เวลาที่เรารู้สึกโกรธจนแสดงออกมาด้วยน้ำเสียงและอารมณ์ที่รุนแรง มันเหมือนกับการที่เรากำลังสูญเสียการควบคุมตัวเองไปชั่วขณะ ซึ่งหลายครั้งผมเองก็ประสบกับความรู้สึกนี้ คือไม่เพียงแต่โกรธคนอื่น แต่ยังโกรธตัวเองด้วย เพราะคำพูดหรือการกระทำของเราในช่วงเวลานั้นที่อาจทำร้ายผู้อื่นหรือแม้แต่ตัวเอง ผมเคยรู้สึกเกลียดตัวเองเวลาที่แสดงอาการโวยวายหรือพูดทุกความรู้สึกออกมาอย่างไม่ยั้งคิด เหมือนกับว่าจิตใจถูกแยกออกเป็นคนสองคน คือคนที่จริงใจและคนที่โหดร้ายในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกนี้ทำให้ผมกลัวตัวเองเพราะว่าผมมักมองดูตัวเองในแง่ลบว่าเป็นคนไร้หัวใจหรือไม่รักใครเลย ซึ่งจริงๆ แล้ว มันเป็นเพียงช่วงเวลาที่ความโกรธบดบังความรู้สึกอื่นๆ และทำให้เรามองตัวเองผิดเพี้ยนไป สิ่งที่ช่วยผมผ่านช่วงเวลาแบบนี้ได้คือ การหยุดพูดและหันมาฟังตัวเองอย่างใจเย็น ลองเขียนความรู้สึกลงในสมุดบันทึกหรือพูดคุยกับเพื่อนที่ไว้ใจได้ เพื่อทำความเข้าใจว่าความโกรธนั้นมาจากอะไรและเราจะจัดการกับมันได้อย่างไร นอกจากนี้ยังช่วยให้ผมยอมรับว่าความรู้สึกทุกอย่างล้วนเป็นส่วนหนึ่งของมนุษย์ และการให้ความรักกับตัวเองแม้ในวันที่รู้สึกแย่ ก็เป็นวิธีหนึ่งที่จะฟื้นฟูใจให้กลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง ถ้าใครกำลังผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนใจร้ายหรือไม่รักใคร ลองอยู่กับความรู้สึกนั้นอย่างไม่ตัดสิน และเปิดใจค้นหาต้นเหตุที่แท้จริง เพราะบางครั้งเราต้องยอมรับตัวเองในทุกมิติ ถึงจะเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลงและเติบโตได้อย่างแท้จริง