Sound in the head
That we can talk to ourselves.. not calling crazy, just that we know ourselves
ตอนก่อนเราก็เคยกังวลเหมือนกันว่า “เสียงในหัวคืออะไร” แล้วการที่เราคุยกับตัวเองบ่อยๆ มันแปลว่าเราผิดปกติไหม แต่พอได้สังเกตจริงๆ มันมีหลายแบบมาก และไม่ใช่ทุกแบบจะน่ากลัว สำหรับเรา “เสียงในหัว” ส่วนใหญ่คือบทสนทนาภายใน (inner voice) ที่ใช้คิด วางแผน หรือทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น เช่น ซ้อมตอบคำถามก่อนพรีเซนต์ ทบทวนว่าพูดกับเพื่อนแรงไปไหม หรือเตือนตัวเองว่าอย่าลืมทำงาน/จ่ายบิล อันนี้รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ และบางทีช่วยให้เรารู้เท่าทันตัวเองด้วยซ้ำ อีกแบบคือเสียงที่เหมือนมี “ตัวเราอีกคน” มาคอยเถียง คอยตัดสิน หรือคอยกดดัน เช่น “ทำไมทำแค่นี้ไม่ได้” “เดี๋ยวก็พังอีกหรอก” แบบนี้เจอบ่อยตอนเครียด นอนน้อย หรือกดดันตัวเองมากๆ เราว่ามันยังอยู่ในกรอบที่เกิดได้กับคนทั่วไป แต่สิ่งที่ช่วยคือการเปลี่ยนวิธีคุยกับตัวเองให้ใจดีกว่าเดิม ลองพูดในหัวเหมือนพูดกับเพื่อน เช่น “โอเค วันนี้เหนื่อยมาก เดี๋ยวค่อยๆ ทำ” วิธีเช็กง่ายๆ ของเราว่าเสียงในหัว “ยังปกติ” ไหม คือ 1) เราควบคุมได้ไหม: ถ้าอยากหยุดคิดแล้วหยุดได้บ้าง หรือเบี่ยงความสนใจได้ มักไม่หนักมาก 2) เสียงนั้นเป็น “ความคิดของเรา” หรือเหมือนมาจากคนนอก: ถ้ารู้สึกว่าเป็นความคิดตัวเอง อันนี้มักเป็น inner voice 3) กระทบชีวิตแค่ไหน: ถ้าทำให้นอนไม่หลับ ทำงานไม่ได้ หรือเครียดจนใช้ชีวิตลำบาก ควรดูแลตัวเองเพิ่ม สิ่งที่เราใช้แล้วช่วยได้จริงเวลาเสียงในหัวดังเกินไปคือ เขียนระบายลงโน้ต (เหมือนดึงออกมาจากหัว), หายใจช้าๆ 4-4-6, ลดคาเฟอีนช่วงบ่าย, และตั้งเวลาคิดกังวล (เช่นให้คิดได้ 15 นาที แล้วหยุด) แต่ถ้าวันไหนเสียงในหัวเป็นเชิงสั่งให้ทำร้ายตัวเอง/คนอื่น หรือได้ยินเป็น “เสียง” ชัดเจนเหมือนมีคนพูดทั้งที่ไม่มีใครอยู่ด้วย รวมถึงรู้สึกกลัว ควบคุมไม่ได้ หรือเป็นถี่ๆ นานๆ เราแนะนำให้คุยกับผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตนะ มันไม่ใช่ความอ่อนแอ แค่เป็นการดูแลตัวเองให้ปลอดภัยขึ้น สรุปในมุมเรา การคุยกับตัวเองไม่เท่ากับบ้าเสมอไป บางทีแค่เรากำลังพยายามเข้าใจตัวเอง และจัดการความเครียดให้ผ่านไปเท่านั้น
