การเปรียบเทียบ โดยเฉพาะเปรียบเทียบกับเด็กที่เขามีความถนัดแตกต่างจากลูกของเรา ลูกเค้าอาจเรียนเก่ง เก่งวิชาการ แต่ลูกเราวาดภาพสวยจนครูส่งเข้าประกวด
ความสามารถของคนเราแตกต่างกันตามพื้นฐาน
สติปัญญา ความสามารถและการเลี้ยงดู เปรียบเทียบยังสร้างปัญหาการมองเห็นคุณค่าในตัวเอง
“ลดลง”
ยิ่งเปรียบเทียบพี่น้องกันเอง ยิ่งสร้างความแตกแยก อิจฉา และปัญหาความสั มพันธ์ จงรักลูกในแบบที่ลูกเป็น พ่อแม่ต้องเห็นคุณค่า เห็นลูกที่มีอยู่จริง
ไม่ใช่รัก/ไม่รัก เพราะ???? ความรักของพ่อแม่
ไม่ควรมีข้อแม้ ….
จากประสบการณ์ตรงในการเป็นพ่อแม่ ผมพบว่าการเปรียบเทียบลูกกับเด็กคนอื่นหรือแม้แต่พี่น้องในครอบครัวมักส่งผลเสียมากกว่าดี ลูกแต่ละคนมีความสามารถและความถนัดที่แตกต่างกัน เช่น บางคนอาจเก่งด้านวิชาการแต่บางคนมีศักยภาพด้านศิลปะที่โดดเด่น ช่วยให้พ่อแม่ควรมองเห็นและยกย่องความพยายามและจุดแข็งของลูกในแบบเฉพาะตัวแทนการวัดผลไปยังมาตรฐานเดียว การหลีกเลี่ยงเปรียบเทียบนี้ยังช่วยลดความอิจฉาและความแตกแยกในครอบครัว เพราะเมื่อเด็กรู้สึกว่าตนเองได้รับการยอมรับอย่างแท้จริง จะเพิ่มความมั่นใจและรู้สึกมีคุณค่าในตัวเองมากขึ้น นอกจากนี้ การให้กำลังใจและเสริมสร้างความเชื่อมั่นในตัวลูกโดยเน้นย้ำในความรักที่ไม่มีข้อแม้ คือหัวใจสำคัญของการเลี้ยงดู การทำเช่นนี้จะช่วยให้ลูกเติบโตเป็นคนที่มีจิตใจเปิดกว้างและพร้อมเผชิญกับความท้าทายในอนาคต ดังนั้นพ่อแม่ควรฝึกตนเองให้อยู่กับปัจจุบันและยอมรับลูกในแบบที่พวกเขาเป็น ไม่พยายามบังคับให้ลูกต้องเหมือนคนอื่นหรือทำตามความคาดหวังที่ไม่เหมาะสม เพราะทุกความสามารถล้วนมีคุณค่าและสามารถพัฒนาได้เมื่อได้รับการสนับสนุนอย่างถูกต้องและอบอุ่น
✨✨✨✨✨