จังหวะชีวิตของหมู่บ้านเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ชาวบ้านไม่ได้ตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าที่อมทุกข์อีกต่อไป ทว่ากลับเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยพลัง พวกเขาต่างขมีขมันออกสู่ไร่นาตั้งแต่ตะวันยังไม่พ้นขอบฟ้า แผ่นดินที่เคยรกร้างบัดนี้ถูกพลิกฟื้นจนกลายเป็นแปลงสมุนไพรสีเขียวมรกตที่แผ่ขยายออกไปจนสุดลูกหูลูกตา ภาพขอ

ความนิ่งสงบขององค์ชายสี่ในยามนี้ ทำให้จวินเหยารู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก เขาเห็นความโหยหาที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มซนๆ นั้น "โลกภายนอกไม่ง่ายอย่างที่พระองค์คิดพะย่ะค่ะ" จวินเหยาเอ่ยเตือน น้ำเสียงเข้มแต่แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลอย่างที่หาได้ยาก "ไม่มีพื้นหินอ่อนที่เย็นสบาย มีแต่หินคมและขวากหน

หลินเซวียนยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ในใจเกิดความรู้สึกประหลาด... มันไม่ใช่ความกลัวว่าจะถูกแย่งผลงาน แต่มันคือความรู้สึกขัดหูขัดตาอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นมือของคนอื่นกำลังจะแตะต้องร่างที่เขาดูแลมาตลอดหลายคืนวัน “ใกล้ไปแล้ว...” หลินเซวียนรำพึงในใจ เพียงปลายนิ้วของหมอหลวงจางจะสัมผัสลงบนผิว

“เงียบซะ... ถ้าไม่อยากกลับวัง” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาทว่าทรงพลังนั่นทำให้ข้านิ่งงันไปในทันที ข้าเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าคมสันที่ซ่อนอยู่ใต้เงาหมวก แววตาคมปราบคู่นั้น... แววตาที่ข้าเคยเห็นในภาพวาดแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่เสด็จพี่สามมักจะชื่นชม แม่ทัพใหญ่เซียวจวินเหยา! กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกล

ขณะที่ชาวบ้านกำลังชื่นชมหมอคนใหม่ เหอจวิ้น ที่ยืนพิงต้นไม้ใหญ่เยื้องไปทางด้านหลัง ก็กำลังเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดเงียบ ๆ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางพิจารณาคนร่างโปร่งที่ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนยามอยู่ต่อหน้าคนเจ็บ ตอนกลัวไก่ดูเหมือนเด็กดื้อ แต่ตอนรักษาคนกลับสุขุมเยือกเย็นจนน่าเกรงขาม... หลังจากชาวบ้

“แล้วมึงคิดว่ากู... คิดกับมึงแบบเพื่อนจริง ๆ เหรอ?” ไททันถามจ้องลึกเข้าไปในดวงตานอร์ธที่สั่นไหว “เพื่อนที่ไหนเขามองกันแบบที่กูมองมึง? เพื่อนที่ไหนเขาหวงมึงจนแทบบ้าตอนมึงยิ้มให้คนอื่น?” นอร์ธพูดไม่ออก ความรู้สึกในอกมันตีตื้นขึ้นมาจนจุก เขาพยายามจะผลักอกไททันออกแต่เรี่ยวแรงกลับหายไปเฉย ๆ ไททันโน้ม

ในวินาทีที่มืดแปดด้านนั้นเอง แรงสั่นไหวประหลาดในร่างกายกลับทำให้ผมชาวาบไปทั้งตัว กลิ่นฟีโรโมนของผมที่เคยขมปร่ากลับเริ่มเปลี่ยนไป... มีกลิ่นอายของ ‘ชีวิตใหม่’ ที่ซ้อนทับอยู่ “ที่ของแม่อาจจะไม่อยู่ข้างพ่อของลูก... แต่ที่ของพวกหนู จะอยู่ในใจแม่ตลอดไป” ผมกระซิบกับความว่างเปล่า น้ำตาที่ไหลพรากไม่ใ

ลมหายใจอุ่นๆ ของธีร์เป่ารดอยู่ที่ท้ายทอยของเขาอย่างแผ่วเบา แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามพาดกอดเอวเขาไว้หลวมๆ แต่ทว่ามั่นคง ราวกับเป็นพันธนาการที่มองไม่เห็น กันต์นิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจพองโตและเต้นรัวแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ 💭 “แม่ง... เมื่อคืนกูเผลอหลับไปท่านี้ได้ยังไงวะ...” เขาพยายามจะขยับตัว

“ผมไม่ได้เลิกรักคุณ ผมแค่เลิกพยายามเพื่อคุณแล้ว” “อย่ามารักผม… ในวันที่ผมไม่ต้องการแล้ว” “ถ้าการรักใครสักคนจนหมดหัวใจ คือการยอมกลายเป็นตัวร้ายในสายตาเขา... ผมก็เคยเป็นคนโง่คนนั้นมาก่อน” ภีมเคยเชื่อว่าความรักคือการครอบครอง เขาเคยเป็นคนเอาแต่ใจที่พยายามทำทุกทางเพื่อให้ได้อยู่ใกล้ ‘คนคนนั้

