The mundane world.. the world
1. Prasad fish Tani
Yom Purisapij Utta
Uiyo Mukshu, Tit.
Patheon Pij Taen Vishti 235
Now she's as old as a yellow leaf.
The ambassador is waiting.
She's leaving far away.
But her travel supplies don't exist.
Like a withered leaf are you now,
Death's messangers wait for you.
You are going to travel far away,
But the provisions for your journey you have none.
2. So Rohi, the knot
The year of the year.
Nitthon Lo, Nong Nong
Thip Phu Phu Mahi 26
You create a self-sufficient place.
Hurry and try.
Find wisdom at yourself
When she's defiled,
Out of passion
She also has access to the landscape.
Of the solar monk
Make a refuge unto yourself
Quickly strive and become wise.
Purged of taint and free from stain,
To the heavenly state of the Noble will you attain.
3. Upanthyo Tanisi
Somyatosim is a pine.
Vasopij Te Te Antra
Pathiyom Pij Taen Vishti 237
Now she's getting close.
Life expectancy
She grilled closer.
The royal bureau is dead.
Accommodation on the way.
None of her
Travel supplies
She didn't find it.
Your life has come near to an end now,
To the presence of death, you are setting out.
No halting place is there for you on the way,
And provisions for your journey you have none.
4. So Rohi, the knot
The year of the year.
Nitthon Lo, Nong Nong
Nun Pun Shatishi Upehisi 238
Create a self-sufficient place.
Hurry to seek wisdom at yourself
When she's defiled,
Out of passion
She was not born.
Come old anymore
Make a refuge unto yourself,
Quickly strive and become wise.
Purged of taint and free from stain,
To birth-and-decay will you not come again.
5. Anupuppen Methavi
Jar, jar, jar.
The Maro.
Nittame Mtno, 239.
A wise man.
It should remove its defilement.
Little by little.
Every moment.
By order.
Like a goldsmith
Blocking off mineral rust.
By gradual practice,
From moment to moment,
And little by little,
Let the wise man blow out.
His own impurities,
Just as a smith removes
The dross of ore.
บทความนี้สะท้อนมุมมองทางธรรมที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับความไม่จีรังของสรรพสิ่งในโลกโลกีย์ และเน้นย้ำความสำคัญของการขวนขวายหาปัญญาและสร้างที่พึ่งแก่ตัวเองเพื่อเตรียมพร้อมสู่ชีวิตที่แท้จริง จากบทกลอนและคำสอนที่นำเสนอ เราเรียนรู้ว่า ชีวิตเปรียบเหมือนใบไม้ที่แห้งเหี่ยวและกำลังจะร่วงโรยไป ซึ่งสัญลักษณ์นี้เตือนใจเราถึงความไม่แน่นอนของชีวิตมนุษย์ที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงความแก่ ความเจ็บ และความตายได้ การไม่มีเสบียงหรือเตรียมตัวเดินทางในที่หมายปลายทางสุดท้ายจึงเป็นตัวแทนของการที่เรามีชีวิตโดยขาดมรรคาและปัญญา จุดที่น่าสนใจคือการเน้นย้ำให้ "จงสร้างที่พึ่งแก่ตัวเอง" ซึ่งเป็นหลักการสำคัญในคำสอนพุทธศาสนา หมายถึง การไม่พึ่งพิงผู้อื่นหรือตัวตนภายนอก แต่ต้องพึ่งพาตนเองด้วยการขวนขวายหาความรู้ ความสติปัญญา และการละคลายมลทินใจหรือกิเลส ปิยะได้สะท้อนถึงการปฏิบัติแบบค่อยเป็นค่อยไปให้เหมือนนายช่างทองที่ปัดสนิมหรือมลทินออกจากแร่โลหะทีละน้อยอย่างตั้งใจและมีวินัย หลายครั้งที่คนเราอาจเผชิญกับความยากลำบากหรือความกลัวด้านความตาย ความไม่แน่นอนทางชีวิต แต่บทความนี้ชี้ให้เห็นว่าหากเรามีปัญญาสามารถต่อสู้และปัดเป่ากิเลสในตัวเองได้ ความสงบสุขและ "ทิพยภูมิ" หรือสถานที่สูงส่งของพระอริยะจะเป็นสิ่งที่ธรรมชาติเปิดรับให้เราเข้าสู่สถานะที่เหนือความทุกข์และการเวียนว่ายตายเกิด ในประสบการณ์ส่วนตัว การเข้าใจเรื่องนี้ช่วยให้ผมเปลี่ยนมุมมองต่อความไม่แน่นอนและความตายเสียใหม่ การฝึกฝนจิตใจให้นิ่ง มีสติ และไม่ยึดมั่นถือมั่นในกิเลสเหมือนได้เก็บเสบียงที่แท้จริงสำหรับการเดินทางในชีวิต เพื่อให้เราไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีที่ไปเมื่อถึงเวลาสุดท้าย บทความนี้จึงเป็นทั้งคำสอนและข้อเตือนใจให้เราทุกคนใส่ใจดูแลจิตใจด้วยปัญญาและมีสติในทุกย่างก้าวของชีวิต เพื่อเตรียมพร้อมสู่โลกแห่งธรรมที่แท้จริงอย่างมั่นคงและยั่งยืน
