What afflicts us most is not "not," but that we accidentally take ourselves as "waitresses."
Sometimes...
What afflicts us the most
It's not "not."
But is that we
Inadvertently took himself as a "waiter."
Waiting for him to answer.
Waiting for him to choose us.
Waiting for when life will get better
Waiting for when he will appreciate us.
And then my whole life.
Total energy
Was deposited
With other people's "responses."
The more you wait
The more you lose your own power,
Because the subconscious is declaring that
"I'm not okay right now.
Until that happens. "
This is...
Is something most people never know.
Attachment
Doesn't mean I want a lot.
But it is.
Taking peace in your heart
Go hostage to the outcome.
And then humans will start going into mode.
Trying to accelerate.
Try to control.
Trying to read minds.
Trying to interpret everything.
Until forgetting that
True love
Never needed that much pull.
The ones in the energy are really calm.
Wouldn't love less
But he won't take his heart.
To tie it to anyone's actions anymore
He can still love
Still feel it.
Can still open up as before
But deep down,
He knows that.
"If it is, it will stay.
If it wasn't, the force would never have made it. "
And at that point,
Life will start to get weirdly lighter.
Because we're not living.
To wait for anyone to fill up again
But we started coming back.
Refill yourself from the inside.
Something in life.
Didn't happen when we chased.
But it happened.
When we "let go"
And then really back with yourself again.
Not losing yourself.
On the way of loving anymore.
And maybe...
The hardest release in life.
Probably not releasing one person.
But is to release
"The identity that believes
The self is worth it.
Only if we are chosen or loved. "
And if you're in trouble and want to move beyond a new identity, a new future you deserve,
Anyone interested in typing
Discharge.
To encourage everyone to transcend every pain they are experiencing.
😍
With love from the heart
Wicker teacher
# Minimum studio # Teacher Wicker # spiritualbusinesscreator # A society of love and sharing
จากประสบการณ์ส่วนตัว ฉันพบว่าการเป็น "นักเฝ้ารอ" นั้นทำให้เราเสียพลังงานมากกว่าที่คิดหลายเท่า เพราะเรากำลังใช้ชีวิตไปกับความกังวลและความคาดหวังว่าคนอื่นจะตอบสนองหรือรับรู้คุณค่าของเรา ซึ่งบางครั้งมันก็ทำให้เรารู้สึกท้อแท้และหมดหวังโดยไม่จำเป็น ฉันเคยเฝ้ารอคำตอบจากใครบางคน ทั้งที่รู้ว่ามันทำให้ฉันเจ็บปวด แต่กลับปฏิเสธที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ ยิ่งรอ ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองถูกควบคุมและผูกติดกับความรู้สึกที่ไม่อิสระ จนสุดท้ายฉันตัดสินใจปล่อยมือและหันกลับมาเติมเต็มตัวเองจากภายใน แทนที่จะมองหาความสุขจากภายนอก การปล่อยวางและเปลี่ยนมุมมองไม่ได้หมายความว่าฉันรักน้อยลง แต่ฉันเริ่มเข้าใจว่าความสงบใจและความสุขที่แท้จริงนั้นมาจากการยอมรับและรักตัวเองก่อน เมื่อใจสงบลง เราจะรักได้อย่างแท้จริง โดยไม่จำเป็นต้องยึดติดกับการคาดหวังใด ๆ สิ่งที่สำคัญกว่า คือการเรียนรู้ที่จะไม่เอาหัวใจไปผูกไว้กับการกระทำของคนอื่น เพราะอย่างที่บทความกล่าวไว้ว่า "ถ้ามันใช่ มันจะอยู่ ถ้ามันไม่ใช่ การฝืนก็ไม่มีวันทำให้มันจริง" นี่คือความจริงที่ช่วยให้ฉันไม่ต้องทุกข์ทรมานจากความหวังลม ๆ แล้ง ๆ สุดท้าย ฉันอยากเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังเผชิญกับความทุกข์จากการรอคอย ใจเย็น ๆ กับตัวเอง และลองเปลี่ยนมาใส่ใจและเติมเต็มชีวิตตัวเองดู เพราะบางครั้งความสุขไม่ได้เกิดจากการ 'วิ่งไล่ตาม' แต่มันจะเกิดขึ้นเมื่อเรา 'หยุดและอยู่กับตัวเอง' อย่างแท้จริง มาร่วมกันปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการของการรอคอย เพื่อก้าวไปสู่ชีวิตที่มีความสุขและเต็มเปี่ยมไปด้วยคุณค่า ที่มาจากภายในกันเถอะ
