นามปากกา “เนตรธารา”

เรื่อง:

1. #หทัยภักดิ์รักข้ามภพ

2. #เจ้าขวัญกมล

3. #เก็จแก้วอินถวา

4. #มถุรสคำหวานอโยธยา

5. #ดุจห้วงทิวาวาร

นามปากกา: เนตรธารา

หมวดหมู่นิยาย: นิยายรัก, นิยาพีเรียด, ย้อนยุค

พิกัด: ebook ในแอพ meb

—

วันนี้แพรมีนักเขียนอีบุคมีเปิดแผงขายค่าาาา~ รับรองว่าถูกใจเพื่อน ๆ นักอ่านสาย “พีเรียด” แน่นอนค่ะ

แต่จริง ๆ แล้วบางเรื่องแพรก็อ่านจบตั้งแต่ต้นปี 2024 แล้วล่ะค่ะ แต่ตอนนี้มีแพลนว่าจะกลับมาวนอ่านอีกรอบ วันนี้แพรขอถือโอกาสพาเด็ก ๆ ทั้ง 5 คนมาแนะนำตัวแบบคร่าว ๆ ให้เพื่อน ๆ ได้รู้จักกันก่อนนะคะ พออ่านแต่ละเรื่องจบอีกรอบจะมีรีวิวทีละเรื่องอีกครั้งค่ะ

เพื่อน ๆ หลายคนอาจจะเคยแต่งผลงานของคุณ “เนตรธารา” (นธร) เข้าบ้านมาบ้างแล้ว หรือบางคนอาจจะยังไม่เคยได้แต่งเด็ก ๆ ทั้ง 5 เล่มเข้าบ้านเลย

บอกตามตรงเลยค่ะว่าตอนที่แพรได้อ่านผลงานของคุณ นธร ทีละเรื่องตามลำดับ แพรประทับใจในลายเส้นการเขียนมาก ๆ

พูดตามตรงแพรไม่ได้มีความรู้ด้านภาษามากมายเลยค่ะ แต่แพรขอยกเอาความความรู้สึกในตอนที่อ่านมาเขียนเล่าให้เพื่อน ๆ ได้อ่านกันนะคะ

ในความรู้สึกของแพร… ลายเส้นการเขียนของคุณ นธร มีการพัฒนาแบบก้าวกระโดดมาก ๆ แบบเห็นได้ชัดในขณะที่อ่านเลยค่ะ แพรอ่านไปก็รู้สึกภูมิใจในการพัฒนาฝีมือการเขียนของคุณ นธร ไปด้วย เหมือนว่าตัวเองได้เติบโตไปพร้อมคุณ นธร เลยค่ะ แหะ ๆ (พูดเกินจริงไปมั้ยคะ แต่มันฟีลนั้นเลยค่ะ)

แล้วเด็ก ๆ แต่ละเล่มมีเอกลักษณ์ของตัวเองมาก ๆ มันจะดูเกินจริงไปมั้ยคะ ถ้าแพรจะบอกตามตรงว่าแต่ละเล่มคือแพรอ่านลวดเดียวจนจบเลย ตอนที่ยังอ่านไม่จบคือไม่อยากวางมือถือลงเลยค่ะ บอกเลยว่าแยกแยะแบ่งเวลาไม่ได้เลย ฮ่า ๆ ๆ

เอาล่ะค่ะ คำพูดมากมาย ความหมายคือมาตั้งแผงป้ายยาค่าาา~ มาดูคำโปรยปกหลังกันเลยดีกว่าค่ะ

