จากประสบการณ์ที่เห็นและสัมผัสกับผู้ที่มีอาการซึมเศร้า สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนระหว่างซึมเศร้ากับความขี้เกียจ คือ ความรู้สึกและการตอบสนองต่อสิ่งรอบตัว คนที่ขี้เกียจแม้อาจไม่อยากทำอะไรแต่ถ้ามีสิ่งที่ชอบหรือคนที่รักชวนไปทำกิจกรรมก็ยังมีปฏิกิริยาทางอารมณ์ เช่น รู้สึกตื่นเต้น สนุกสนานและเต็มใจที่จะไป แต่คนที่เป็นซึมเศร้าจะไม่รู้สึกอยากทำสิ่งเหล่านั้นเลยแม้จะเคยชอบกิจกรรมนั้นมาก่อน เหมือนกับที่พี่แหม่มแนะนำ คือคนที่ซึมเศร้าจะรู้สึกเฉยๆ ไม่ตื่นเต้นเวลามีคนชวนไปทานอาหารหรือไปเที่ยวและอาจนอนเฉยๆ ไม่อยากลุกไปไหน ซึ่งเป็นสัญญาณสำคัญที่ต้องไม่มองข้าม รวมถึงซึมเศร้ายังส่งผลต่อแรงจูงใจในชีวิตประจำวันที่ลดลงจนแทบหมด passion ในการทำสิ่งที่เคยรัก ทำให้การดูแลใจและการเติมพลังใจด้วยตนเอง (Selfcare และ SelfLove) เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างมาก ด้วยวิธีการง่ายๆ เช่น การตั้งเป้าหมายเล็กๆ ในแต่ละวัน การพูดคุยกับคนที่ไว้ใจ หรือการขอคำปรึกษาจากผู้เชี่ยวชาญทางสุขภาพจิต ซึ่งจะช่วยทำให้ฟื้นใจและเพิ่มพลังบวกได้อย่างค่อยเป็นค่อยไป ในฐานะผู้ที่เคยผ่านช่วงเวลาซึมเศร้าก็อยากแนะนำว่าอย่ากดดันตัวเองมากเกินไปเมื่อรู้สึกไม่มีแรง แค่เริ่มจากสิ่งเล็กๆ ที่ทำให้รู้สึกดีขึ้น เช่น การออกไปเดินรับลม หรือพบปะกับคนรู้ใจ เพื่อช่วยปรับสภาพใจและไม่ให้ความเศร้ากลายเป็นภาระหนักเกินกว่าจะรับมือได้ ทั้งนี้การเข้าใจว่าซึมเศร้าไม่ใช่แค่ความขี้เกียจ แต่เป็นภาวะทางสุขภาพจิตที่ต้องได้รับการดูแลและความเข้าใจจากตัวเองและคนรอบข้าง เป็นเรื่องสำคัญที่จะนำไปสู่การฟื้นฟูใจและชีวิตที่ดีขึ้นในอนาคต