Phuritatta Chadh (Precept of Praumatra)
In a long time ago, when the bodhisattva was still swimming in samsara for full asceticism, he was born in the world, a very powerful serpent called "Phuritat," with a beautiful underfloor, with countless surrounding serpents, living in the delicate pleasures of the serpent, but despite the treasure of the world, the bodhisattva was inclined to renounce the world, and did not cling to it in power or happiness.
One day the Bodhisattva thought that being in such a deep palace, even if it is true, is a blasphemy, because it causes the mind to be trapped in pleasure, and he thought, "We should go to the precepts in the human world to train ourselves more pure." When he thought, he went to the parents of Nak and asked for permission to go out to the precepts.
And the king of the Naga, when he heard it, was shocked, because in the world he considered it dangerous to go up to the world of men, and there were many predators of the serpent. But seeing the determination of the bodhisattva, he had to allow it without interruption, the bodhisattva prayed that he would keep the precept firmly, not hurt the animals, not use his power to oppress others, and be like a righteous man, even at the expense of life.
When he left the ground, the Bodhisattva transformed himself into a hermit and came up and hibernated on the human earth in a peaceful forest. Day after day, he kept the precept strictly, did not kill animals, did not lie, did not rejoice in eroticism, and did not show any power, although he chose "not to use it" to keep the precept as pure as possible. The peace of the Bodhisattva spread throughout the forest, making the animals fearless, and the forest looked like a sacred place.
But in the human world there is not only a seeker, but also a predator and a beneficiary. One day there was a hunter named "Sartka," who was greedy and believed that the serpent was powerful and capable of wealth and fame, and went out after the serpent, until he found the bodhisattva in a calm state. The hunter did not know that he was the great serpent.
And they devised a snare against the bodhisattva, and were finally able to catch him; and when he was taken, the bodhisattva did not run away, nor hurt the hunter, though he could escape in the blink of an eye; but he remained silent, remembering his precept, saying, "No one shall hurt, even if he dies."
The hunter took the bodhisattva to the king. The king saw the serpent so excited and thought of using it as a token of power, and ordered the bodhisattva to be tortured to show its power, but the bodhisattva did not show its power, did not anger, did not even struggle, the sound of flogging, the sound of fire, the sound of torment could not shake his mind, because he was determined in the precept: "Although this body perishes, the precept must not be broken."
And the king saw it, and commanded to suffer, and to burn, and to smite, and to smite; but the bodhisattva spread mercy unto the evildoer, and had no anger, and at the same time remembered the righteousness that the beasts of the earth were possessed by greed and ignorance, and did so: and his mind became more steadfast in the precepts.
Despite how painful the body is, the mind is as calm as a great rocky mountain that does not waver from the storm. He not only "endures pain" but "does not allow pain to destroy the precept." This is the most important point of the Buddha, because it is not ordinary patience, but "a precept that is not forced to break, even with extreme suffering."
Finally, when the king and hunter saw that they could not make the bodhisattva act powerful or unlawful, they were ashamed, and by the power of truth and purity of the precept itself, the doers gradually loosened the cruelty, the bodhisattva was released, and returned to the world.
Returning to the ground, the Bodhisattva does not rejoice in victory, nor is he proud of patience, considering that "the true precept is not only not to do wrong, but not to let suffering destroy the determination of righteousness."
This is the guritatchad in the extended commentary line, "the heart is the advanced precept," is to heal goodness, even at the expense of pain, both body and life.
จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้ศึกษาธรรมะและเล่าเรียนเรื่องชาดกมากมาย เรื่องภูริทัตตะชาดกนี้โดดเด่นอย่างมากในแง่ของการปฏิบัติศีลที่เข้มแข็งและไม่หวั่นไหวต่อความทุกข์ทรมาน หลายครั้งที่เราอาจเห็นศีลเป็นเพียงการละเว้นจากการกระทำผิด แต่เรื่องนี้ช่วยย้ำว่า ศีลที่แท้จริง คือการไม่ปล่อยให้ความทุกข์ ความเจ็บปวด หรือความยากลำบากใดๆ มาทำลายความมั่นคงในธรรม ไม่ใช่เพียงผิวเผินที่ทำตามกฎเท่านั้น ผู้ที่บำเพ็ญศีลต้องมีจิตใจแน่วแน่เหมือนกับภูริทัต แม้จะเกิดเป็นพญานาคผู้มีฤทธิ์แต่เลือกที่จะไม่ใช้ฤทธิ์นั้นเพื่อเบียดเบียนผู้อื่น และยอมอดทนต่อการทรมานทั้งหลายโดยไม่โกรธหรือขัดขืน เห็นได้ชัดว่าศีลบารมีขั้นสูงนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย มีเพียงความตั้งใจสุดลึกซึ้งและความบริสุทธิ์ของจิตใจเท่านั้นที่จะรักษาได้ นอกจากนี้ ผมมองว่าเรื่องนี้ยังสะท้อนถึงความเมตตาที่แท้จริงของพระโพธิสัตว์ เพราะแม้ถูกกระทำทรมาน พระองค์กลับแผ่จิตเมตตาต่อผู้ที่ทำร้าย ซึ่งเป็นบทเรียนสำคัญของการฝึกจิตที่ทุกคนที่สนใจธรรมะควรได้เรียนรู้ สำหรับผู้ที่กำลังฝึกฝนตนในการรักษาศีล ลองใช้ภูริทัตตะชาดกเป็นตัวอย่างในการพัฒนาความอดทนอดกลั้นและความสงบในจิตใจ การรักษาศีลไม่ใช่แค่คำพูดแต่ต้องแสดงออกด้วยชีวิตจริง ทั้งในยามสุขและทุกข์ ท้ายที่สุด เรื่องราวนี้จึงเป็นแรงบันดาลใจให้เราไม่ละทิ้งศีลและธรรม แม้จะเผชิญกับความยากลำบากใดๆ และทำให้เข้าใจว่า "ศีลที่แท้ ไม่ใช่แค่การไม่ผิด แต่คือการคงไว้ซึ่งธรรมแม้ในทุกข์สุดขีด" อย่างแท้จริง
