🍋🍋เห็นแก่ตัวบ้างก็ได้ ไม่ต้องยิ้มทั้งที่เหนื่อย..👇

จากประสบการณ์ของผมเอง ผมเห็นว่าการเห็นแก่ตัวในแบบที่บทความนี้พูดถึง คือการเอาใจใส่ตัวเองอย่างแท้จริงมากกว่าคำว่าเห็นแก่ตัวแบบลบ ที่หลายคนเข้าใจผิด เรามักทรมานใจและร่างกายเมื่อพยายามใจดีหรืออดทนกับผู้อื่นมากเกินไป โดยเฉพาะเรื่องเล็กน้อยที่สะสมจนเรารู้สึกหมดแรง ทำให้บางครั้งแม้จะอยากยิ้มแต่ก็ยิ้มไม่ไหว หรือรู้สึกเหมือนต้องฝืนทั้งที่อ่อนล้าอย่างมาก ผมจึงอยากแนะนำว่า การตั้งขอบเขตให้ตัวเอง เช่น บอกปฏิเสธเมื่อต้องการพักผ่อน การสงวนสิทธิ์ไม่รับภาระเกินตัว หรือแม้แต่การให้เวลากับตัวเองเพียงลำพัง ก็คือการรักษาใจตัวเองอย่างแท้จริง ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่เป็นการเติมพลังที่จำเป็นเพื่อให้ได้กลับไปใจดีกับคนที่เรารักอย่างมีคุณภาพ การถามตัวเองบ่อยๆ ว่า "เรายังไหวไหม" เป็นคำถามที่สำคัญมาก เพราะถ้าเราไม่ถาม เราก็มักจะลืมใจตัวเอง แล้วปล่อยให้ความเหนื่อยล้าทั้งใจและกายสะสมจนกลายเป็นปัญหาสุขภาพในระยะยาว เมื่อเรามีแรงใจที่ดีจากการให้ความสำคัญกับตัวเองก่อน เราก็จะมีกำลังใจและเปี่ยมไปด้วยพลังบวกในการดูแลความสัมพันธ์กับคนอื่นอย่างแท้จริง และในวันที่จิตใจพัง ก็ยังมีความเข้มแข็งที่ได้จากการดูแลตัวเองก่อนนั้นคอยพยุงให้เราสามารถก้าวข้ามช่วงเวลายากๆ ไปได้ สุดท้าย ผมอยากชวนให้ทุกคนลองใจดีกับตัวเองบ้างอย่างน้อยสักวัน เพื่อให้หัวใจได้หายเหนื่อย ได้พัก และได้ปลอดภัยจากความอ่อนล้าจากการทนใจดีกับผู้อื่นมากเกินไป เพราะการรักตัวเองไม่ใช่เรื่องผิด แต่เป็นความจำเป็นที่ช่วยให้เราสามารถยิ้มได้อย่างมีความสุขจริงๆ