ตอนที่ 3: คนที่ยืนปลายเตียง
ความเงียบหลังเสียงกระซิบนั้นกัดกินประสาท มันเงียบจนฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวราวกองศึก แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านผ้าม่านเก่าๆ ยิ่งทำให้เงาร่างปลายเตียงดูบิดเบี้ยวและน่ากลัวเกินคณานับ
ฉันนอนตัวแข็งทื่อราวกับถูกตะปูตอกตรึงไว้กับเตียง ไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาคู่ที่เหมือนของฉันทุกประการ แต่กลับว่างเปล่าและไร้แววสิ้นดี มันคือดวงตาของคนที่ ตาย ไปแล้ว... และมันกำลังจ้องมองฉันด้วยความเคียดแค้นอย่างเปี่ยมล้น
ริมฝีปากที่แห้งผากของ "มัน" ค่อยๆ ขยับเปิดออกอีกครั้ง เผยให้เห็นฟันที่ดำคล้ำและเหงือกที่บวมเป่ง กลิ่นเหม็นเน่าเหมือนซากศพโชยเข้าจมูกจนฉันอยากจะอาเจียน
“ฉันรอมานานแล้ว...” เสียงแหบพร่านั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้กระซิบ แต่มันดัง ก้องอยู่ข้างหูฉัน! ทั้งที่ร่างนั้นยังยืนอยู่ปลายเตียง “รอที่จะได้... เป็นเธอ”
ทันใดนั้น รอยยิ้มสยองขวัญนั้นก็กว้างขึ้นจนเกือบถึงใบหู ผิวหนังบนใบหน้าที่เหมือนฉันค่อยๆ ปริแตกออก เผยให้เห็นเนื้อเยื่อสีแดงฉานและหนอนตัวเล็กๆ ที่ชอนไชอยู่ภายใน
ก่อนที่ฉันจะได้ทันตั้งตัว ร่างนั้นก็กระโจนพรวดเดียวจากปลายเตียงขึ้นมาคร่อมตัวฉันไว้!
ใบหน้าที่เน่าเปื่อยนั้นอยู่ห่างจากหน้าฉันเพียงไม่ถึงคืบ น้ ำหนองสีเหลืองข้นหยดลงบนแก้มของฉัน... ฉันพยายามจะกรีดร้อง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก...
#เรื่องเล่าลึกลับ #redawrite #เรื่องเล่าสยองขวัญ #ตาย #ติดเทรนด์