—

🪷 หทัยภักดิ์ รักข้ามภพ

พี่จักขอตั้งสัตย์อธิษฐาน

ลำนำกานท์ผ่านฟ้าเทวาสวรรค์

จักมอบรักหทัยภักดิ์เจ้านิรันดร์

เพียงภพนั้นมิอาจกั้นมั่นภักดี

เมื่อหญิงสาวยุค 5G โชคชะตาได้เล่นตลก

ให้เธอต้องข้ามมิติแห่งกาลเวลา

ไปในสมัยยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์

เหตุเพราะสัจจะวาจาของบรรพบุรุษ

ในภพที่ต้องใช้ชีวิตย้อนกลับไปร้อยกว่าปี

ที่แห่งนี้ได้ก่อเกิดเรื่องราวความผูกพัน

ระหว่างหลวงพิชิตราชภักดีและแม่หญิงลูกจัน

ความเชื่อมั่นในรักแท้

จะนำพาให้เอาชนะอุปสรรคที่ขวางกั้นได้หรือไม่

ทว่าไม่ว่ากาลจะผันผ่านไปเนิ่นนานสักเพียงใด

หทัยภักดิ์จะจารสลักหยังรากในสองดวงใจตราบนิจนิรันดร์

—

🌻 เจ้าขวัญกมล (ฟรี ; ของขวัญแทนคำขอบคุณจากคุณ นธร)

"วันใดจันทราทอแสงยามทิวา

วันนั้นพี่จึงจะหยุดรักเจ้า

ถ้าวันใดดวงอาทิตย์ฉายแสงยามราตรี

วันนั้นพี่จึงจักหยุดรักเจ้า"

เมื่อหมอสาวยุคปัจจุบัน

ต้องย้อนกลับไปในภพอดีตของเธอเองเมื่อร้อยกว่าปีที่แล้ว

ภพแห่งนี้คือจุดเริ่มต้น พันธะ ความรัก และความผูกพัน

หนึ่งบุรุษเปรียบดั่งสายน้ำปลอบประโลมหัวใจ

ทว่าอีกบุรุษประดุจตะวันทอแสงกลางฤทัย...

แล้วเธอควรเลือกใคร

และสุดท้ายคุณหมอยุคใหม่

จะช่วยรักษาคนไข้ในยุคโบราณได้เช่นไร

—

🌸 เก็จแก้วอินถวา

ในคืนครบรอบวันเกิดตรงกับวันจันทร์ซ้อนจันทร์

สวรรค์กลับกลั่นแกล้ง

ให้วิญญาณตำรวจสาวห้าวอย่างแสงรวี

ผู้มีดีกรีเป็นถึงนักยิงธนูทีมชาติ

ต้องเข้าใช้ชีวิตในร่างของแม่หญิงศสิตางศ์

บุตรีของแม่ทัพแห่งเมืองพนัสคีรี

ผู้ถูกส่งมาเป็นบรรณาการให้แก่ท่านอิศรผู้เกรียงไกร

เขาคือแม่ทัพผู้ถือตราหัสดี

ควบคุมเหล่าทหารนับหมื่นนาย... แห่งสิงคีนครอันรุ่งโรจน์

เมื่อปมพันธนาการเกี่ยวรัด

นำเธอเข้ามาสู่กลรักและการแย่งชิงอำนาจ

แสงรวีจะสามารถปลดบ่วงพันธการเหล่านี้ได้หรือไม่

ท้ายที่สุดแล้วบุรุษผู้เย็นชาอย่างอิศร

จะยอมให้เธอเป็นเจ้าของดวงใจได้เช่นไร...

“หลงใดบ่ห่อนเทียมหลงรัก

หลงพักตร์ผูกจิตพิสมัย

หลงเจ้ามอบรักปักดวงใจ

หลงใดไป่เทียมหลงพธู”

