ถ้าใครเสิร์ชหา I love you more than i can pay แล้วลังเลว่าจะอ่านดีไหม ส่วนตัวคิดว่าเล่มนี้เด่นตรง “ความต่าง” ที่ถูกเอามาเล่นแบบไม่เว่อร์ ทั้งเรื่องเงิน ฐานะ และวิธีมองโลกของคนสองคนที่มาอยู่ห้องเดียวกัน อย่างโตเตเป็นเด็กมหา’ลัยที่ชีวิตต้องคุมงบจริงจังมาก ประหยัดน้ำไฟ คิดทุกการเดินทาง เพราะแค่ “ออกไปข้างนอก” ก็แปลว่ามีค่าใช้จ่ายเพิ่ม ส่วนกองทัพเป็นคนภาพลักษณ์ดี ฐานะดี แถมเป็นแนว net idol ที่เหมือนมีโลกกว้างกว่า แต่กลับเลือกมาอยู่กับกฎการใช้ชีวิตที่จุกจิกแบบนี้ จุดนี้ทำให้เรื่องน่าติดตามตั้งแต่ต้นว่า “คนรวยจะทนได้แค่ไหน” และ “คนที่กลัวความสัมพันธ์เพราะมันมีต้นทุน” จะเปิดใจได้ยังไง อีกอย่างที่ชอบคือการแบ่งบทที่มีสำนวน/สุภาษิตเกี่ยวกับ “เงิน” เป็นเหมือนธีมคุมอารมณ์เรื่อง (เช่นบทที่ชื่อประมาณว่า “ขว้างเงินไม่พ้นคอ” หรือสำนวนแนว “ไก่เห็นเงิน…” ) มันทำให้เราอ่านแล้วเหมือนได้หยุดคิดทุกช่วงว่าเงินกำลังมีบทบาทแบบไหนในความสัมพันธ์—เป็นกำแพง เป็นความกดดัน หรือเป็นแค่ข้ออ้างที่เราสร้างขึ้นเอง ในมุมคนอ่านที่ชอบแนวความสัมพันธ์แบบค่อยเป็นค่อยไป เล่มนี้มีจังหวะไล่ระดับอารมณ์ดี บทสนทนาหลายฉากดูธรรมชาติ ตั้งแต่ความสงสัยว่า “ทำไมถึงมาเป็นรูมเมท” ไปจนถึงช่วงที่เริ่มมีคำถามตรงๆ และการยอมให้กันเข้ามาใกล้มากขึ้น (มีฉากถามประมาณ “กอดได้ไหม” ที่อ่านแล้วใจเต้นแบบเงียบๆ) ถ้าจะให้แนะนำแบบใช้งานได้จริง: เล่มนี้เหมาะกับคนที่ชอบนิยายความสัมพันธ์ในรั้วมหา’ลัย/รูมเมทต่างขั้ว, ชอบธีม Money or Love (หรือทั้งคู่), และอยากได้ภาษากระชับแต่ลึก ไม่เลี่ยนเกินไป ส่วนใครชอบความพีค ตอนท้ายมีความ “จบเกินคาด” ที่ทำให้คุ้มกับการลุ้นตลอดทาง ทริคส่วนตัวตอนอ่านคืออย่าพยายามเดาว่าจะเป็นแค่รักหวานๆ ให้มองว่าเป็นเรื่องของ “การลองใช้ชีวิต” และการต่อรองกับความเชื่อเรื่องเงินของตัวเอง แล้วจะอินกับโตเตและกองทัพมากขึ้น