะเป็นชั่วคราว จะรู้สึกเหมือนคลายพันธนาการของความคิดและอารมณ์ที่ยึดติด คำสอนเรื่อง "ความว่าง" จึงไม่ใช่การปฏิเสธตัวตนหรือการหลีกหนีโลก หากแต่เป็นการปล่อยวางสิ่งที่ยึดถือจนทำให้เราทุกข์ เพื่อเปิดโอกาสให้จิตใจเข้าสู่สภาวะสงบและปัญญาในการเข้าใจธรรมชาติของชีวิตอย่างแท้จริง เช่นเดียวกับการฝึกสมาธิที่เน้นความไม่ยึดติดในเบญจขันธ์ ความว่างนี้จึงเป็นสมาธิที่แท้จริง ไม่ใช่เพียงสมาธิการเพ่งพินิจทั่วไป นอกจากนี้ การบริจาคหรือการให้ทานในแก่นพุทธศาสน์ ไม่ได้หมายถึงแค่ของมีค่าเท่านั้น แต่เป็นการละวางตัวตนและความยึดมั่นในสิ่งที่ถือว่าของเราอย่างสิ้นเชิง ผู้ที่บริจาคด้วยจิตใจว่างนั้นจึงบริจาคถึงที่สุด เพราะแม้แต่ตัวเองก็ไม่มีให้ยึดมั่น ถือเป็นการฝึกปฏิบัติที่ลึกซึ้งและมีผลถึงใจ สำหรับผู้ที่อยากนำคำสอนไปใช้ในชีวิตประจำวัน ควรเริ่มจากการสังเกตความคิด ความรู้สึกที่เกิดขึ้น โดยไม่พยายามยึดติดกับสิ่งนั้น ๆ ฝึกปล่อยวางอย่างมีสติ และยอมรับธรรมชาติของทุกสิ่งที่ไม่เที่ยง ผ่านการทำสมาธิอย่างสม่ำเสมอ จากนั้นจะพบว่าใจเรานิ่งขึ้น เข้าใจตัวเองและผู้อื่นมากขึ้น โดยไม่ติดอยู่กับอัตตาหรือความทุกข์ สุดท้าย การดำเนินชีวิตด้วยธรรมะและความว่างไม่ได้หมายความว่าต้องละทิ้งความสุขหรือความรับผิดชอบต่อสังคม แต่เป็นการดำเนินชีวิตอย่างมีสติ ปัญญา และความเมตตา ทำให้เรามีความสุขที่ยั่งยืนและอยู่ร่วมกับผู้อื่นได้อย่างสงบสุขตามหลักแก่นพุทธศาสน์ที่แท้จริง