Dogs bark, bite.. when biting, do not bark.. talk a lot, do a little.. nemesis

หลายครั้งเวลาเจอคน “ปากกล้า” พูดเหมือนรู้ทุกอย่าง โวว่าเก่งไปหมด แต่พอถึงเวลาจริงกลับไม่มีผลงาน เรามักนึกถึงคำคมคลาสสิกอย่าง “หมาเห่าไม่กัด” หรืออีกมุมคือ “หมากัดไม่เห่า” เพราะมันเตือนใจดีมากว่า คนที่เสียงดังอาจแค่ต้องการพื้นที่ให้ตัวเองดูเด่น แต่คนที่ “เอาจริง” มักเงียบกว่าและลงมือทำมากกว่า จากที่เคยเจอในที่ทำงาน/กลุ่มเพื่อน บางคนชอบคุยว่าโปรเจกต์นี้ทำได้แน่ ด่าคนนั้นคนนี้ว่าไม่เก่ง แต่พอถึงวันส่งงานกลับหายเงียบ หรือโยนงานให้คนอื่น แล้วค่อยออกมาคุยโวตอนเรื่องผ่านไปแล้ว แบบนี้มันตรงกับประโยคในภาพเลยว่า “ดีแต่พูดคุยโวอวดฉลาด…ถึงเวลาต้องต่อสู้ก็หลบลี้อยู่หลังคน” ฟังแล้วเจ็บแต่จริง วิธีที่เราใช้กันตัวเองจากคนประเภทนี้คือ “ดูด้วยตา พิจารณาด้วยใจ” ก่อนเชื่อคำพูดใคร เราจะดูหลักฐานง่ายๆ เช่น - เขาเคยทำอะไรสำเร็จจริงไหม (ผลงาน/ผลลัพธ์จับต้องได้) - ตอนมีปัญหา เขาลงมือแก้หรือเอาแต่โทษคนอื่น - เวลาต้องรับผิดชอบ เขายืนหน้าเสมอหรือหลบอยู่หลังคน อีกอย่างที่ช่วยได้คือ อย่าหลงกับคำพูดสวยๆ หรือการวางท่าเป็นผู้ดีมีการศึกษา เพราะสุดท้าย “งาน” มันไม่โกหก คนจริงที่มีจิตใจเด็ดเดี่ยวมักไม่ต้องเห่าเยอะ แต่พอถึงคราวต่อสู้จะลงมือเต็มที่ไม่มียั้ง ส่วนคำว่า “เสือ” ที่หลายคนชอบเอามาเทียบกัน เราว่ามันสื่อถึงคนที่น่ากลัวจริงแบบไม่ต้องประกาศตัว เสือไม่จำเป็นต้องคำรามตลอดเวลา แต่พอขยับทีเดียวคนก็รู้ว่าจริง เหมือนบทเรียนว่าอย่ารีบกลัวเสียงเห่า ให้กลัว “การกระทำ” มากกว่า สรุปสำหรับเรา คำคมหมาเห่าไม่กัดไม่ได้แค่เอาไว้ด่าคนอื่น แต่เอาไว้เตือนตัวเองด้วยว่า อย่าเป็นคนพูดมากทำน้อย ถ้าจะเก่งให้เก่งที่ผลงาน เงียบได้แต่ชัดเจน และเลือกคบคนจากสิ่งที่เขาทำ ไม่ใช่สิ่งที่เขาพูด