ดอกเก็จแก้วอินถวา

ที่ผู้คนต่างร่ำลือกันไปว่ามากล้นด้วยสรรพคุณทางยา

บ้างเล่าว่าใช้ถอนพิษสารพัด

บ้างลือว่าเป็นยาอายุวัฒนะ

ผู้คนบนแผ่นดินต่างเสาะแสวงหา

ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเคยพบเห็น

หรือทั้งหมดนี้จะเป็นเพียงเรื่องเล่าในตำนาน

—

🌷 มถุรสคำหวาน อโยธยา

เรื่องราวความรักของชายผู้แสนอบอุ่น

ประดุจเตาอั้งโล่แห่งกรุงศรีอยุธยาและแม่ค้าขนมหวาน

เธอ... คือลูกของสตรีที่ผู้คนในกรุงศรีอยุธยา

ต่างตราหน้าว่าเป็นหญิงแพศยา

ในโรงรับชำเราแก่บุรุษ

ผู้มิยอมให้ชาติกำเนิดมาเป็นตัวตัดสินโชคชะตา

และเขา... คือบุตรชายหัวแก้วหัวแหวน

แห่งเจ้ากรมท่าซ้าย

แล้วบทสรุปแห่งรักจะลงเอยเช่นไร

ติดตามได้ใน “มธุรสคำหวาน อโยธยา”

—

🌹 ดุจห้วงทิวาวาร

ใจหนอใจ… ไยจึงขบถต่อผู้เป็นเจ้าของ

ควรชิงชังกลับแสนรัก

ยามได้ยลรักกลับเหลือเพียงรอยสลักมั่น… ดุจห้วงทิวาวาร

สายลมพัดโชยมาเอื่อย ๆ ให้ได้กลิ่นดอกจำปาในมือ

แววตาที่บุรุษจับจ้องแม่หญิงตรงหน้านั้น

พราวระยับเล่นเอาเจ้าหล่อนถึงกับแสร้งหลบตา

หันไปมองซุ้มดอกไม้ข้างเรือนแทน

ปกติมือของนักรบนั้นคุ้นชินกับการถือดาบ

หากแต่เพลานี้มือคู่นั้น

กลับประคองจำปาดอกน้อยเอาไว้อย่างทะนุถนอม

พลันวงแก้มนวลซับสีชมพูระเรื่อ

ราวกับจะหยอกเย้าให้คนมองต้องยกยิ้มบาง ๆ อย่างพึงใจ

ขณะคนตัวเล็กยังไม่ทันตั้งตัว

อีกฝ่ายจึงชิงขยับกายเข้าไปใกล้ ๆ

บรรจงปักดอกไม้ลงประดับมวยผมอย่างเบามือ

"ข้าให้ หายเจ็บหายไข้ ขวัญมาหนาเจ้า"

คำพูดนี้ราวกับกำลังตอกย้ำความทรงจำ

ที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ในห้วงคำนึงให้ค่อย ๆ ฉายภาพ

ตอนเขาเคยมอบจำปาดอกแรกคราอยู่อุทยานให้เธอ

แววตาแลคำพูดดูออกว่าจริงใจ

ทำให้บัวแก้วเอาแต่ก่นร้องถามตัวเองในใจ

ว่าแท้จริงแล้วเขาควรเป็นคนที่เธอควรเกลียดไม่ใช่หรอกหรือ

ไยเพลานี้ใจเจ้ากรรมกลับรู้สึกวาบไหวขึ้นมาพิกล

จะปล่อยความรู้สึกเช่นนี้มาครอบงำหัวใจไม่ได้เด็ดขาด!

เมื่อรักของชายหญิงต่างเมือง

ถูกขวางกั้นด้วยกำแพงแห่งทิฐิและม่านแห่งศักดินา

จึงนำพาให้ก่อเกิดเป็นตำนานความรักข้ามภพชาติ

และสัจจะอธิษฐาน

เขาคือนายทหารกล้าแห่งกรุงสยาม

ส่วนเธอคือเชลยทาสที่เข้ามาเป็นเชลยหัวใจของเขา…

ออกขุนรณยุทธสงคราม เธอจะเป็นเพียงรักแรก

และรักสุดท้ายตราบสิ้นลมหายใจ…

“วดีมีนิยาย”