บางวันอยู่ดีๆ ก็คิดถึงแม่จัง แบบไม่มีสัญญาณเตือนเลยค่ะ เห็นของใช้ชิ้นเดิม กลิ่นอาหารจานที่แม่เคยทำ หรือแค่เพลงที่เคยเปิดตอนอยู่บ้าน น้ำตาก็มาเอง ความคิดถึงคนบนฟ้ามันไม่เคย “หาย” จริงๆ แต่มันจะเปลี่ยนรูปไปตามเวลา—จากเจ็บแปลบๆ กลายเป็นความเงียบๆ ที่อยู่ข้างใน สิ่งที่ช่วยเราได้ในวันที่คิดถึงแม่จังจนทำอะไรไม่ออก คือ “ยอมให้ตัวเองรู้สึก” ก่อนเลย ไม่ต้องฝืนเข้มแข็งตลอดก็ได้ เราเคยพยายามทำเป็นไม่เป็นไร แต่ยิ่งกดไว้ยิ่งหนัก พอลองให้เวลาตัวเองร้องไห้สักพัก แล้วค่อยลุกไปทำอะไรเล็กๆ เช่น อาบน้ำ ชงน้ำอุ่น หรือเปิดหน้าต่างให้ลมเข้า มันช่วยให้หายอึดอัดขึ้นนิดหนึ่ง อีกอย่างที่ทำแล้วดีมากคือเขียนบันทึกถึงแม่เหมือนยังคุยกันอยู่ เราจะเขียนสั้นๆ ก็ได้ เช่น “แม่ วันนี้เหนื่อยจัง” หรือ “แม่ หนูทำได้แล้วนะ” บางครั้งพอเขียนเสร็จ ความคิดที่วุ่นๆ จะเรียงตัวมากขึ้น เหมือนเราได้ระบายสิ่งที่ค้างอยู่ในใจ ถ้าอยากทำให้ความคิดถึงมีที่วาง ลองทำ “มุมของแม่” เล็กๆ ที่บ้าน เช่น รูปถ่าย ดอกไม้ เทียน หรือของที่แม่ชอบ เวลาใจไม่ไหวก็ไปนั่งตรงนั้นสัก 5 นาที พูดในใจว่าเราคิดถึงแม่จัง มันเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้เรากลับไปหาความทรงจำดีๆ โดยไม่ต้องกลัวว่าจะอ่อนแอ และถ้าวันไหนอารมณ์มันพุ่งจนรับไม่ไหวจริงๆ ลองโทรหาเพื่อนที่ไว้ใจ หรือคนในครอบครัวที่เข้าใจ แค่ได้พูดว่า “วันนี้คิดถึงแม่มาก” ก็ช่วยลดความโดดเดี่ยวได้เยอะเลยค่ะ สุดท้ายอยากบอกกับทุกคนที่กำลังคิดถึงแม่จังเหมือนกันว่า ความคิดถึงไม่ได้แปลว่าเราอ่อนแอ มันแปลว่าเราเคยรักมากๆ และยังรักอยู่เสมอ วันไหนไหวก็ใช้ชีวิตต่อ วันไหนไม่ไหวก็พักได้ แล้วค่อยเดินต่อไปพร้อมความรักที่แม่ทิ้งไว้ในเรา