น้ำเหนือเลือกหายไปจากชีวิตของภูผา หลังรู้ว่าเขากำลังจะแต่งงาน โดยที่ภูผาไม่เคยรู้เลยว่า ความสัมพันธ์ที่ไม่มีสถานะนั้น ได้ทิ้ง “บางอย่าง” ไว้ในชีวิตของน้ำเหนือ ลูก หลายปีผ่านไป น้ำเหนือใช้ชีวิตเรียบง่าย ดูแลรีสอร์ต สวนส้ม และไร่ชา พร้อมกับเลี้ยงลูกเพียงลำพัง จนวันที่ภูผากลับมาอีกคร

https://www.readawrite.com/a/7ae8c4e08f7cf67d903393650ddd68e8 #นิยายวายแนวเกิดใหม่ #อ่านได้ที่readawrite #นิยายreadwrite #นิยายวาย “ลูกข้า…ใครก็ห้ามแตะ” “ฮ่องเต้หวงลูกยิ่งกว่าบัลลังก์” “ทั้งวังมีหน้าที่เดียว—ตามใจองค์ชายสี่” “แค่จะหนีเที่ยว…ทำไมทหารตามเป็นร้อย?” “ชีวิตข้าไม่ได้ลำ

“จากศัลยแพทย์…กลายเป็นนักโทษรอประหารในวังหลวง” “ถ้ารักษาไม่ได้ = ตาย…และเขามีโอกาสแค่ครั้งเดียว” “นี่ไม่ใช่ความผิดพลาด…แต่มันคือการฆาตกรรม” ฮ่องเต้ครั่งรัก “คนทั้งวังแตะต้องเขาไม่ได้…ยกเว้นข้า” “เจ้าหนีไปได้…แต่ข้าจะตามจนเจอ” “หมอหลวงของข้า…ใครก็ห้ามแย่ง” จะอัปทุกวันวันละ2ตอน http

ที่ร้านกาแฟ ผมในวัยคุณแม่ลูกสามที่ยังคงดูแลตัวเองจนดูอ่อนเยาว์ กำลังรับออเดอร์ลูกค้าหนุ่มคนหนึ่งที่พยายามจะส่งยิ้มหวานให้อย่างมีเลศนัย "คุณเจ้าของร้านสวยจังครับ มีแฟนหรือยัง?" เงียบไปเพียงวินาทีเดียว... ร่างเล็กๆ สามคนก็โผล่ออกมาขนาบข้างผมทันทีประดุจหน่วยองครักษณ์ "แม่ผม!" ภาค

“พี่...”“อะไร”“ผมจีบพี่อยู่จริงๆ นะ ไม่ได้เล่นๆ” ธีร์กระซิบเบาๆ แต่ชัดเจนในความเงียบ คิรินชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้หันมามอง แต่ธีร์สังเกตเห็นว่ามือหนาที่จับข้อมือเขาอยู่นั้น... กระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม “รู้แล้ว...” คิรินตอบกลับด้วยเสียงที่เบาลงกว่าปกติ “เดินไปเงียบๆ อย่าพูดมาก” เขาสะบัดหน

หมู่บ้านชิงเหอในยามนี้เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ แปลงสมุนไพรสีเขียวขจี แผ่ขยายออกไปตามเนินเขาแทนที่พงหญ้ารกชัฏ ชาวบ้านต่างขมักเขม้นพรวนดินดูแลต้นตังกุยและสะระแหน่อย่างทะนุถนอม ราวกับพวกมันคือลูกหลาน ไม่เพียงแต่พืชพรรณที่งอกงาม แต่ชีวิตความเป็นอยู่ก็ดีขึ้นตามไปด้วย ตามใต้ถุนบ้านเริ่มมีเสียงร้องของลูก

“แม่งเอ๊ย...” กันต์สบถ พลิกตัวนอนคว่ำลงกับเตียงนุ่ม กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของธีร์ที่ติดอยู่บนหมอนยิ่งทำให้เขาว้าวุ่นใจ ฝั่งระเบียง ธีร์ยืนสูบบุหรี่ช้าๆ สายตาที่เคยมองโลกอย่างเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความซับซ้อน เขาหันมองเงาร่างของกันต์ผ่านกระจกบานเลื่อน... ความต้องการที่จะ "กลืนกิน" คนคนนี้ไม

ตอนที่ 7: ตามเฝ้า แสงแดดยามสายที่คณะนิเทศศาสตร์ดูจะสดใสกว่าปกติสำหรับ ‘ไนท์’ วันนี้เป็นวันแรกในรอบเกือบสัปดาห์ที่เขาไม่ต้องตื่นมาพร้อมกับอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ หรือต้องรีบตาลีตาเหลือกวิ่งไปรายงานตัวที่โรงช็อปวิศวะตั้งแต่ไก่โห่ เพราะเจ้าของชีวิต (ชั่วคราว) อย่างพี่พายุไม่ได้ส่งข้อความสั่งการใดๆ

ตอนที่ 3: วันที่เลิก (รอยร้าวที่มองไม่เห็น) ฝนหลงฤดูตกลงมาตั้งแต่ช่วงบ่ายจนกระทั่งค่ำ มวลอากาศชื้นแฉะและกลิ่นดินโชยขึ้นมาตามทางเดินในคอนโดมิเนียมหรู นาวายืนอยู่หน้าประตูห้องที่คุ้นเคย ในมือถือถุงขนมร้านโปรดของคินที่เขาแวะซื้อมาฝากหลังจากประชุมสโมสรนักศึกษาเสร็จ หวังจะเอามาเซอร์ไพรส์คนที่บ่นว่าอย

ตอนที่ 14: เลือกกัน ภายในห้องสมุดส่วนตัวที่เงียบสงบ แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบสันหนังสือปกแข็งที่เรียงราย ทว่าความสนใจทั้งหมดของคนสองคนกลับจดจ่ออยู่ที่สัมผัสของกันและกัน อ้อมกอดที่เคยเต็มไปด้วยความขัดแย้งและความกดดัน บัดนี้กลับกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยเพียงหนึ่งเดียวที่พวกเขาอยากจะเอนกายลงพักพิง อิ