#ฝึกคน..จนเป็นฅน

#ฝึกคน จนเป็นฅน

๒. อตฺตานเมว ปฐมํ

ปฏิรูเป นิเวสเย

อถญฺญมนุสาเสยฺย

น กิลิสฺเสยฺย ปณฺฑิโต ฯ ๑๕๘ ฯ

ควรปฏิบัติตนให้ดีก่อน

แล้วค่อยสอนคนอื่น

บัณฑิตเมื่อทำได้อย่างนี้

จึงจะไม่สร้างมลทินแก่ตน

One should first establish oneself

In what is proper,

And then instruct others.

A wise man who acts in this way

Shall never get defiled.

๓. อตฺตานญฺเจ ตถา กยิรา

ยถญฺญมนุสาสติ

สุทนฺโต วต ทเมถ

อตฺตา หิ กิร ทุทฺทโม ฯ ๑๕๙ ฯ

สอนคนอื่นอย่างใด

ควรทำตนอย่างนั้น

ฝึกตนเองแล้วค่อยฝึกคนอื่น

เพราะตัวเราเองฝึกยากยิ่งนัก

As he instructs others

He should himself act.

Himself fully controlled,

He should control others.

Difficult indeed is to control oneself.

๔. อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ

โก หิ นาโถ ปโร สิยา

อตฺตนา หิ สุทนฺตน

นาถํ ลภติ ทุลฺลภํ ฯ ๑๖๐ ฯ

เราต้องพึ่งตัวเราเอง

คนอื่นใครเล่าจะเป็นที่พึ่งได้

บุคคลผู้ฝึกตนดีแล้ว

ย่อมได้ที่พึ่งที่ได้แสนยาก

Oneself ideeed is master of oneself,

Who else could other master be?

With oneself perfectedly trained,

One obtains a refuge hard to gain.

๕. อตฺตนาว กตํ ปาปํ

อตฺรชํ อตฺตสมฺภวํ

อภิมตฺถติ ทุมฺเมธํ

วชิรํวมฺหยํ มณึ ฯ ๑๖๑ ฯ

บาปที่ตนทำเอง เกิดในตนเอง

และตนเองเป็นผู้สร้างไว้

ย่อมทำลายคนโง่ให้ย่อยยับ

เหมือนเพชร ทำลายแก้วมณี

The evil, done by oneself,

Self-begotten and self-produced,

Crushes the witless one,

As the diamond grinds a hard gem.